Μέρες ημερολογίου…σε ένα δωμάτιο αντικαρκινικού νοσοκομείου

Τους είχαμε βρει ήδη στο δωμάτιο όταν κάναμε εισαγωγή, είχαν το αριστερό κρεβάτι στο παράθυρο και εμείς το δεξί στη πόρτα.

Πάντα σε κάθε νοσηλεία αναρωτιέσαι με ποιους θα περάσεις και αυτήν τη δοκιμασία, αν θα σεβαστούν τις ανάγκες σου, αν θα κάνουν ησυχία, αν θα είναι βαριά περιστατικά.

Εκείνος ήταν 40 χρονών φαινόταν ήδη ταλαιπωρημένος από αυτόν τον δράκο που τους «έκαιγε» όλους στο 4κλινο. Εκείνη γύρω στα 60, θα πρέπει να υπήρξε όμορφη στη ζωή της μα η ταλαιπωρία είχε κατακλύσει το πρόσωπο της.

Μας χαμογέλασε κουρασμένα και μας ζήτησε ευγενικά να κάνουμε ησυχία γιατί ο γιος της μόλις είχε καταφέρει να κοιμηθεί μετά από μια δύσκολη νύχτα με πυρετούς.

Τα άλλα δυο κρεβάτια ήταν άδεια μα φαίνονταν καλυμμένα, δίπλα στα κομοδίνα πάντα βλέπεις τοποθετημένες τις συνήθειες του καθένα, χυμούς βιβλία εικονίσματα Αγίων.

Το 4κλινο σε δημόσιο αντικαρκινικό νοσοκομείο είναι χωνευτήρι θλίψης, αγωνίας, απελπισίας αλλά και ελπίδας , όλα επί 4 όχι… μάλλον καλύτερα όλα πολλαπλάσια του 8. Σε αυτούς τους θαλάμους «συσσωρεύονται» συναισθήματα, «συγνωτίζονται» ζωές, χαρακτήρες, των ασθενών, αλλά και των ανθρώπων που στέκονται δίπλα τους σε μια καρέκλα.

Χρειαζόμαστε «τρελούς» που θέλουν να σώσουν αυτή τη χώρα.

Σήμερα θα ήθελα να σας μιλήσω για τον κύριο Τάκη.

Τον γνώρισα τον περασμένο Δεκέμβριο στο σταθμό του Μετρό στο Σύνταγμα, όταν μαζεύαμε τα βιβλία για τα αντικαρκινικά νοσοκομεία.

Με πλησίασε διστακτικά, ένας καλοβαλμένος, ευθυτενής κύριος γύρω στα 70 και με ρώτησε τι κάνουμε εδώ. Του εξήγησα τη δράση μας για τα νοσοκομεία και τότε με ρώτησε αν θα μπορούσαμε να δώσουμε βιβλία και στην βιβλιοθήκη, που προσπαθούσαν να φτιάξουν στο χωριό του τα Φιλιατρά Μεσσηνίας.

«Την φτιάχνει ο φαρμακοποιός», μου είπε, «στο παλιό δημοτικό σχολείο, για να μην ερημώσει τελείως και για να έχουν να ασχολούνται με κάτι τα παιδιά όταν έρχονται στο χωριό!»

Τις επόμενες μέρες και αφού είχαμε σταλεί τα βιβλία στα νοσοκομεία, τηλεφώνησα στον κύριο Τάκη για να περάσει , να πάρει κάποια που είχαν περισσέψει.

Ήρθε λοιπόν ένα μεσημέρι στο ΤΕΙ Πειραιά, εκεί που γινόταν η διαλογή των βιβλίων, με δυο μεγάλες σακούλες στα χέρια, του είπα πως του είχα ετοιμάσει δυο κούτες, αλλά τότε μου εξήγησε πως δεν θα μπορούσε να τις κουβαλήσει με το λεωφορείο!!!

Είχε ξεκινήσει από την Κυψέλη άλλαξε 2 λεωφορεία και πήρε και Μετρό για φτάσει ως εκεί!

Βόλεψε τα βιβλία όπως μπορούσε στις σακούλες του, με ευχαρίστησε και λίγο πριν φύγει με ρώτησε αν περισσεύουν και άλλα παιδικά βιβλία και αν μπορεί να ξανά έρθει και αύριο!!!

Αυτό το δρομολόγιο το έκανε άλλες δυο φορές, κουβάλησε 70 χρόνων άνθρωπος, αλλάζοντας συγκοινωνίες πάνω από 150 βιβλία για τα Φιλιατρά Μεσσηνίας!

Κάποιος θα έλεγε πώς είναι τρελό να ταλαιπωρείται έτσι για μερικά βιβλία. Εσείς θα το κάνατε αυτό για το χωριό, την πόλη ή την γειτονιά σας;

Τον έχω ακόμα στον μυαλό μου τον κύριο Τάκη, χαμογελώ όταν τον σκέφτομαι!

Μάλιστα μου τηλεφώνησε στις αρχές του μήνα, για να μου πει ότι τα βιβλία βρήκαν τον προορισμό τους και πως κάναμε χαρούμενα τα παιδιά του χωριού του.

Ο κύριος Τάκης ξέρει το μυστικό, γιατί αν όλοι μας κάναμε από κάτι που θα διόρθωνε, ομόρφυνε και βοηθούσε τον τόπο μας τα πράγματα θα ήταν αλλιώς.

Αν προσπαθούσαμε να επισκευάσουμε αντί να χαλάσουμε ή να πετάξουμε. Αν επιλέγαμε να δημιουργήσουμε αντί να απαξιώσουμε, έχοντας στο μυαλό μας την βελτίωση της ζωής μας, αλλά και των ανθρώπων γύρω μας. Ή αν έστω φυτεύαμε ένα «σπόρο» για να ανθίσει για τις επόμενες γενιές! Πολλά θα άλλαζαν στη χώρα , στην πόλη, στο χωριό ,στη γειτονιά μας.

Χρειαζόμαστε επειγόντως ανθρώπους σαν τον κύριο Τάκη, που μπορούν και κυρίως θέλουν να κάνουν τουλάχιστον κάτι  από τα παραπάνω !

Χρειαζόμαστε και άλλους «τρελούς» που θέλουν να σώσουν αυτή τη χώρα.

το δώρο των Χριστουγέννων

Όταν ένας ιδιώτης επιχειρηματίας έχει ιδανικά και "υποχρεώνει" την πολιτεία να κάνει νόμο της, μια παροχή στους εργαζόμενους... 

«Οι Παπαστράτοι είναι ως φαίνεται εργοδότες με φιλότιμο, πληρώνουν καλά μεροκάματα και νοιάζονται τους ανθρώπους τους· αυτοί ξεκίνησαν τον δώρο εορτών προπολεμικά δίνοντας κάθε Χριστούγεννα από ένα μηνιάτικο σε όλους ανεξαιρέτως τους εργαζόμενους, το συνέχισαν και μετά τον πόλεμο τους μιμήθηκαν κι άλλα εργοστάσια και το εθιμικό έγινε νόμος του κράτους να παίρνει υπαλληλική εργάτης δώρο όχι μόνο τα Χριστούγεννα αλλά και το Πάσχα μικρή ανάσα στο μεροδούλι μεροφάι»

Διονύσης Χαριτόπουλος

Εκ Πειραιώς

Καλημέρα

Βγήκα να πάρω την «Καθημερινή», ανηφορίζοντας για το σπίτι, είδα μια κυρία γύρω στα 70 καλοβαλμένη, ξέρετε από αυτές που η «κυριακάτικη έξοδος» για την εκκλησία είναι ιεροτελεστία! Κοκέτες φτιάχνουν τα μαλλιά τους με μπικουτί από το προηγούμενο βράδυ, φοράνε «τα καλά» τους και ίσως βάζουν και λίγο κραγιονάκι.

Είχε ωραίο παράστημα, μέσα σε ένα καλοραμμένο πάνω της, σκούρο μπλε καλοκαιρινό ταγιέρ, με μια λεπτή λευκή ρίγα στα τελειώματα του, κρατούσε την μικρή τσάντα της κρεμασμένη στον αγκώνα της σαν παράσημο της γοητείας της.

Ανηφόριζε μάλλον και αυτή προς το σπίτι της, την καμάρωσα για την φινέτσα και το κουράγιο της να ανεβαίνει την δύσκολη ανηφόρα των Θερμοπυλών στον Πειραιά.

Της χαμογέλασα και μου είπε «καλημέρα»

της απάντησα λέγοντας της

«είστε πολύ όμορφη» ... 

Δεν της έκανε εντύπωση το σχόλιο μου, μάλλον το έχει ακούσει πολλές φορές στη ζωή της... μου είπε «ευχαριστώ» και συνεχίσαμε την μέρα μας

Αξιότιμη κυρία Νοτοπούλου χρωστάτε μια συγνώμη…

Ακούσαμε στην μαγνητοσκοπημένη συνέντευξη σας, στο προστατευμένο περιβάλλον της ΕΡΤ, πως θα ήταν τιμή σας να είχατε εργαστεί ως καθαρίστρια! Δεν το κάνατε όμως, αντίθετα φροντίσατε να διευκρινίσετε πως εσείς καλύπτοντας μια θέση καθαρίστριας , εργαστήκατε τελικά στο περίπτερο του Δήμου Θεσσαλονίκης!

Διπλό το ατόπημα σας κυρία υπουργέ! Και απαξιώσατε τη θέση που σας δόθηκε, αλλά το χειρότερο και το πιο ανήθικο, «κλέψατε» τη θέση αυτή, από μια γυναίκα που είχε απόλυτη ανάγκη να εργαστεί ως καθαρίστρια.

Αντί λοιπόν να διεκδικήσετε μια θέση ανάλογη του λαμπρού βιογραφικού σας, στερήσατε το δικαίωμα στην εργασία κάποιας γυναίκας, που η μοναδική της ευκαιρία για μία πρόληψη θα ήταν αυτή η θέση.

Σε αυτήν την γυναίκα χρωστάτε μια συγνώμη κυρία υπουργέ! Χρωστάτε μια συγνώμη για τον δόλο, την πονηριά και τον εμπαιγμό.

Με στεναχωρεί που εσείς ένας νέος άνθρωπος, «καταδεχτήκατε » να κάνετε αυτό ακριβώς που κατακρίνατε στους προηγούμενους. Με τις πράξεις σας ξέφτισε η ελπίδα που πουλήσατε στους έλληνες, απολέσθει το ηθικό σας πλεονέκτημα και φυσικά θα κριθείτε για όλα αυτά.

Δεχτήκατε όμως έναν αήθη πόλεμο με σεξιστικά επιχειρήματα για την ιλιγγιώδη ανέλιξη σας. Θα σας υποστηρίξω και θα σας υπερασπιστώ σε αυτό, περιμένοντας να αποδείξετε με πράξεις, πως οι ικανότητες σας δεν περιορίζονται μόνο στην ευλάβεια με την οποία κοιτάτε τον Αλέξη Τσίπρα.

Δυστυχώς η πρώτη ευκαιρία που σας δόθηκε με την διεύθυνση του πρωθυπουργικού γραφείου στην Θεσσαλονίκη, δεν μας έδωσε απτά επιχειρήματα της αξιοσύνης σας.

Η αλήθεια είναι, πως ούτε εσείς απαντήσατε επαρκώς για την χρησιμότητα της «προς τιμήν σας» νεοϊδρυθείσας θέσης.

Θα μπορούσατε να είχατε ασχοληθεί με το τρομακτικό πρόβλημα που προέκυψε, με την έλλειψη φαρμάκων χημειοθεραπείας, την ταλαιπωρία των ασθενών του Θεαγένειου, την αναβολή θεραπειών και τα ταξίδια τους στην Βουλγαρία και τα Σκόπια για την ανεύρεση του etoposide .... αλήθεια το γνωρίζατε αυτό;

Θα μπορούσε το γραφείο που διευθύνατε να ασκήσει πολιτικές για την μείωση της ανεργίας των γυναικών. Πολλά θα μπορούσαν να είχαν γίνει που δυστυχώς δεν έγιναν.

Έχετε  όμως άλλη μια ευκαιρία με τη θητεία σας ως υπουργός, να φανείτε χρήσιμη για τους πολίτες της Βόρειας Ελλάδας, μην την χάσετε.

Ξέρω πως είναι, για μια νέα γυναίκα να έχει θέση πολιτικής ευθύνης, χρειάζεται διπλάσια δουλειά από έναν άντρα και θα πρέπει πάντα να αποδεικνύει τα αυτονόητα, δύσκολος ο δρόμος, αλλά τον επιλέξατε.

Έχετε επίσης ευθύνη και υποχρέωση απέναντι στις γυναίκες της γενιάς μας, που προσπαθούν να «επιβιώσουν» στον αμείλικτο και σκληρό χώρο της πολιτικής να μην γίνεται παράδειγμα προς αποφυγή.
                                                                                                Πίστη Κρυσταλλίδου Σιάχου

Οι αίθουσες αναμονής

Στέκομαι στην αίθουσα αναμονής και παρατηρώ το σμάρι των επιβατών, πολύβουο μελίσσι να πηγαινοέρχεται με γεωμετρική πρόοδο.

Δεν υπάρχουν ξέχωρα χαρακτηριστικά στα πρόσωπα τους, παρά μόνο κατηγορίες ,αυτοί που έρχονται,αυτοί που φεύγουν και αυτοί που περιμένουν.

Αίθουσες αναμονής όσο φωτεινές και αν φροντίζουν να τις κρατάνε με τις ψυχρές λάμπες φθορίου, πάντα θα τις θολώνει το δάκρυ που δεν άντεξε και κύλησε!

Ποτισμένοι τοίχοι από την θλίψη του αποχωρισμού και τα πικρά φιλιά του «φεύγω» και του «θα σε περιμένω»

Στοιχειωμένη η ηχώ, βολοδέρνει στο χώρο και αντανακλά σε φράσεις όπως ...

να προσεχείς,

μην με ξεχάσεις ...

να γυρίσεις!