Η αγάπη των ξένων

Σήμερα θα ήθελα να σας μιλήσω για την κυρία Δέσποινα! 
Είναι η κυρία που ήρθε πριν από δυο χρόνια, να μείνει στον πρώτο όροφο της οικογενειακής πολυκατοικίας, μαζί με τα δυο εγγόνια της.
Η άφιξη τους δεν άρεσε σε όλους, γιατί είχαν και ένα τεράστιο σκύλο μαζί τους, εμένα πάλι μου φάνηκε πως ήταν η καλύτερη «εισβολή», για να γεμίσει ζωή ο άδειος όροφος! 
Το όνομα της το ξέρω από τους λογαριασμούς, εκεί στη είσοδο που στοιβάζονται οι υποχρεώσεις μας, ΔΕΗ, νερό, τηλέφωνο! 
Έτσι δεν γίνεται συνήθως στην Αθήνα;δεν είναι εύκολες οι τυπικές συστάσεις, οι γνωριμίες των ενοίκων και τα καλωσορίσματα ! 
Την συναντώ σπάνια στις σκάλες ή στην ανηφόρα της Ικτίνου, δεν «ταιριάζει» το πρόγραμμα μας, της χτύπησα και μια φορά για να της δώσω «Βαρβαρα» και εκείνη μου επέστρεψε το πιάτο με κουλουράκια πορτοκαλιού!
Είναι διακριτικός άνθρωπος, χαμογελάει πάντα και στα μπλε της μάτια φαίνεται πως μάλλον πέρασε δύσκολη ζωή. 

Την συνάντησα και χθες στις σκάλες, εγώ ανέβαινα και εκείνη κατέβαινε.
Ανταλλάξαμε τις καλημέρες μας, αλλά χθες κοντοστάθηκε, θέλησε να είναι πιο ομιλητική.
«Σε σκέφτομαι πάντα κορίτσι μου και όταν ακούω τα βήματα σου ηρεμώ, ξέρω πως γύρισες!»
Δεν είχα κάτι να της πω, για εκείνο το «κορίτσι μου» και για την έννοια της, πέρα από ένα ευχαριστώ.
Νιώθεις και μια αμηχανία απέναντι στην «αγάπη των ξένων»! 
Και τελικά ποιος είναι ο ξένος και ποιος ο δικός σου; Ποιος δίνει την ταυτότητα στους ανθρώπους; το αίμα, η «εξ αγχιστεία» ή η αγάπη; 
Έτσι λοιπόν και εγώ, θα φροντίσω καθώς ανεβαίνω τις σκάλες να κάνω λίγο θόρυβο παρά πάνω με τα τακούνια μου.

Τον ακολούθησε ...

Τον ακολούθησε, δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή τα κεκτημένα της, τα παράτησε όλα και τον ακολούθησε, όταν της είπε θέλω να είσαι δίπλα μου! 
Δεν ξέρω αν οι γυναίκες έχουν κάποιο γονίδιο που τις κάνει να μπορούν ανα πάσα στιγμή, να αφήνουν πίσω τους τα πάντα και να ακολουθούν τον «άντρα της ζωής τους». 
Τι τίτλος και αυτός «ο αντρας της ζωής μου», εξηγεί όμως όλα τα ρίσκα, όλες τις αποφάσεις και σε κάνει να κατανοείς όλα τα γιατί!
Τον ακολούθησε , άφησε όλα τα όνειρα της, για να γίνουν πραγματικότητα τα δικά του.
Έτσι δεν γίνεται πάντα; Αυτός δεν είναι ο στόχος; να βρεις σύμμαχο και συνοδοιπόρο στα όνειρα σου.
Ο Μπαλζάκ έγραψε : «... δε θα μπορέσετε να γίνετε τίποτα αν δεν βρείτε μια γυναίκα που να ενδιαφέρεται για σας» 
Και τώρα εσύ, θα περιμένεις να σου αφηγηθώ το «και ζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα».
Δεν είναι όμως όλες οι ιστορίες αγάπης σαν παραμύθια, δεν κατοικούν σε παλάτια, αλλά σε δωμάτια νοσοκομείων. Δεν υπάρχει η καλή νεράιδα, αλλά μόνο ο κακός ο δράκος! Ούτε ονειρεμένο ηλιοβασίλεμα, παρά μόνο το μικρό φωτάκι πάνω από το προκεφάλι και μια κοινή προσευχή. 
Ακόμα θέλεις να μάθεις το τέλος; 

Τι σημασία έχει το τέλος, όταν ξέρεις πως η διαδρομή ήταν η αμοιβή;

Kindness - Naomi Shihab Nye

Πριν γνωρίσεις τι είναι πραγματικά η καλοσύνη
πρέπει να χάσεις πράγματα,
να νιώσεις το μέλλον να διαλύεται σε μια στιγμή
όπως το αλάτι σε αραιό ζωμό.
Αυτά που κρατούσες στο χέρι σου,
αυτά που μετρούσες και φύλαγες προσεκτικά,
πρέπει όλα να φύγουν έτσι ώστε να μάθεις
πόσο έρημο μπορεί να γίνει το τοπίο
μεταξύ των περιοχών της καλοσύνης.
Πώς προχωράς και προχωράς
με τη σκέψη ότι το λεωφορείο δεν θα σταματήσει ποτέ,
ότι οι επιβάτες οι οποίοι τρώνε καλαμπόκι και κοτόπουλο
θα κοιτούν για πάντα έξω από το παράθυρο.

Πριν γνωρίσεις την τρυφερή βαρύτητα της καλοσύνης,
πρέπει να ταξιδέψεις εκεί που ο Ινδιάνος
με μια λευκή κάπα κείται νεκρός στην άκρη του δρόμου.
Πρέπει να δεις πώς θα μπορούσες να ήσουν εσύ εκείνος,
πώς κι εκείνος ήταν κάποιος
ο οποίος ταξίδευε μέσα στη νύχτα με σχέδια
και την απλή αναπνοή που τον κρατούσε ζωντανό.

Τελικά ο έρωτας πεθαίνει;

Τελικά ο έρωτας πεθαίνει;
Ξεθωριάζει, γίνεται ασπρόμαυρη φωτογραφία και ανάμνηση;

Ο έρωτας αν σου συμβεί δεν τελειώνει ποτέ!
Γιατί ο έρωτας είναι κινητήρια δύναμη, σου δίνει φτερά και «αν πετάξεις έστω και μια φορά, θα περπατάς για πάντα με τα μάτια στραμμένα στον ουρανό, γιατί εκεί βρέθηκες και εκεί λαχταράς πάντα να επιστρέψεις»
Ο έρωτας σε γεμίζει πληγές, σου παίρνει ότι έχεις, αλλά τελικά σου χαρίζει την παρακαταθήκη του «για πάντα», αφού είχες την τύχη να τον ζήσεις!
Ναι μόνο αν έχεις ερωτευτεί ξέρεις την έννοια του για πάντα και του ποτέ!
Έρωτας είναι, όταν σε κοιτά, να αλλάζει το χρώμα των ματιών του και να γίνεσαι η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου, αυτό αν το ζήσεις δεν αλλάζει ποτέ!
Η αγάπη είναι υπόσχεση που δίνουν δυο, τον έρωτα όμως τον έχεις μέσα σου, είναι δική σου υπόθεση, δεν χρειάζεσαι την συγκατάθεση του άλλου, ούτε καν την παρουσία του!