Το σώμα μας,αποθηκεύει τα συναισθήματα μας

 Το σώμα μας,αποθηκεύει τα συναισθήματα μας, τα κάνει ρυτίδες, περπάτημα, τικ, πόνους, αρρώστιες!

Θυμάμαι όταν ξανά συναντηθήκαμε με τον Δημήτρη, παρατήρησα πως ήταν σχεδόν πάντα συνοφρυωμένος, ειδικά όταν μιλούσε στο τηλέφωνο με κάποιους ανθρώπους. Είχαν μάλιστα δημιουργηθεί οριζόντιες έντονες ρυτίδες στο μέτωπο του, που «περιέγραφαν» τα άγχη και τις αγωνίες του.

Η δική μου νεράιδα

Μια φορά και ένα καιρό, εκείνον το ίδιο το καιρό, που έχει πάντα την κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, γεννήθηκε μια νεράιδα !

Όλοι ξέρουμε πως γεννιούνται οι νεράιδες, κάθε 1000 χρόνια σε μια υπόγεια λίμνη, που είναι σαν όλες τις λίμνες των παραμυθιών, με σμαραγδένια νερά, βότσαλα γυαλιστερά και ολόλευκα νούφαρα.
Πάνω από αυτή την λίμνη λοιπόν, που είναι καλά κρυμμένη στους αιώνες, όταν υπάρξει η στιγμή, που είναι πιο δυνατή από όλα τα χρόνια μαζί και όλοι οι πλανήτες καταφέρουν να ευθυγραμμιστούν ακριβώς στις 12 το βράδυ, όλοι περιμένουν να ρίξει το φεγγάρι, το κλεμμένο φως του ηλίου μέσα στα νερά της λίμνης.

φτάνει απλά και μόνο ν´ ακούσεις

 Πολλές φορές φτάνει απλά και μόνο ν´ ακούσεις κάποιον.

Να κάτσεις όμως και να τον ακούσεις με προσοχή, να σε νοιάζει σαν να είναι δικό σου το πρόβλημα!

Τοξικοί άνθρωποι …

 Τοξικοί άνθρωποι, βγαίνουν σε πολλές «εκδόσεις», χειριστικοί, βδέλλες, μίζεροι, δημιουργούν τοξικές σχέσεις και τοξικές σκέψεις… όχι μόνοι τους, πάντα με τη συγκατάθεση μας!

Επιμένουμε να τους κρατάμε στη ζωη μας με την ελπίδα πως θα αλλάξουν!
Όχι! κανείς δεν αλλάζει αν δεν το θέλει ο ίδιος! Η εξέλιξη του καθένα μας, είναι προσωπική υπόθεση και απαιτεί σκληρή ατομική δουλειά!
Ξέρω αυτοί οι άνθρωποι μας ξυπνούν τον ιεραπόστολο μέσα μας, νιώθουμε την υποχρέωση να τους φροντίσουμε και μας εγκλωβίζουν στον φαύλο κύκλο του: «συγνώμη δεν θα το ξανά κάνω»

Μικρά Αγγλία

 

-θέλεις να βγούμε για ένα ποτάκι
-όχι μωρό μου θέλω να δούμε μια ταινία
-ποια;
-την «Μικρά Αγγλία» μου είπαν πως είναι ωραία.
Πήρες το laptop στην αγκαλιά σου και εγώ εσένα.
Κουρνιάσαμε μαζί στον καναπέ και αφήσαμε τις υπέροχες εικόνες της Άνδρου να κατακλύσουν το σαλόνι μας.
Σχεδόν μυρίσαμε την αλμύρα από τα βράχια.
Σου χάιδευα τα μαλλιά και ανέπνεα την αγωνία σου για το ζευγάρι των ερωτευμένων .
Ένιωθα την αφοσίωση σου σε κάτι τόσο μικρό!
Πόσο μ´ αρέσει που το κάνεις αυτό, που βάζεις όλη σου την προσοχή και την αφοσίωση, στο παραμικρό με το οποίο καταπιάνεσαι.
Πολλές φορές σε μαλώνω γιατί  σκορπίζεσαι, αλλά πάντα μου χαμογελάς και λες
«μα έχει αξία αλλιώς ; Αν δεν βάλεις τη ψυχή σου σε ότι κάνεις...;»
Λένε πως η ευτυχία δεν διαρκεί πολύ, αλήθεια είναι ... διαρκεί όσο να τελειώσει μια ταινία που βλέπουμε αγκαλιά .

Πίστη Κρυσταλλίδου 

Η Παναγιά της Τήνου

 Μια φορά μονάχα, έχω πάει στην Παναγία της Τήνου, σε ανύποπτο χρόνο, όταν ακόμα δεν ήξερα τι είναι να εναποθέσεις την τελευταία σου ελπίδα στην προσευχή.

Πήγα εντελώς τυχαία, παρέα με μια θεία μου! Εκείνη είχε κάνει τάμα, ήθελε να ευχαριστήσει την Παναγία που έσωσε τον άντρας της.

Είχε πέσει από το μπαλκόνι του σπιτιού και σίγουρα θα είχε σκοτωθεί, αν δεν τον σταματούσαν η λόγχες στα κάγκελα του κήπου !!!

Καρφώθηκαν τα πόδια του εκεί και σταμάτησε η πτώση! Προφανώς είχε αρκετές μέρες νοσηλείας με κάποιες επεμβάσεις, αλλά σώθηκε και πέρα από μερικά ράμματα, η πτώση ανήμερα της Παναγίας, δεν άφησε τίποτα πάνω του, ήταν σαν να μην συνέβη!

Έτσι λοιπόν συνόδεψα τη θεία μου στην Τήνο,  για να ανάψει τη μεγάλη λαμπάδα που είχε τάξει στη Χάρη της.

Φτάσαμε μερικές μέρες μετά τον Δεκαπενταύγουστο, τα σημαιάκια του στολισμού όμως ήταν ακόμα εκεί, ίσως είχε μείνει και η βαβούρα του κόσμου που μαζεύεται στο νησί για την Κοίμηση της.

Ανηφορίσαμε με τα πόδια για τον ναό της Ευαγγελιστρίας, δίπλα μας κάποιοι ανέβαιναν με τα γόνατα, δεν το είχα ξανά δει ποτέ στη ζωή μου αυτό!

Η διαδρομή είναι μεγάλη, δεξιά και αριστερά του δρόμου υπάρχουν πολλά μαγαζιά, μου κακοφάνηκαν όλα εκείνα «τα σουβενίρ της Παναγίας»

Φτάσαμε στο προαύλιο του ναού και αντίκρισα το πρώτο αξιόλογο αρχιτεκτονικό μνημείο του απελευθερωμένου ελληνικού έθνους!

Η ποσότητα του μαρμάρου μεγάλη, όπως και των κεριών, πάλι μου προξένησε δυσφορία ο τρόπος που οι επίτροποι μας κατεύθυναν στην διαδρομή του προσκυνήματος , πρώτα τα κεριά ανάλογα το μέγεθος και μετά η εικόνα.

Ώσπου μπήκαμε μέσα στο ναό, εκεί άλλαξαν όλα, εκεί υπήρχε Εκείνη, αχνή η μορφή της περιτριγυρισμένη από τα μαγραριταρένια τάματα, αλλά όλα  ήταν όπως έπρεπε να είναι! Μια περίεργη ησυχία επικρατούσε και ναι σίγουρα ένα διάχυτο δέος!

Σταθήκαμε στην ουρά και περιμέναμε να προσκυνήσουμε και εμείς!

Έβλεπα πως πολλοί είχαν κάποιο ρούχο μαζί τους και αφού προσκυνούσαν, το ακουμπούσαν στην εικόνα!

Έφτανε η σειρά μας και μπροστά μου ήταν ένας άντρας γύρω στα 40, είχα δει από ώρα να κρατάει στο δεξί του χέρι, ένα διπλωμένο λευκό ύφασμα, το άνοιξε όταν έφτασε η σειρά του και το ακούμπησε πάνω στην εικόνα, ήταν ένα μικρό λευκό παιδικό φανελάκι .

Ο άντρας λύγισε τα γόνατα του και ξέσπασε σε λυγμούς …

Δεν θα την ξεχάσω ποτέ αυτή τη σκηνή, δεν θυμάμαι αν τελικά προσκύνησα την εικόνα της, είχα σοκαριστεί τόσο πολύ, αλλά σίγουρα προσκύνησα τον πόνο και την πίστη αυτού του γονιού.

Κατηφορίσαμε προς το λιμάνι και δεν ανταλλάξαμε κουβέντα, έφευγα αλλιώς από εκεί …

Αν λοιπόν δεν έχετε ξενυχτήσει για να παρακαλέσετε  τον Θεό, αν δεν έχετε υψώσει το βλέμμα για μια δέηση, αν δεν έχετε αναρωτηθεί :

Παναγιά μου Προσευχήθηκα αρκετά ;

Αν δεν έχετε φτάσει στο σημείο, να είναι η προσευχή η μόνη σας ελπίδα, μην κρίνεται αυτούς που το κάνουν με όποιο τρόπο το κάνουν!

 η φωτογραφία του άρθρου είναι από τη lifo

Πίστη Κρυσταλλίδου

Ο αποχαιρετισμός είναι προνόμιο...

Σε μια από τις συζητήσεις μας με την μητέρα του Δημήτρη μου είπε .
-Πίστευα πως ο Θεός, δεν θα σου δώσει άλλη μεγάλη πίκρα, αφού έχασες τον αδερφό σου, θα έσωνε τον Δημήτρη μου.
Αλλά δυστυχώς η απώλεια δεν είναι μια θητεία, την έκανες και τελείωσες.
Η ζωή σε προετοιμάζει, σε εκπαιδεύει ν´ αντέχεις.
Όταν έφυγε αιφνίδια ο αδερφός μου πίστευα πως δεν θα μπορέσω να το ξεπεράσω ποτέ αυτόν τον πόνο.
Έτσι είναι δεν το ξεπερνάς, απλά μαθαίνεις να ζεις μ´αυτό.
Έφυγε όμως χωρίς να του πω ένα «αντίο» χωρίς να του πω, πόσο πολύ τον καμάρωνα και πόσο τον αγαπούσα.

Γι αυτό σας λέω πως ο αποχαιρετισμός είναι προνόμιο!
Μην «αποθηκεύεται» συναισθήματα και λέξεις, να τα εκφράζεται, κάθε μέρα, να λέτε σ´ αγαπώ, σε καμαρώνω, μου λείπεις!
Πάντα αυτά που δεν είπαμε βαραίνουν.
Και να φοράτε ζώνη όταν οδηγείτε και κράνος! Αν ο αδερφός μου φορούσε ζώνη σήμερα θα ήταν εδώ, η ομορφιά του και το χαμόγελο του θα έκανε καλύτερη τη ζωη μας.
Δεν με αγαπούν τα καλοκαίρια ...
αλλά τα αγαπώ εγώ!

 

Μην ζητάς από έναν άνθρωπο που περνάει δύσκολα να είναι δυνατός .

Μην ζητάς από έναν άνθρωπο που περνάει δύσκολα να είναι δυνατός .
Δεν χρειάζεται συμβουλές και οδηγίες χρήσης, συμπαράσταση χρειάζεται.
Μην ζητάς από έναν άνθρωπο που περνάει δύσκολα να είναι δυνατός.
Δεν είναι κουμπάκι που μπορεί να πατήσει, είναι σκληρή δουλειά που πρέπει να κάνει με τον εαυτό του.