Η παιδεία σε «κώμα» και ο καβγάς για τη «νεκρή» γλώσσα

Πρώτες μέρες στο σχολείο και φαντάζουν  μακρινές  οι δικές μας  παιδικές μνήμες  με τα χαμογελαστά πρόσωπα, την αδημονία και τις ξέγνοιαστες φωνές στο  προαύλιο. Αντίθετα η θλίψη , η κατήφεια, η ανασφάλεια και τα προβλήματα περισσεύουν! Μουδιασμένοι  όλοι μας, μπροστά στις δυσοίωνες εξελίξεις στην εκπαίδευση, ανησυχούμε για την ποιότητα της μόρφωσης των παιδιών μας και στενοχωριόμαστε κυρίως για τα πρωτάκια που ξεκινούν το ταξίδι τους στη γνώση με τέτοιες συνθήκες.   Και μέσα σε αυτό το κλίμα έρχεται  η "μεγάλη" πολιτική σύγκρουση για τα Αρχαία Ελληνικά ! Δεν ξέρω πραγματικά για ποιο λόγο η κα. Ρεπούση επιμένει, να θέλει, να γίνεται «θήραμα» και γιατί κάνει ό,τι μπορεί ώστε να μη γίνεται κατανοητή;

Δεν είμαι ειδήμων, απλά τολμώ να γράψω την γνώμη μου γι’  αυτό το θέμα, γιατί ευτύχησα να έχω καθηγητές  που μ’ έκαναν να αγαπήσω τη γλώσσα μου, διότι  κάθε φόρα μέσα από τον Καζαντζάκη, τον Ελύτη και τη Δημουλά ανακαλύπτω με δέος τη ζωντάνια, την πληρότητά και τη συνέχεια της μέσα στους αιώνες. 
Σήμερα ενώπιον σας εκφράζω την αγωνία μου, για τη  ζωντανή παράδοση και τον άρρηκτο συνδετικό μας κρίκο με τους προγόνους μας... τη γλώσσα μας!  

·         Δεν  μ' αρέσει που μια βουλευτής θεωρεί νεκρές