Επισκεπτήριο αγάπης

 Τις τελευταίες εβδομάδες σχεδόν κάθε μέρα πάντα εκεί στις 8:30 με 9:00 το πρωί χτυπά το θυροτηλέφωνο!

Είναι ο ταχυδρόμος !
Για να μου αφήσει φακέλους μικρούς, μεγάλους, απ´ όλη την Ελλάδα, φακέλους με γραμματόσημα, στρογγυλές σφραγίδες, ευχές και αγάπη!
Κάποιες φορές πρέπει να κατέβω, για να υπογράψω στα συστημένα που μου στέλνετε, έχουμε λοιπόν ας πούμε γνωριστεί, με τον ταχυδρόμο της γειτονιάς μου.

Χθες φοβήθηκα…

 Χθες φοβήθηκα…

φοβήθηκα χθες γιατί ένιωσα ρίγος και πονούσαν τα κόκαλα μου, σκέφτηκα λες; και έτρεξα να πάρω το θερμόμετρο.
πρόσεχα πολύ, δεν πήγα πουθενά χωρίς μάσκα,το αντισηπτικό δεύτερο δέρμα μου… αλλά ποτέ δεν ξέρεις.
φοβήθηκα χθες και ας μην ανήκω στις ευπαθείς ομάδες και ας μην έχω υποκείμενο νόσημα, τόσοι νέοι υγιείς  χάθηκαν .
φοβήθηκα χθες γιατί ξέρω πως τα νοσοκομεία είναι γεμάτα.

Απώλεια γεύσης …

 Ελάτε να παραδεχτούμε κάτι!

Πολύ πριν τον κορωνοϊό είχαμε «ακυρώσει» τη γεύση μας!

Στημένοι σε μια οθόνη τρώγαμε!

Μάταια οι γευστικοί κάλυκες, μας έστελναν το αλμυρό, το γλυκό, το ξινό το πικρό, ως ερεθίσματα στον εγκέφαλο μας, είχαμε τόσα πολλά να σκεφτούμε , για να ασχοληθούμε με κάτι τόσο «μικρό»!

Είναι όμως μικρό;

Καταβροχθίζαμε, χωρίς καλά-καλά να μασάμε, γρήγορο φαγητό, κατεψυγμένο, μεταλλαγμένο.

Πόσες φορές σταθήκαμε για να κοιτάξουμε και ν´ απολαύσουμε τη στιγμή συνειδητά, να αντιληφθούμε πως τώρα εδώ τρέφω το σώμα μου, του δίνω εφόδια, να αντέχει να με κρατάει όρθιο, αυτή τη στιγμή νιώθω το αλάτι στη γλώσσα μου και μετά θέλω κάτι γλυκό για να κλείσω.