Αυτή τη φράση χρησιμοποίησε ο Νίκος Καζαντζάκης για να εξηγήσει, πως οι Έλληνες, μετά από αιώνες εισβολών, σφαγών, λιμών, εμφυλίων πολέμων, καταφέρνουν να επιζούν και να διανύουν τόσο μεγάλη απόσταση μέσα στην ιστορία.
Και ενώ αυτή η φράση ειπώθηκε το 1955, εξακολουθεί 63 χρόνια μετά ,να είναι τραγικά επίκαιρη!
Μέρες μετά τα ακραία (και όχι μόνο καιρικά) φαινόμενα στην Αττική, μετά το πρώτο ξεμούδιασμα της συναισθηματικής παράλυσης , της ανάγκης διαχείρισης της απόλυτης φρίκης και του τεράστιου «γιατί πάλι», θα συνεχίζουμε τη ζωή μας;
Θα συνεχίσουμε τη ζωή μας χωρίς «αυτοκριτική», αφού δε κάηκε το δικό μας παιδί, αφού δεν κάηκε το δικό μας σπίτι Ακόμα;
Πώς μπορείς να συνεχίσεις τη ζωή σου έχοντας στο μυαλό την εικόνα της γιαγιάς που κρατάει μες την θάλασσα , αγκαλιά το εγγόνι της, πώς μπορείς να συνεχίσεις τη ζωή σου έχοντας στο μυαλό τα δίδυμα αγγελούδια; Και κάθε μια συγκλονιστική ιστορία από τις δεκάδες;



