Η δική μου νεράιδα

Μια φορά και ένα καιρό, εκείνον το ίδιο το καιρό, που έχει πάντα την κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, γεννήθηκε μια νεράιδα !

Όλοι ξέρουμε πως γεννιούνται οι νεράιδες, κάθε 1000 χρόνια σε μια υπόγεια λίμνη, που είναι σαν όλες τις λίμνες των παραμυθιών, με σμαραγδένια νερά, βότσαλα γυαλιστερά και ολόλευκα νούφαρα.
Πάνω από αυτή την λίμνη λοιπόν, που είναι καλά κρυμμένη στους αιώνες, όταν υπάρξει η στιγμή, που είναι πιο δυνατή από όλα τα χρόνια μαζί και όλοι οι πλανήτες καταφέρουν να ευθυγραμμιστούν ακριβώς στις 12 το βράδυ, όλοι περιμένουν να ρίξει το φεγγάρι, το κλεμμένο φως του ηλίου μέσα στα νερά της λίμνης.

Και από κάθε ρανίδα φωτός ξεπετιούνται μικρές φτερωτές νεράιδες, που μπαίνουν στη σειρά για να πάρουν χάρες και χαρίσματα.
Τότε είναι που ορίζεται και ο προορισμός τους, από το συμβούλιο των γηραιότερων που στέκει στην άκρη της λίμνης και περιμένει, εσύ θα είσαι νεράιδα των λουλουδιών, εσύ των αστεριών και εσύ των δακρύων!
Κάποιες φορές όμως αν εκείνη τη στιγμή, κυλήσει το δάκρυ ενός μονόκερου στη λίμνη μια ξεχωριστή νεράιδα γεννιέται , ξέρεις δεν συμβαίνει συχνά αυτό !
Η δική μου νεράιδα ήταν μια τέτοια νεράιδα, γεννημένη από το δάκρυ του μονοκερου!
Αυτές οι νεράιδες ήταν μπελάς για την κοινότητα των νεραιδών, γιατί δεν χρειάζονταν χρίσματα,δώρα και ευχές είχαν από μόνες τους το χάρισμα να κάνουν ευτυχισμένους όσους είχαν γύρω τους, όλα τα πλάσματα της γης!
Αυτό ήταν μεγάλο προνόμιο και δύναμη, έτσι λοιπόν οι γηραιότεροι για να κρατήσουν την τάξη των πραγμάτων φρόντιζαν αυτές οι ξεχωριστές νεράϊδες να μην μάθουν ποτε το χάρισμα τους ...
Η δική μου νεράιδα ήταν γεννημένη από το δάκρυ του μονοκερου και δεν ήξερε τη δύναμη της...