Βλέπω στο βάζο της κουζίνας τον ηλίανθό που κόψαμε προχθές σε εκείνη την εκδρομή μας
στη φύση.
Έχει κρατήσει την μνήμη της ρίζας του και στρέφει το κεφάλι
του κάθε μέρα από την ανατολή ως την
δύση.
Με σόκαρε η εικόνα την πρώτη φορά , δεν ξέρω ποια ανόητη
αντίληψη με έκανε να πιστεύω πως δεν έχει ζωή αυτό το μικρό λουλούδι και πως η
μόνη του δουλειά ήταν να ομορφαίνει τη γωνιά του , εκείνη που το εγωιστικό μου
χέρι το τοποθέτησε .
Ίσως πάλι να ήταν σοκαριστικό το πείσμα του για ζωή, το
πείσμα του να συνεχίζει να ψάχνει τον ήλιο και να συντάσσει την κίνηση του στην
τροχιά του, ακόμα και μέσα από την σκοτεινή γωνιά της κουζίνας….
Να ξέρεις του άλλαξα θέση και τον έβαλα στο παράθυρο , ήταν
το λιγότερο που μπορούσα να κάνω, για να του ανταποδώσω το σπουδαίο μάθημα που
μου έδωσε.
Ένα μικρό λουλούδι χωρίς ρίζες σε μια σκοτεινή γωνιά
συνεχίζει να ψάχνει τον ήλιο… και εμείς με την πρώτη δυσκολία παραιτούμαστε και
βολευόμαστε …
θέλω να μου υποσχεθείς κάτι , ότι και αν συμβεί ποτέ δεν θα
πάψουμε να παλεύουμε για να φτάσουμε στον προορισμό μας…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου