Η Νίκη του Χωμενίδη

Το υπουργείο Yγείας πολύ σωστά απαγόρευσε το επισκεπτήριο αυτές τις μέρες στα νοσοκομεία.
Ειδικά στα ογκολογικά νοσοκομεία και τμήματα , βρίσκονται οι πιο ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού!
Για αυτό πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση, όχι μόνο για τα νοσοκομεία αλλά και για τις επισκέψεις στα σπίτια των ασθενών. Δεν πρέπει να τους εκθέσουμε σε κίνδυνο.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως πρέπει και να τους «εγκαταλείψουμε», κανείς δεν πρέπει να νιώθει μόνος του σ´αυτή τη μάχη!
Υπάρχουν πολλοί τρόποι για δείξουμε την στήριξη και την παρουσία μας!
Μπορούμε να επικοινωνήσουμε τηλεφωνικά, να στείλουμε μήνυμα ή το καλύτερο να στείλουμε ένα βιβλίο με τις ευχές και τις σκέψεις μας!
Σας το γράφω εκ πείρας, σκληρής αλλά εκ πείρας! Ήταν τα βιβλία που μας κράτησαν τις ατέλειωτες ώρες συντροφιά, στο δωμάτιο του «Αγίου Σάββα», ήταν τα βιβλία η ωραία υπενθύμιση του «είμαι εδώ» της Γλυκερίας , του Aisopos Ioannis , Vassilis Alivizatos και του Konstantinos Koiliaris !

Ξέρεις τι θερμοκρασία έχει η σιωπή;

Ξέρεις τι θερμοκρασία έχει η σιωπή;

Θα σου πω εγώ -5!

Ναι μείον πέντε, όποια εποχή και αν σου συμβεί, η ακούσια σιωπή ο χώρος που κατακτά , διατηρεί σταθερή θερμοκρασία κάτω από το μηδέν.

Δεν μιλάω για την θεραπευτική σιωπή, αυτή που επιλέγεις, για να βρεις την εσωτερική φωνή σου. Μιλάω για τη σιωπή που παίρνει τη θέση του:

«γύρισες αγάπη μου;»

Όταν ανοίγεις ένα σπίτι, που δεν σε περιμένει ήχος ζωντανού πλάσματος, σε χτυπά μια περίεργη παγωνιά.

Εμένα η σιωπή που σου περιγράφω, μου συνέβη πρώτη φορά καλοκαίρι.

Εσύ είσαι δυνατή αντέχεις θα τα καταφέρεις…

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, παλεύω με τα χέρια και τα δόντια μου, για να επιβεβαιώνω το «Εσύ είσαι δυνατή αντέχεις θα τα καταφέρεις» .
Έμαθα να μην ζητάω, αλλά να διεκδικώ, να μάχομαι, να κερδίζω και να χάνω. Δεν ξέρω γιατί φορτώθηκα ασπίδες, σπαθιά και βγήκα σαν αρσενικό στις μάχες, δεν ξέρω γιατί αποδέχτηκα τη «ρετσινιά» του πολεμιστή.
Έστεκα να αγωνίζομαι για χρόνια μόνη μου, σε πεδία μαχών που οι γυναίκες δεν τα καταφέρνουν. Όχι δεν υπάρχει ισοτιμία σε κανένα τομέα της  κοινωνίας μας, μια γυναίκα πρέπει να καταβάλει διπλάσια προσπάθεια για να αποδείξει την αξιοσύνη της.

Δεν με ένοιαζε όμως είχα πέσει με τα μούτρα στις μάχες μου,  αλλά πάντα περίμενα κάποιον να μην φοβάται αυτό που είμαι, έναν πιο δυνατό από μένα, να μου πει

«εγώ είμαι εδώ τώρα , ξεκουράσου για λίγο, αναλαμβάνω τις μάχες σου μην ανησυχείς» .

Παγκόσμια μέρα κατά του παιδικού καρκίνου

Για μένα η χθεσινή μέρα είναι αυτές οι δυο φωτογραφίες.
Είναι η μικρούλα Τζοβάννα που μου έκλεψε την καρδιά, είναι το φωτεινό παιδί της Yiouli Menoudakou
Δυο φωτογραφίες για όλα τα γενναία παιδιά που παλεύουν, αλλά και για τους γονείς τους, που δυστυχώς χωρίζονται σε δυο κατηγορίες.

Είναι οι ΓΟΝΕΙΣ, εκείνοι οι σπουδαίοι, που δεν έχουν να αφηγηθούν νίκες, αλλά έχουν επιλέξει εκείνο το μαχαίρι στην καρδιά τους,να το στριφογυρίζουν οι ΙΔΙΟΙ στην πληγή, γιατί συνεχίζουν να ασχολούνται με αυτό το ξεδιάντροπο θηρίο που τους πήρε το παιδί τους! Συνεχίζουν να προσφέρουν εκεί που οι ίδιοι δεν «πήραν»
Όπως η Katerina Stamatelatou, η Popi Paraskeua και η Zoe Grammatoglou!
Είναι όμως και οι άλλοι οι πιο σπουδαίοι, όχι γιατί νίκησαν , αλλά γιατί επέλεξαν να μην ξεχάσουν, να μην ξορκίσουν το κακό, να μην κρύψουν τους ήρωες τους!
Είναι οι γονείς που πέρασαν την χιονοθύελλα , αλλά συνεχίζουν να ανηφορίζουν μέσα στο χιόνι, του συστήματος, των νοσοκομείων , των προβλημάτων, συνεχίζουν να μάχονται για τα παιδιά, ΟΧΙ για τα δικά τους παιδιά αλλά για τα παιδιά των άλλων .

ΥΠΕΡΒΑΣΗ- Κ. Δημουλά

ΥΠΕΡΒΑΣΗ- Κ. Δημουλά
“Πόσο έχω επιθυμήσει
δεμένη στο ένα έστω φτερό
κάποιου μεγάλου ταξιδιάρικου πουλιού
ξαπλωτή όχι ανάσκελα
γιατί τα υπεράνω μου
όλα σχεδόν τα έχω δει
μπρούμυτα δεμένη στο ένα φτερό
να φωτογραφίσω
αν είναι από το ίδιο υλικό φτιαγμένες
οι σκεπές μας
και συ με ταπεινώνεις, μου λες
ότι κανένα πουλί
με αχρηστευμένο το ένα φτερό του
από το βάρος μου
δε διακινδυνεύει τέτοιο ταξίδι
λάθος κάνεις
έχω πολλές φορές ψηλά πετάξει
στο βάρος μου δεμένη.”

Το είχα βρει στην ποιητική Της συλλογή «Τα εύρετρα» και σου το έστειλα στις 5 Ιουνίου.
Η Δημουλά μου, η αγαπημένη μου, με όλο το «άκυρο» του κτητικού
-μου- , αλλά την έχω προίκα μου, από σένα και αυτή.
Η Δημουλά μου, που πάντα με έβγαζε από το κόπο να βρω τις λέξεις, για να σου μιλήσω, δεν ξέρω αν η ποίηση της με οδήγησε πιο βαθιά σε σένα ή εσύ με έστρεψες στο μαγικό κόσμο μιας ποιήτριας .

Η μαμά μου με έσωσε...

Το ραντεβού με την Κατερίνα τελικά κλείστηκε για την Δευτέρα και ήταν από εκείνα τα πρωινά του χειμώνα που οι Αλκυονίδες μέρες, σε κάνουν να σηκώνεις το πρόσωπο σου προς τον ήλιο και να απολαμβάνεις τη ζεστασιά του!

Η γνωριμία μας διαδικτυακή , της ζήτησα να μας γράψει την ιστορία του μικρού της νικητή, του Ηλία και με αιφνιδίασε

-"θα σου την πω την ιστορία μας και θα την γράψεις εσύ"!

Δεν μου έχουν ζητήσει ποτέ κάτι τέτοιο και ένιωσα μεγάλη την ευθύνη, που όμως δεν μπορούσα να αρνηθώ .

Είχε φτάσει πρώτη στο καφέ και σηκώθηκε με έναν παιδικό ενθουσιασμό να με υποδεχτεί. Από εκείνη τη στιγμή ήξερα πως από αυτή η συνάντηση, κάτι όμορφο θα ξεκινήσει

-«Η μαμά μου με έσωσε» αυτός θέλω να είναι ο τίτλος της ιστορίας μας, αυτόν το τίτλο έδωσε ο Ηλίας μου!