η λάμπα στο γραφείο σου

Οι άνθρωποι δένονται με τα αντικείμενα... όχι δεν αναφέρομαι στον υλισμό ... αλλά στο ακριβώς αντίθετο.

Αγαπάμε τα αντικείμενα που μας ξυπνούν συναισθήματα και αναμνήσεις, που μας θυμίζουν στιγμές ευτυχίας ή που μπορούν να ξύνουν πληγές μας.

Όπως η λάμπα στο γραφείο σου, που σου άρεσε να κάθεσαι τα βράδια και να δουλεύεις με τις ώρες το βιβλίο σου.

Σε θυμάμαι καλοκαίρι με τα φώτα του σπιτιού όλα κλειστά και μόνο το μικρό φως της ανοιχτό. 

Η κουρτίνα να ανεμίζει, όταν ένα αεράκι από την πειραϊκή μας έκανε τη χάρη να μας επισκεφτεί και η μυρωδιά της σιτρονέλας να μας προστατεύει από τα κουνούπια.

Εγώ στον καναπέ να νιώθω την ευτυχία σε κάθε γουλιά του κρασιού που μου είχες σερβίρει, ακούγοντας μουσικές που είχες επιλέξει.

Να σε κοιτώ και να απολαμβάνω κάθε στιγμή, να ανασαίνω μέσα στο όνειρο μου.
Όμως  συχνά να νιώθω εκείνη την αδιόρατη απειλή, όχι της ασθένειας σου, αλλά εκείνη που νιώθουν οι ερωτευμένοι.
Εκείνη η αμφιβολία και ο φόβος πως όλα μπορεί να χαθούν σε μια στιγμή.
Και τότε γεμάτη ανασφάλεια να σε ρωτώ .

-Δημήτρη μ´ αγαπάς ;

Και εσύ να γυρνάς, να με κοιτάς με όλη την αγάπη σου και  να μου απαντάς

-Ζω για σένα ψυχή μου.

Σήμερα μετά από δυο χρόνια άναψα τη λάμπα στο γραφείο σου...
σήμερα που πριν 5 χρόνια ήρθες στη ζωή μου για να την αλλάξεις