Σήμερα που είναι η γιορτή σου... Δημήτρη μου

Πρόσφατα «έπρεπε» να σε περιγράψω, στους συγγενείς στην Αμερική, που δεν πρόλαβαν να σε γνωρίσουν μονάκριβε μου Δημήτρη.
Ήθελα να περιγράψω με τα "σκουριασμένα" αγγλικά μου, το παράστημα σου και τον μοναδικό τρόπο που κυριαρχούσε η παρουσία σου, απ´ όπου και αν πέρασες !
Την αληθινή ομορφιά σου, όχι μόνο της εικόνας σου, αλλά και αυτήν που είχες μέσα σου, την ψυχή σου.

Το πάθος σου για αυτά που αγαπούσες, για το βλέμμα σου όταν με κοιτούσες.
Για τις αφηγήσεις σου, τον τρόπο που χρωμάτιζες την μειλίχια φωνή σου και έδινες ζωή στις ιστορίες σου.
Τους μίλησα για τον γενναίο σου αγώνα, το όραμα σου για το Wincancer και τις μάχες που κέρδισες!
Δεν ήταν δύσκολο τελικά, να αντιληφθούν ακριβώς αυτό που ήσουν, αυτό που είσαι ... ο σπουδαίος άντρας που άφησε τα χνάρια του πίσω!
Δεν κατάλαβα από που και πως ήρθαν όλες εκείνες οι αγγλικές λέξεις σαν ποτάμι και δεν σταματούσα να μιλώ... ίσως βοήθησε και το ότι για άλλη μια φορά φώτισες τα μάτια μου... θα μπορούσα μόνο με τα μάτια μου, να σε περιγράψω σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. 

Το πιο δύσκολο σ´ αυτό το ταξίδι ήταν, πως δεν ήσουν εκεί μαζί μου, να απολαύσουμε τις ομορφιές, να σχολιάσουμε τις ασχήμιες. Να πάμε στο θέατρο που αγαπάμε, στα μουσεία που μας αρέσουν και κυρίως να περπατήσουμε μαζί αγκαλιά.
Σου το είχα πει Δημήτρη μου, το ταξίδι θέλει δυο για να γίνει ανάμνηση...

Πίστη Κρυσταλλίδου Σιάχου 

Έχουμε χάσει την αίσθηση του μέτρου ...

Το βράδυ της Δευτέρας στους τηλεοπτικούς δέκτες μας, παρακολουθήσαμε νεαρά κορίτσια να κλαίνε, γιατί έπρεπε να υποβληθούν σε μια «δοκιμασία» κουρέματος των μαλλιών τους.

Οι σκηνές αυτές προέρχονται από ένα τηλεοπτικό προϊόν, που κακοποιεί την προσωπικότητα των κοριτσιών που συμμετέχουν , παρουσιάζει εξιδανικευμένα στερεότυπα ομορφιάς και εμπορευματοποιεί τη θηλυκότητα και το γυναικείο σώμα !

Κορίτσια που ονειρεύονται μια «διεθνή» καριέρα στο χώρο της μόδας, υποβάλλονται σε δοκιμασίες, από τις οποίες πρέπει να «βγάλουν» ερωτισμό, σέξι πόζες και να μπορούν να «πουλήσουν» την εικόνα τους.

Κάποιοι «κριτές» έχουν το δικαίωμα να τους μιλούν υποτιμητικά, να τους ζητούν να υπακούουν και μην φέρνουν αντιρρήσεις. Λυπάμαι  και στενοχωριέμαι πραγματικά για αυτά τα κορίτσια.

Όμως ποιο είναι το μήνυμα, για όσα παιδιά παρακολουθούν αυτήν την εκπομπή;

Το ταξίδι μου στην Αμερική!

Εκεί που όλα είναι μεγάλα, οι δρόμοι, τα αυτοκίνητα, τα σπίτια,τα ποτάμια...τα όνειρα! 
Βρέθηκα με ανθρώπους που δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ ξανά, αλλά είχαμε το ίδιο αίμα!
Δεν μιλούσαμε την ίδια γλώσσα, αλλά καταλαβαίναμε από μια διαφορετική, εγώ αγγλικά και εκείνοι ελληνικά.
Κάθησα σε ένα τραπέζι με τα αδέρφια της γιαγιάς μου, πρώτη γενιά μεταναστών, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους και τα παιδιά των παιδιών τους, 4 γενιές Έλληνες! 
Ένιωσα την αγάπη και την λαχτάρα στις αγκαλιές τους, για αυτό που ήμουν και για αυτό που «έφερνα» μαζί μου, το τσίπουρο, τις ελιές, το λάδι, τις εικόνες από τα παιδικά τους χρόνια. Τη μυρωδιά της Φλώρινας, της Χαλκιδικής και τα παιχνίδια τους στην αυλή της γιαγιάς μου στην Πτολεμαΐδα.
Πήρα φροντίδα και αγάπη που μου είχαν τόσο λείψει! Σας είμαι ευγνώμων θείτσα Eleni Ziorda Douros , αγαπημένες μου Μαίρη, Angelina Douros Campbell, Sevi Ziordas Stathopoulos, Anna Myers και καλε μου Lou Douros.
Οι εικόνες που παίρνω μαζί μου είναι πολλές, αλλά ποτέ δεν θα ξεχάσω, το φως της ελληνικής σημαίας, της μικρής εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου , στο σκοτεινό στενό του Μανχαταν, να επιβάλλει την παρουσία του ανάμεσα στους ουρανοξύστες! 

Η φωτογραφία του ιθαγενή Ινδιάνου με την λευκή μάσκα, λες και την είχε φορέσει για τις Μπούλες της Νάουσας. 

Το εστιατόριο στο Michigan, του Γιώργου από την Καλαμάτα, 50 χρόνια στην Αμερική να μαγειρεύει ελληνικά, ντολμαδάκια, σκορδαλιά,ρυζόγαλο και φυσικά την greek salad. Η λαχτάρα στα μάτια του, όταν του είπα πως ο άντρας μου είναι από την Λακωνία. 

Η λέξη «ελευθερία» γραμμένη πρώτη και στα ελληνικά στην Liberty Bell στην Philadelphia.

Η φέτα που την συνάντησα τόσες φορές στα εστιατόρια και στα σπίτια των συγγενών μου!




















Η γέφυρα του Brooklyn και ο Ιταλός που ζωγράφιζε σκίτσα με μολύβι, ο τρόπος που μου μίλησε για τα 5 χρόνια που έζησε στη Κρήτη!

Αν έχετε συγγενείς στο εξωτερικό να επιδιώξετε να τους επισκεφθείτε, θα αγαπήσετε περισσότερο την Ελλάδα, την Ελλάδα που έχουν εκείνοι μέσα τους. 
Ήταν ένα ταξίδι που έπρεπε να το είχα κάνει εδώ και καιρό, ήταν ένα όνειρο ζωής που πραγματοποιήθηκε ... θα ήταν ιδανικό αν το είχαμε κάνει μαζί ...Δημήτρης Σιάχος

«Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία»

Η ευθύνη μας απέναντι στους γονείς και στους παππούδες μας, είναι μεγαλύτερη σήμερα όσο πότε! Οι άνθρωποι της 3ης ηλικίας ΔΕΝ είναι «επίπτωση στην μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του συνταξιοδοτικού συστήματος»
Οι άνθρωποι αυτοί γεννήθηκαν μετά από έναν πόλεμο, μεγάλωσαν μέσα σε έναν εμφύλιο, σε ανέχεια και δύσκολες συνθήκες, παρόλα αυτά κατάφεραν από το μηδέν να δημιουργήσουν!