ο Δημήτρης ήταν ένας χαρισματικός άνθρωπος που ήρθε, για να εμπνεύσει και να διδάξει, τόσο με τη στάση του απέναντι στη ζωή αλλά κυρίως με τη στάση του απέναντι στο θάνατο.Ένας άνθρωπος που μπορούσε να σε γοητεύσει από την πρώτη στιγμή και να σε κάνει να θέλεις να ζήσεις μια ολόκληρη ζωή μαζί του…Αυτό ήταν το σχέδιο μας τουλάχιστον.
Όλα άλλαξαν όταν ένα, παράδοξα ηλιόλουστο για την εποχή, πρωινό του Μάρτη πήραμε στα χερια μας τα αποτελέσματα της κατευθυνόμενης παρακέντησης με χρήση αξονικού τομογράφου. Είμασταν στον κήπο γνωστού ιδιωτικού νοσοκομείου, εκεινος ξεκίνησε να διαβάζει τη γνωμάτευση :
«…υψηλός δείκτης κυτταρικού πολλαπλασιασμού Ki-67 κατ’ εκτίμηση 50-60%… που συνηγορούν υπέρ υψηλού βαθμού κακοήθειας, νευροενδοκρινικού καρκινώματος (grade 3 κατά ENETS/WHO 2010)…».
Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που είδα τα γόνατα του να λυγίζουν χρειάστηκε να καθήσει, άρχισε να κλαίει και να λέει:
«πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό; πριν από 6 μήνες είχα κάνει εξετάσεις και ήταν όλες καθαρές!»
Εγώ δεν καταλάβαινα την ορολογία, ήταν η πρώτη φορά που ερχόμουν σε τόσο κοντινή επαφή με τον καρκίνο, δεν ήξερα ποσο σοβαρή ήταν η κατάσταση, δεν αναγνώρισα καν τον υψηλό βαθμό κακοήθειας!
Δεν ήξερα τι να κάνω.Ένιωθα πως έπρεπε απλά να σταθώ δυνατή.Έμπαινα σε όλο αυτό με απόλυτη άγνοια κινδύνου.Έπρεπε κάτι να πω,αλλά δεν ήξερα ποιες λέξεις να χρησιμοποιήσω; αλήθεια τι μπορεί να πει ο άνθρωπος δίπλα στον ασθενή ;
Κατ´ αρχας όταν μπαίνεις σε όλο αυτό, πρέπει να μην υπάρχει πρέπει! Αν το κάνεις από υποχρέωση είναι σίγουρο πως σύντομα θα εγκαταλείψεις!
Βασική προϋπόθεση είναι η αγάπη και ιδανικά ο έρωτας, αλλιώς δεν έχεις εφόδια.
Επέλεξα λοιπόν από εκείνη την στιγμή να μιλώ στο Πρώτο πρόσωπο… πληθυντικός αριθμός :
Θα το παλέψουμε, Θα αγωνιστούμε, Θα το νικήσουμε
Έτσι συνεχίστηκε η «γραμματική» σε όλη τη διάρκεια του αγώνα
Πέσανε οι δείκτες μας,έχουμε πυρετό, ανέβηκαν τα λευκά μας,χρειαζόμαστε αίμα!
Μετά λοιπόν από το πρώτο σοκ της γνωμάτευσης, αποφασίσαμε να μην επιτρέψουμε στον καρκίνο ν´αλλάξει τη ζωή μας, παντρευτήκαμε μια μέρα πριν ξεκινήσει τις θεραπείες του.
Όλα άλλαξαν όταν ένα, παράδοξα ηλιόλουστο για την εποχή, πρωινό του Μάρτη πήραμε στα χερια μας τα αποτελέσματα της κατευθυνόμενης παρακέντησης με χρήση αξονικού τομογράφου. Είμασταν στον κήπο γνωστού ιδιωτικού νοσοκομείου, εκεινος ξεκίνησε να διαβάζει τη γνωμάτευση :
«…υψηλός δείκτης κυτταρικού πολλαπλασιασμού Ki-67 κατ’ εκτίμηση 50-60%… που συνηγορούν υπέρ υψηλού βαθμού κακοήθειας, νευροενδοκρινικού καρκινώματος (grade 3 κατά ENETS/WHO 2010)…».
Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που είδα τα γόνατα του να λυγίζουν χρειάστηκε να καθήσει, άρχισε να κλαίει και να λέει:
«πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό; πριν από 6 μήνες είχα κάνει εξετάσεις και ήταν όλες καθαρές!»
Εγώ δεν καταλάβαινα την ορολογία, ήταν η πρώτη φορά που ερχόμουν σε τόσο κοντινή επαφή με τον καρκίνο, δεν ήξερα ποσο σοβαρή ήταν η κατάσταση, δεν αναγνώρισα καν τον υψηλό βαθμό κακοήθειας!
Δεν ήξερα τι να κάνω.Ένιωθα πως έπρεπε απλά να σταθώ δυνατή.Έμπαινα σε όλο αυτό με απόλυτη άγνοια κινδύνου.Έπρεπε κάτι να πω,αλλά δεν ήξερα ποιες λέξεις να χρησιμοποιήσω; αλήθεια τι μπορεί να πει ο άνθρωπος δίπλα στον ασθενή ;
Κατ´ αρχας όταν μπαίνεις σε όλο αυτό, πρέπει να μην υπάρχει πρέπει! Αν το κάνεις από υποχρέωση είναι σίγουρο πως σύντομα θα εγκαταλείψεις!
Βασική προϋπόθεση είναι η αγάπη και ιδανικά ο έρωτας, αλλιώς δεν έχεις εφόδια.
Επέλεξα λοιπόν από εκείνη την στιγμή να μιλώ στο Πρώτο πρόσωπο… πληθυντικός αριθμός :
Θα το παλέψουμε, Θα αγωνιστούμε, Θα το νικήσουμε
Έτσι συνεχίστηκε η «γραμματική» σε όλη τη διάρκεια του αγώνα
Πέσανε οι δείκτες μας,έχουμε πυρετό, ανέβηκαν τα λευκά μας,χρειαζόμαστε αίμα!
Μετά λοιπόν από το πρώτο σοκ της γνωμάτευσης, αποφασίσαμε να μην επιτρέψουμε στον καρκίνο ν´αλλάξει τη ζωή μας, παντρευτήκαμε μια μέρα πριν ξεκινήσει τις θεραπείες του.
