Αν με ρωτήσετε ποια βοήθεια μπορείτε να δώσετε σε φίλους ή συγγενείς σας που περνούν την ακραία δοκιμασία του καρκίνου θα σας έλεγα. Να είστε εκεί πραγματικά και ουσιαστικά ως το τέλος!
Και όταν τους επισκέπτεστε να τους έχετε πάει τα ψώνια της εβδομάδας και φεύγοντας να πάρετε τα σκουπίδια. Ναι τα σκουπίδια.
Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο βουνό φαντάζουν αυτές οι καθημερινές δουλειές
Όταν έχεις περάσεις 4 συνεχόμενες μέρες και νύχτες σε νοσοκομείο, κοιμάσαι σε μια καρέκλα, το πρωί πρέπει να πας στη δουλειά σου και να ξανά γυρίσεις στο νοσοκομείο και όλο αυτό πάλι από την αρχή... πιστέψτε με το να σου κάνουν τα ψώνια της εβδομάδας είναι «λυτρωτικό».
Μπορείς να είσαι εκεί και ας φοβάσαι το νοσοκομείο και ας μην θέλεις να δεις τις σκληρές εικόνες του.
Δεν χρειάζεται να σου ζητήσουν βοήθεια αν είσαι φίλος ξέρεις, αν αγαπάς νιώθεις.
Εγώ είχα την ατυχία οι δικοί μου άνθρωποι να είναι μακριά και μάλιστα 500 χιλιόμετρα μακριά!
Αλλά είχα την τύχη να μ´ αγαπούν πολύ!