...έχω προνοήσει να είμαι επαρκώς φοβισμένη για το μέγεθος της ευθύνης...
Έρωτας είναι να ξυπνάς το πρωί και να χαμογελάς!
Επιστρέψαμε στη βραχεία νοσηλεία του Αγίου Σάββα και στην "τιμωρία" της ξεχωριστής αναμονής, αλλάξαμε θεραπεία.
Έχω φτιάξει ένα πρωτόκολλο για αυτή την αναμονή ή μια «χορογραφία» όπως θέλεις πες το, αφού πάντα επαναλαμβάνω τις ίδιες κινήσεις .
Όταν πια έχουμε τελειώσει με τα γραφειοκρατικά και ο Δημήτρης μπαίνει και ξεκινάει τη θεραπεία του, εγώ βγαίνω από τον Άγιο Σάββα και ανηφορίζω προς το σταθμό του μετρό Αμπελόκηποι. Περνάω από τη ΓΑΔΑ και φτάνω στις κυλιόμενες σκάλες του σταθμού, για να βρω τον πωλητή του περιοδικού δρόμου “Σχεδία”.
Όταν το πρωτοσυνάντησα αυτό το περιοδικό θεώρησα ωραία «υποχρέωση» να διαθέσω 3 €, για να ‘χει εργασία ένας άνθρωπος που δεν είχε τη δυνατότητα να κάνει κάτι άλλο, θεώρησα πως αυτά τα 3 € ήταν ελάχιστο ποσό για να έχει κάποιος ελπίδα. Να όμως που άλλαξαν οι καιροί και ψάχνω εγώ την ελπίδα μου, σε αυτό το περιοδικό, ψάχνω πάντα την ιστορία στην τελευταία σελίδα, την ιστορία του ανθρώπου με το κόκκινο γιλέκο,ενός ανθρώπου που όλα του πήγαν στραβά και παρ' όλα αυτά βρήκε τη δύναμη να σταθεί στα πόδια του και να συνεχίσει.
Πάντα διαβάζω την εφημερίδα και το περιοδικό μου ξεκινώντας από το τέλος, δεν ξέρω ποια είναι η ψυχιατρική εξήγηση γι’ αυτό το κάνω χρόνια τώρα.
Αλλά αυτή τη στιγμή έχω ανάγκη να διαβάσω για την νίκη ενός ανθρώπου, μου είναι απαραίτητη η αισιοδοξία και η πίστη, πως ακόμα και στα δύσκολα υπάρχει ελπίδα.
Απόγευμα στο σπίτι, ο Δημήτρης ξεκουράζεται, εγώ πίνω καφέ και δεν αναγνωρίζω καμία απόλαυση στη γεύση του, ανατρέχω στις αναμνήσεις που μας «αποθηκεύει» το Facebook. Άλλη μια δυνατότητα της τεχνολογίας, να μην ξεχνάμε, αυτά που εκθέσαμε δημόσια!
Πέρσι λοιπόν ήμασταν στην Πτολεμαΐδα, σε ένα όμορφο μικρό καφέ στο κέντρο της πόλης, με πολύχρωμα τραπεζάκια και καρέκλες, που φαινομενικά δεν ταιριάζουν μεταξύ τους.
Όμως όλα με το ξεχωριστό τους τρόπο, φτιάχνουν ένα όμορφο, πολύχρωμο, καθόλου πληκτικό σαλόνι σπιτιού!
Σε αυτό το χώρο, που αγαπάει την τέχνη, μαγικά συναντιούνται πολλές δεκαετίες, γιατί τα δυο αδέρφια ο Μιχάλης και η Αθηνά που το έφτιαξαν εξολοκλήρου με τα ίδια τους τα χέρια, έχουν τοποθετήσει με μια αξιοζήλευτη συμμετρία, Vintage διακοσμητικά και έπιπλα, που όλοι συναντήσαμε στο σπίτι της γιαγιάς μας, της θείας στη Θεσσαλονίκη, στα σπίτια των παιδικών μας χρόνων και αναμνήσεων.
Ένα ποδήλατο της δεκαετίας του ‘60 κρεμασμένο στον τοίχο, μια λάμπα που αλλάζει χρώματα και δέσποζε στα αστικά σαλόνια το ‘80, ένα κόκκινο τηλέφωνο με καντράν φερμένο από τις μέρες του ‘70, πιατέλες από το «σερβαν» της γιαγιάς και σερβίτσια του 50.
Vintage και η δεκαετία του ‘90 πια, με μια υδρόγειο που αγαπώ να βλέπω και μεγάλα βάζα, που η Αθηνά φροντίζει να είναι πάντα γεμάτα με φρέσκα λουλούδια.
Φεύγω νωρίς το πρωί από το νοσοκομείο για να πάω σπίτι μας.
Μια γυναίκα βρήκε το θάρρος και τη δύναμη να μιλήσει μετά από πολλά χρόνια για την σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη.
Αν διαβάσει κάποιος τη δήλωση της, προφανώς και δεν πέφτει από τα σύννεφα, κάποιος άντρας με εξουσία εκμεταλλεύτηκε τη δύναμη του και κατέστρεψε ένα κορίτσι.
Εκείνο όμως που είναι συγκλονιστικό είναι πως αυτός ο άνθρωπος χρησιμοποίησε την αγάπη που είχε εκείνη για το άθλημα και την ομάδα της, εναντίον της!
Πάτησε εκεί που πονούσε η καρδιά της και την κακοποίησε .
Τις τελευταίες εβδομάδες σχεδόν κάθε μέρα πάντα εκεί στις 8:30 με 9:00 το πρωί χτυπά το θυροτηλέφωνο!
Είναι ο ταχυδρόμος !
Για να μου αφήσει φακέλους μικρούς, μεγάλους, απ´ όλη την Ελλάδα, φακέλους με γραμματόσημα, στρογγυλές σφραγίδες, ευχές και αγάπη!
Κάποιες φορές πρέπει να κατέβω, για να υπογράψω στα συστημένα που μου στέλνετε, έχουμε λοιπόν ας πούμε γνωριστεί, με τον ταχυδρόμο της γειτονιάς μου.
Χθες φοβήθηκα…
φοβήθηκα χθες γιατί ένιωσα ρίγος και πονούσαν τα κόκαλα μου, σκέφτηκα λες; και έτρεξα να πάρω το θερμόμετρο.
Ελάτε να παραδεχτούμε κάτι!
Η μάνα της, αχ η μάνα της έπρεπε να την χάσει για να μπορέσει να συμφιλιωθεί μαζί της.
Από την πρώτη στιγμή στην κόντρα, από το πρώτο χάδι που δεν ήθελε να της δώσει , επιλόχειος κατάθλιψη την λένε σήμερα, τότε όμως η κυρία Αμαλία πώς να εξηγήσει ότι δεν το ήθελε το μωρό της; το πρώτο της παιδί και δεν ήταν αγόρι !
«Τι ντροπή, δεν κατάφερα να δώσω στον Απόστολο χέρια, παρά βάρος, άκου εκεί κορίτσι!»
Και περνούσαν τα χρόνια και η κόντρα και η αντιζηλία μεγάλωνε, γιατί η κάθε μια ήταν αυτό που θα ήθελε να είναι η άλλη!
Το μόνο κοινό που είχαν ήταν τα αρνητικά του χαρακτήρα τους, το πείσμα και εκείνο το πράσινο βλέμμα που μπορούσε να σε τσακίσει.
Όταν όμως βλέπεις τ´ αρνητικά σου σε κάποιον άλλο, σε γονατίζει αυτή η ταύτιση και αντιδράς πάντα με το χειρότερο τρόπο.
Δεκαεφτά χρόνια πέρασαν για να μπορέσει η Ζωή να φύγει από το σπίτι, να πάει να σπουδάσει, για να ελαφρύνει η απόσταση την σχέση τους.
Πήγα πρόσφατα ν’ αγοράσω πράσινο τσάι σε μεγάλη αλυσίδα καταστημάτων!
Δεν βρήκα το τσάι μου, στο γνωστό σημείο και αφού το αναζήτησα στα διπλανά ράφια κατάλαβα πως δεν υπάρχει.
Εκνευρίστηκα πολύ, πώς είναι δυνατόν σκέφτηκα ένα κατάστημα που μου "υπόσχεται" αφθονία να μην έχει το τσάι μου ;
Βλέπεις μάθαμε να νομίζουμε πως μπορούμε να τ´ αγοράσουμε όλα!
Κοντοστάθηκα στο ράφι και τελικά πήρα ένα άλλο κουτί πρασίνου τσαγιού με άρωμα λεμόνι
Τέταρτη μέρα που του χαϊδεύω το χέρι και του μιλάω. Τέταρτη μέρα που έχω το νου μου στον καθετήρα του και παρακαλάω το Θεό να λειτουργήσουν τα νεφρά του.
Τέταρτη μέρα που μου μιλάει μόνο με τα μάτια και με το ρυθμό της ανάσας του, που με κόπο πια παίρνει από τα σωληνάκια στη μύτη του.
Έπαψα από χθες να τον παρακαλώ ν´αντέξει και να παλέψει για να ζήσει.
Του θύμιζα επιτακτικά τις υποσχέσεις του, «θα ζήσουμε μαζί ευτυχισμένοι», «θα ταξιδέψουμε» «θα σ´ αγαπώ για πάντα» «ζω για σένα»
Ένιωθα πως ήταν εγωιστική πια αυτή η απαίτηση μου, σκέφτηκα πως δεν τον διευκολύνω στην μετάβαση του.
Όχι δεν το πήρα απόφαση, απλά έλπιζα πως πάλι θα κάνει το θαύμα του και θα ανακάμψει.
Σήμερα είχα ένα υπέροχο τηλεφώνημα, ξέρεις από αυτά που κοιτάς ποιος σε καλεί και χαμογελάς πριν απαντήσεις.
Το τηλεφώνημα αυτό με πήγε πίσω, στα φοιτητικά μου χρόνια, στα Εξάρχεια στην πλατεία, στον Κάβουρα, στην Κοτταρού και στην Κληματαριά .
Νομίζω πως εκείνοι που μας θυμίζουν τα χρόνια των σπουδών μας, έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας.
Όπως και να έχει ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι μοναδικός έτσι κι αλλιώς, δοτικός, ταλαντούχος , μ’ ένα «ζωτικό χιούμορ» και αυτή η ιδιότητα του, να με κάνει πάντα να γελάω, με έξυπνο τρόπο, μου γεμίζει με περισσότερη αγάπη την καρδιά.
Ζούμε σε διαφορετικές πόλεις και η επικοινωνία μας δεν είναι όσο συχνή θα θέλαμε, ξέρεις η καθημερινότητα, η δουλειά, μπλα μπλα…χανόμαστε από αυτούς που εκτιμάμε και αγαπάμε.
Σαν χθες την θυμάμαι αυτή τη μέρα και ας έχουν περάσει τόσα χρόνια!
Συνάντησα επιτέλους τη μητέρα της Μυρσίνης ...
Μετά από δυο χρόνια και εν μέσω κορονοϊου συνάντησα, μια ξεχωριστή μητέρα, που θα πρέπει όλοι να σκύψουμε το κεφάλι μας μπροστά στη δύναμη της.
Η κυρία Λίτσα με υποδέχτηκε, το απόγευμα της Τετάρτης, στο όμορφο σπίτι της στο Περιστέρι , ντυμένη στα μαύρα. Πριν όμως σας μιλήσω για την κυρία Λίτσα θέλω να σας συστήσω την Μυρσίνη μου.
Το κορίτσι αυτό ήταν φίλη του Δημήτρη από τα παλιά και είχε την καλοσύνη να μου στείλει δυο λόγια παρηγοριάς, όταν ο Δημήτρης έφυγε .
Το κορίτσι αυτό ήταν μια όμορφη μαμά, μια σπουδαία αδερφή , μια καλή κόρη, μια άψογη επαγγελματίας. Τα είχε όλα, είχε όμως και το γονίδιο... αυτό το ίδιο που σκότωσε την αδερφή της τη Μαρία.
Η όμορφη Μυρσίνη μου, κάποια στιγμή μου έστειλε ένα μήνυμα :
-Ξεκινάει καινούριος Γολγοθάς Πίστη μου γλυκιά..... Και εγώ πλέον ξέρω!!!λυπάμαι τους γονείς και το παιδί μου
Και εγώ της απάντησα
-σε παρακαλώ μη σκέφτεσαι έτσι θα παλέψουμε και θα κερδίσουμε... δικαιούμαστε μια ωραία νίκη
-Μακάρι ... ήταν η απάντηση της, αλλά δυστυχώς, άλλα σχέδια είχε η ζωή.
Την κυρία Λίτσα πήγα να δω, που μέσα σε ένα χρόνο έχασε δυο όμορφες κόρες από το ίδιο γονίδιο!
Μου άνοιξε το περιποιημένο σπίτι της, που άστραφτε φροντίδα, με τα εργόχειρα της και τις φωτογραφίες των κοριτσιών της, να κυριαρχούν στο σαλόνι.
Εκεί και άντρα της ο κύριος Σταύρος , βιβλική φιγούρα, ταλαιπωρημένος και αυτός από πολλά, Σταύρος και ο πρίγκιπας της Μυρσίνης, που ήρθε να με χαιρετίσει .
Πρόσφατα μου χάρισαν αυτό το υπέροχο βιβλίο,με μια γενναιόδωρη αφιέρωση, μπορεί και ο τρόπος που «το συνάντησα» να με προδιαθέτει θετικά, αλλά σας το συστήνω με επιμονή, να το διαβάσετε, να το χαρίσετε σε ανθρώπους που αγαπάτε ή και όχι!
Είναι μια υπέροχη ωδή στη ζωή με ακονισμένες κυριολεξίες και μερικές ευφάνταστες μεταφορές!
Η Φρανσουαζ Εριτιέ με έναν φαινομενικά απλό τρόπο σου μεταφέρει την ευγνωμοσύνη της ζωής, την αξία της, που κάθε λεπτό που περνάει την κάνει ανεκτίμητη .
Τα πρωινά διαβάζω με τον καφέ μου ένα «κεφάλαιο» του...άξιζε η μισή ώρα μετάθεσης στο ξυπνητήρι!
Σήμερα που είναι αργία και τα παράθυρα της γειτονιάς άργησαν ν´ ανοίξουν, βγήκα στην βεράντα και άγγιξα τον βασιλικό μου ... αμέσως ένιωσα την ανάγκη να γράψω και εγώ το δικό μου
«αλάτι της ζωής »
*
Να σε ξυπνά η μυρωδιά του καφέ , που σου έχει φτιάξει άλλος.
Να περνάς το χέρι σου από τον βασιλικό και να μοσχοβολάει ο τόπος, να αφήνεις λίγο ψωμί στο μπαλκόνι σου, πάντα στο ίδιο σημείο για τα πουλιά της γειτονιάς σου.
Να περιμένεις φίλους να έρθουν να σε επισκεφτούν για το Σαββατοκύριακο .
Να διαβάζεις Ελύτη και να θέλεις να ερωτευτείς.
Να έρχεται η καταιγίδα και εσύ να μην φοβάσαι κι ας μην έχεις ομπρέλα ν´ανοίξεις ή περβάζι να σταθείς.
Να αναγνωρίζεις την προσπάθεια κάποιου άλλου και να σε συγκινεί.
Να επιτρέπεις ένα διάλειμμα στον εαυτό σου απ´ όλα και από τα πάντα.
Να δεις μια θεατρική παράσταση και να μην καταλάβεις Χριστό, να δεις μια θεατρική παράσταση που θα σου αλλάξει τη ζωή.
Να φτιάχνεις πρωινό με αυγά και να προσθέτεις μερικές σταγόνες λάδι τρούφας.
Να χτυπά η καρδιά σου γρήγορα με την ανάγνωση ενός μηνύματος στο κινητό.
Να κλείνεις τα μάτια σου και να γεύεσαι την μυρωδιά του πεύκου σε μια κουταλιά μελιού.
Πίστη Κρυσταλλίδου
Σήμερα του είπα «όχι»
Νομίζω πως ήταν η πρώτη φορά, που του αρνήθηκα να μου προσφέρει.
Όχι για να πικάρω το μικρό κακομαθημένο παιδί που κουβαλάει τις πράξεις του,
αλλά για να πετύχω μια νίκη, απέναντι στην ανελέητη ανάγκη μου,να του δίνω ότι επιθυμεί!
Αυτή η φωτογραφία είναι από τη μέρα της γιορτής σου το 2015,
τότε που δεν υπήρχε ούτε ένα σύννεφο να προαναγγέλλει την δοκιμασία που έρχεται!
Που έχεις κάποιον να σου λέει «καλημέρα» και έναν ζεστό καφέ να σε περιμένει,
στην αγαπημένη κούπα σου!
Που δεν έχεις κανέναν να σου λέει καλημέρα, αλλά λες εσύ στον εαυτό σου, ενώ φτιάχνεις ζεστό καφέ, στην αγαπημένη σου κούπα.
Που βλέπεις !
Που δεν βλέπεις, αλλά ακούς !
Που ακούς, αλλά δεν βλέπεις!
Που δεν ακούς και δεν βλέπεις, αλλά αγγίζεις!
Που είσαι στο σπίτι σου και όχι σε ένα νοσοκομείο.
Ακόμα με ταράζει ο ήχος της σειρήνας του ασθενοφόρου, γιατί ξέρω πως εκεί μέσα είναι ένας άνθρωπος που πονά.
Και στο δρόμο όταν βλέπω το φάρο του, κάνω στην άκρη, όχι μόνο επειδή πρέπει, όχι γιατί θέλω να δώσω χώρο, αλλά για να υποβάλλω τα σέβη μου, σ´ αυτούς που τρέχουν να προλάβουν τη ζωή. Σ´ αυτούς που το «επάγγελμα» τους είναι, να κερδίσουν χρόνο για έναν άγνωστο, σε κάθε διακομιδή.
Λίγο πριν φύγω από την Πτολεμαΐδα συνάντησα τη φίλη μου τη Δέσποινα, για πρωινό καφέ!
Ρε γιαγιά μου πόσο όμορφη ήσουν ...
Σας έχω ξανά μιλήσει για την γειτόνισσα μου την κυρία Φλωρα!
Η γλυκιά μου είχε ένα ατύχημα, λίγο μετά την καραντίνα! Την χτύπησε στο δρόμο ένα μηχανάκι! Ευτυχώς δεν ήταν κάτι πολύ σοβαρό, αλλά βγήκε απ´ολο αυτό, με αρκετά χτυπήματα, που λόγω της ηλικίας της θα την ταλαιπωρήσουν για καιρό!
Το σώμα μας,αποθηκεύει τα συναισθήματα μας, τα κάνει ρυτίδες, περπάτημα, τικ, πόνους, αρρώστιες!
Θυμάμαι όταν ξανά συναντηθήκαμε με τον Δημήτρη, παρατήρησα πως ήταν σχεδόν πάντα συνοφρυωμένος, ειδικά όταν μιλούσε στο τηλέφωνο με κάποιους ανθρώπους. Είχαν μάλιστα δημιουργηθεί οριζόντιες έντονες ρυτίδες στο μέτωπο του, που «περιέγραφαν» τα άγχη και τις αγωνίες του.
Μια φορά και ένα καιρό, εκείνον το ίδιο το καιρό, που έχει πάντα την κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, γεννήθηκε μια νεράιδα !
Όλοι ξέρουμε πως γεννιούνται οι νεράιδες, κάθε 1000 χρόνια σε μια υπόγεια λίμνη, που είναι σαν όλες τις λίμνες των παραμυθιών, με σμαραγδένια νερά, βότσαλα γυαλιστερά και ολόλευκα νούφαρα.
Πολλές φορές φτάνει απλά και μόνο ν´ ακούσεις κάποιον.
Να κάτσεις όμως και να τον ακούσεις με προσοχή, να σε νοιάζει σαν να είναι δικό σου το πρόβλημα!
Τοξικοί άνθρωποι, βγαίνουν σε πολλές «εκδόσεις», χειριστικοί, βδέλλες, μίζεροι, δημιουργούν τοξικές σχέσεις και τοξικές σκέψεις… όχι μόνοι τους, πάντα με τη συγκατάθεση μας!
Επιμένουμε να τους κρατάμε στη ζωη μας με την ελπίδα πως θα αλλάξουν!
Όχι! κανείς δεν αλλάζει αν δεν το θέλει ο ίδιος! Η εξέλιξη του καθένα μας, είναι προσωπική υπόθεση και απαιτεί σκληρή ατομική δουλειά!
Ξέρω αυτοί οι άνθρωποι μας ξυπνούν τον ιεραπόστολο μέσα μας, νιώθουμε την υποχρέωση να τους φροντίσουμε και μας εγκλωβίζουν στον φαύλο κύκλο του: «συγνώμη δεν θα το ξανά κάνω»
Μια φορά μονάχα, έχω πάει στην Παναγία της Τήνου, σε ανύποπτο χρόνο, όταν ακόμα δεν ήξερα τι είναι να εναποθέσεις την τελευταία σου ελπίδα στην προσευχή.
