"Λυσιμελής πόθος"

Σήμερα στα θέματα των πανελληνίων, υπήρχε ένα ποίημα του Τίτου Πατρικίου

Θυμήθηκα πως ο Δημήτρης μου είχε χαρίσει ένα βιβλίο του 

και το αναζήτησα στην βιβλιοθήκη μας.

τι είναι ευτυχία ;

Τα προσφυγικά προβάλουν την θλίψη της εγκατάλειψης, μπροστά στην λεωφόρο Αλεξάνδρας ή κρύβουν τη ζωή πίσω από το ογκώδες κτήριο του Αντικαρκινικού.

Αυτό το μπαλκόνι, που ήταν η θέα μου πριν από 3 χρόνια, έκρυβε και ελπίδα!

Η αυλή της κυρίας Στέλλας...

Όταν επιστρέφεις στο πατρικό σου , έχεις πάντα την «απαίτηση»,
την παράλογη απαίτηση, να είναι όλα όπως τα άφησες.

Γιατί  εκεί που είναι οι ρίζες, τα σημεία αναφοράς και οι αναμνήσεις σου,
τα θέλεις όλα άθικτα και αναλλοίωτα μέσα στο χρόνο.

Θα μου πεις αυτό δεν είναι εφικτό!

Κι όμως η αυλή της κυρίας Στέλλας, απέναντι από το πατρικό μου μένει χρόνια τώρα ίδια!
Παραμένει πάντα το ίδιο όμορφη!

Για να κρατηθεί όμως κάτι αναλλοίωτα όμορφο μέσα στο χρόνο, θέλει κόπο και φροντίδα.

Αυτό κάνει και η κυρία Στέλλα στην αυλή της, βάζει όλη την αγάπη, τη φροντίδα
και το μεράκι της.

Την θυμάμαι αυτή την αυλή,από τα παιδικά μου χρόνια,
εκεί στην διασταύρωση της Αργυρουπόλεως με την Επιβατών, δρόμοι που θυμίζουν
πως πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν εδώ.

Με την μεγάλη ακακία στο κέντρο της, που στο μέγεθος της μετράς
πάνω από 50 χρόνια και θέλει τουλάχιστον 3 άτομα για να αγκαλιάσουν τον κορμό της.