Οι τοίχοι στα νοσοκομεία έχουν ακούσει τις περισσότερες προσευχές.

Μέσα στα νοσοκομεία αντιλαμβάνεσαι αλλιώς τη ζωή, το χώρο και τον χρόνο. Στους τοίχους τους, συσσωρεύεται πόνος , θλίψη, αγωνία, αλλά και ελπίδα!
Ελπίδα μέσα από την προσευχή , προσευχή σε ότι πιστεύει ο καθένας, γιατί το να πιστεύεις σε κάτι ή κάπου είναι το μεγαλύτερο εφόδιο που μπορείς να έχεις.
Οι προσευχές είναι συνήθως παρακλητικές , ζητούν, την πολύτιμη υγεία, να περάσει η δοκιμασία, ζητούν συγχώρεση και άφεση αμαρτιών.
Όσοι προσεύχονται σε ένα νοσοκομείο έχουν ανάγκη να συγχωρήσουν πρώτα απ΄ όλους τον εαυτό τους και στην συνέχεια εκείνους που με λόγια ή με πράξεις τους πλήγωσαν στο παρελθόν.
Μπροστά σε ένα εικόνισμα θέλουν να βρουν δύναμη και απαντήσεις. Προσευχή στο Θεό ή σε μια ανώτερη δύναμη, δεν έχει σημασία, εκείνες τις ώρες από κάτι ψάχνεις να γαντζωθείς , είναι προσωπικό θέμα του καθένα, που θα εναποθέσει τις ελπίδες του.

Πρώτη μέρα στο σχολείο!

Δεν θυμάμαι ακριβώς την πρώτη μέρα στο σχολείο, το συναίσθημα όμως που ανασύρει η μνήμη μου είναι σίγουρα ευχάριστο, με λίγη αγωνία. 

Θυμάμαι όμως ξεκάθαρα πολλές εικόνες από το 7ο Δημοτικό σχολείο Πτολεμαΐδας.

Ένα παλιό διόροφο σπίτι που μετατράπηκε σε σχολείο, για τις εκπαιδευτικές ανάγκες της πόλης, που μεγάλωνε και «έκανε» παιδιά. 

Την μεγάλη, περιφραγμένη, με τον ψηλό πέτρινο μαντρότοιχο, αυλή, που τ´ αντικριστά της δέντρα τα κάναμε αφετηρίες για την «αμπαρτζα».

Παιχνίδι, πολύ παιχνίδι είχε το διάλειμμα και στην στενή αίθουσα στριμωγμένα θρανία!

Η δασκάλα μας η κυρία Φλωρίκα, που μύριζε κανέλα, προσπαθούσε με υπομονή και χαμόγελο, να μας μάθει τα πρώτα μας γράμματα, τους αριθμούς, τραγούδια και ιστορίες!

Οι ιστορίες μου άρεσαν, τα τραγούδια όχι όλα και ήταν νομίζω από τις πρώτες μου «επαναστάσεις», τότε που αρνιόμουν να τα τραγουδήσω!

Μια από τις πιο δυνατές αναμνήσεις, είναι και η μυρωδιά, από το φρυγανισμένο ψωμί πάνω στην σχάρα της σόμπας , με βούτυρο και μέλι, και το πρωινό, πριν φύγω για το σχολείο, συμπλήρωνε το μεγάλο ποτήρι με γάλα και Hemo.

Και μετά να κρεμάσω στους ώμους, την τεράστια τετράγωνη σάκα και να περιμένω τη Γλυκερία από απέναντι, που ήταν «η μεγάλη» και είχε αναλάβει την ευθύνη μου, για να πάμε παρέα στο σχολείο.

Οι ποδιές δεν ήταν πια υποχρεωτικές, είχαν καταργηθεί, όπως και το πολυτονικό,

διανύαμε άλλωστε την δεκαετία του ‘80. 

Κολατσιό, χωρις επιλογή, μόνο τα κουλούρια που έφερνε σε ένα μεγάλο καλάθι η κυρία Κατίνα, η καθαρίστρια του σχολείου, 10 δραχμές το ένα!

Και ο πηκτός χυμός, που μας μοίραζαν στα ατομικά μας ποτηράκια,  από τα μεγάλα τενεκεδένια δοχεία, «προσφορά» της ΕΟΚ!  

Κοιτάζω τη σχολική μου φωτογραφία και θυμάμαι κάθε έναν από τους συμμαθητές μου με το μικρό του όνομα!