Επισκεπτήριο αγάπης

 Τις τελευταίες εβδομάδες σχεδόν κάθε μέρα πάντα εκεί στις 8:30 με 9:00 το πρωί χτυπά το θυροτηλέφωνο!

Είναι ο ταχυδρόμος !
Για να μου αφήσει φακέλους μικρούς, μεγάλους, απ´ όλη την Ελλάδα, φακέλους με γραμματόσημα, στρογγυλές σφραγίδες, ευχές και αγάπη!
Κάποιες φορές πρέπει να κατέβω, για να υπογράψω στα συστημένα που μου στέλνετε, έχουμε λοιπόν ας πούμε γνωριστεί, με τον ταχυδρόμο της γειτονιάς μου.

Χθες φοβήθηκα…

 Χθες φοβήθηκα…

φοβήθηκα χθες γιατί ένιωσα ρίγος και πονούσαν τα κόκαλα μου, σκέφτηκα λες; και έτρεξα να πάρω το θερμόμετρο.
πρόσεχα πολύ, δεν πήγα πουθενά χωρίς μάσκα,το αντισηπτικό δεύτερο δέρμα μου… αλλά ποτέ δεν ξέρεις.
φοβήθηκα χθες και ας μην ανήκω στις ευπαθείς ομάδες και ας μην έχω υποκείμενο νόσημα, τόσοι νέοι υγιείς  χάθηκαν .
φοβήθηκα χθες γιατί ξέρω πως τα νοσοκομεία είναι γεμάτα.

Απώλεια γεύσης …

 Ελάτε να παραδεχτούμε κάτι!

Πολύ πριν τον κορωνοϊό είχαμε «ακυρώσει» τη γεύση μας!

Στημένοι σε μια οθόνη τρώγαμε!

Μάταια οι γευστικοί κάλυκες, μας έστελναν το αλμυρό, το γλυκό, το ξινό το πικρό, ως ερεθίσματα στον εγκέφαλο μας, είχαμε τόσα πολλά να σκεφτούμε , για να ασχοληθούμε με κάτι τόσο «μικρό»!

Είναι όμως μικρό;

Καταβροχθίζαμε, χωρίς καλά-καλά να μασάμε, γρήγορο φαγητό, κατεψυγμένο, μεταλλαγμένο.

Πόσες φορές σταθήκαμε για να κοιτάξουμε και ν´ απολαύσουμε τη στιγμή συνειδητά, να αντιληφθούμε πως τώρα εδώ τρέφω το σώμα μου, του δίνω εφόδια, να αντέχει να με κρατάει όρθιο, αυτή τη στιγμή νιώθω το αλάτι στη γλώσσα μου και μετά θέλω κάτι γλυκό για να κλείσω.

Η μάνα της…

 Η μάνα της, αχ η μάνα της έπρεπε να την χάσει για να μπορέσει να συμφιλιωθεί μαζί της.

Από την πρώτη στιγμή στην κόντρα, από το πρώτο χάδι που δεν ήθελε να της δώσει , επιλόχειος κατάθλιψη την λένε σήμερα, τότε όμως η κυρία Αμαλία πώς να εξηγήσει ότι δεν το ήθελε το μωρό της; το πρώτο της παιδί και δεν ήταν αγόρι !

«Τι ντροπή, δεν κατάφερα να δώσω στον Απόστολο χέρια, παρά βάρος, άκου εκεί κορίτσι!»

Και περνούσαν τα χρόνια και η κόντρα και η αντιζηλία μεγάλωνε, γιατί η κάθε μια ήταν αυτό που θα ήθελε να είναι η άλλη!

Το μόνο κοινό που είχαν ήταν τα αρνητικά του χαρακτήρα τους, το πείσμα και εκείνο το πράσινο βλέμμα που μπορούσε να σε τσακίσει.

Όταν όμως βλέπεις τ´ αρνητικά σου σε κάποιον άλλο, σε γονατίζει αυτή η ταύτιση και αντιδράς πάντα με το χειρότερο τρόπο.

Δεκαεφτά χρόνια πέρασαν για να μπορέσει η Ζωή να φύγει από το σπίτι, να πάει να σπουδάσει, για να ελαφρύνει η απόσταση την σχέση τους.

Το πράσινο τσάι ...

 Πήγα πρόσφατα ν’ αγοράσω πράσινο τσάι σε μεγάλη αλυσίδα καταστημάτων!

Δεν βρήκα το τσάι μου, στο γνωστό σημείο και αφού το αναζήτησα στα διπλανά ράφια κατάλαβα πως δεν υπάρχει.
Εκνευρίστηκα πολύ, πώς είναι δυνατόν σκέφτηκα ένα κατάστημα που μου "υπόσχεται" αφθονία να μην έχει το τσάι μου ;
Βλέπεις μάθαμε να νομίζουμε πως μπορούμε να τ´ αγοράσουμε όλα!
Κοντοστάθηκα στο ράφι και τελικά πήρα ένα άλλο κουτί πρασίνου τσαγιού με άρωμα λεμόνι

Ο νους μου στους ανθρώπους που φεύγουν και δεν έχουν κάποιον δικό τους δίπλα

 Τέταρτη μέρα που του χαϊδεύω το χέρι και του μιλάω. Τέταρτη μέρα που έχω το νου μου στον καθετήρα του και παρακαλάω το Θεό να λειτουργήσουν τα νεφρά του.

Τέταρτη μέρα που μου μιλάει μόνο με τα μάτια και με το ρυθμό της ανάσας του, που με κόπο πια παίρνει από τα σωληνάκια στη μύτη του.
Έπαψα από χθες να τον παρακαλώ ν´αντέξει και να παλέψει για να ζήσει.
Του θύμιζα επιτακτικά τις υποσχέσεις του, «θα ζήσουμε μαζί ευτυχισμένοι», «θα ταξιδέψουμε» «θα σ´ αγαπώ για πάντα» «ζω για σένα»
Ένιωθα πως ήταν εγωιστική πια αυτή η απαίτηση μου, σκέφτηκα πως δεν τον διευκολύνω στην μετάβαση του.
Όχι δεν το πήρα απόφαση, απλά έλπιζα πως πάλι θα κάνει το θαύμα του και θα ανακάμψει.

έχεις εμένα…

 Σήμερα είχα ένα υπέροχο τηλεφώνημα, ξέρεις από αυτά που κοιτάς ποιος σε καλεί και χαμογελάς πριν απαντήσεις.

Το τηλεφώνημα αυτό με πήγε πίσω, στα φοιτητικά μου χρόνια, στα Εξάρχεια στην πλατεία, στον Κάβουρα, στην Κοτταρού και στην Κληματαριά .
Νομίζω πως εκείνοι που μας θυμίζουν τα χρόνια των σπουδών μας, έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας.
Όπως και να έχει ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι μοναδικός έτσι κι αλλιώς, δοτικός, ταλαντούχος , μ’ ένα «ζωτικό χιούμορ» και αυτή η ιδιότητα του, να με κάνει πάντα να γελάω, με έξυπνο τρόπο, μου γεμίζει με περισσότερη αγάπη την καρδιά.
Ζούμε σε διαφορετικές πόλεις και η επικοινωνία μας δεν είναι όσο συχνή θα θέλαμε, ξέρεις η καθημερινότητα, η δουλειά, μπλα μπλα…χανόμαστε από αυτούς που εκτιμάμε και αγαπάμε.

οι γιατροί με ενσυναίσθηση είναι η καλύτερη θεραπεία

 Σαν χθες την θυμάμαι αυτή τη μέρα και ας έχουν περάσει τόσα  χρόνια!

Ήταν απόγευμα Δευτέρας 7 Νοεμβρίου 2016, εμείς στο τελευταίο τετράκλινο του διαδρόμου, στον τέταρτο όροφο του «Αγίου Σάββα».

Περιμέναμε τα αποτελέσματα από τις πρωινές αιματολογικές εξετάσεις, κλείναμε 9 μήνες μάχης και ο Δημήτρης είχε αρχίσει να κουράζεται.

Έλπιζε πως όλα θα ήταν όπως την πρώτη φορά, 3 μήνες θεραπειών και μετά όλα καλά!

Αυτή όμως η μάχη δεν ήταν αγώνας ταχύτητας, αλλά Μαραθώνιος, μια μεγάλη απόσταση που έπρεπε να διανύσουμε.

Είχαμε εδώ και λίγο καιρό, αφήσει το ιδιωτικό θεραπευτήριο, για πολλούς λόγους και είχαμε επιλέξει τον ΓΑΟΝΑ «Άγιος Σάββας».

Προφανώς οι συνθήκες δεν ήταν «ειδυλλιακές», αλλά θυμάμαι εκείνο το απόγευμα άκουσα τον ενθουσιασμό της, από τον βηματισμό της, ήταν η Δέσποινα Νάση η γιατρός του Δημήτρη.

Στάθηκε στην πόρτα με ένα χαμόγελο και μια λάμψη σχεδόν θριαμβευτική είπε:

«Ορίστε Σιάχο πάρε τις αιματολογικές σου» 

Και ήταν σαν να του απένειμε μετάλλιο!

Συνάντησα τη μητέρα της Μυρσίνης

 Συνάντησα επιτέλους τη μητέρα της Μυρσίνης ...

Μετά από δυο χρόνια και εν μέσω κορονοϊου συνάντησα, μια ξεχωριστή μητέρα, που θα πρέπει όλοι να σκύψουμε το κεφάλι μας μπροστά στη δύναμη της.

Η κυρία Λίτσα με υποδέχτηκε, το απόγευμα της Τετάρτης, στο όμορφο σπίτι της στο Περιστέρι , ντυμένη στα μαύρα. Πριν όμως σας μιλήσω για την κυρία Λίτσα θέλω να σας συστήσω την Μυρσίνη μου.

Το κορίτσι αυτό ήταν φίλη του Δημήτρη από τα παλιά και είχε την καλοσύνη να μου στείλει δυο λόγια παρηγοριάς, όταν ο Δημήτρης έφυγε .

Το κορίτσι αυτό ήταν μια όμορφη μαμά, μια σπουδαία αδερφή , μια καλή κόρη, μια άψογη επαγγελματίας. Τα είχε όλα, είχε όμως και το γονίδιο... αυτό το ίδιο που σκότωσε την αδερφή της τη Μαρία.

Η όμορφη Μυρσίνη μου, κάποια στιγμή μου έστειλε ένα μήνυμα :

-Ξεκινάει καινούριος Γολγοθάς Πίστη μου γλυκιά..... Και εγώ πλέον ξέρω!!!λυπάμαι τους γονείς και το παιδί μου

Και εγώ της απάντησα

-σε παρακαλώ μη σκέφτεσαι έτσι θα παλέψουμε και θα κερδίσουμε... δικαιούμαστε μια ωραία νίκη

-Μακάρι ... ήταν η απάντηση της, αλλά δυστυχώς, άλλα σχέδια είχε η ζωή.

Την κυρία Λίτσα πήγα να δω, που μέσα σε ένα χρόνο έχασε δυο όμορφες κόρες από το ίδιο γονίδιο!

Μου άνοιξε το περιποιημένο σπίτι της, που άστραφτε φροντίδα, με τα εργόχειρα της και τις φωτογραφίες των κοριτσιών της, να κυριαρχούν στο σαλόνι.

Εκεί και άντρα της ο κύριος Σταύρος , βιβλική φιγούρα, ταλαιπωρημένος και αυτός από πολλά, Σταύρος και ο πρίγκιπας της Μυρσίνης, που ήρθε να με χαιρετίσει .

Το αλάτι της ζωής...

Πρόσφατα μου χάρισαν αυτό το υπέροχο βιβλίο,με μια γενναιόδωρη αφιέρωση, μπορεί και ο τρόπος που «το συνάντησα» να με προδιαθέτει θετικά, αλλά σας το συστήνω με επιμονή, να το διαβάσετε, να το χαρίσετε σε ανθρώπους που αγαπάτε ή και όχι!

Είναι μια υπέροχη ωδή στη ζωή με ακονισμένες κυριολεξίες και μερικές ευφάνταστες μεταφορές!
Η Φρανσουαζ Εριτιέ με έναν φαινομενικά απλό τρόπο σου μεταφέρει την ευγνωμοσύνη της ζωής, την αξία της, που κάθε λεπτό που περνάει την κάνει ανεκτίμητη .
Τα πρωινά διαβάζω με τον καφέ μου ένα «κεφάλαιο» του...άξιζε η μισή ώρα μετάθεσης στο ξυπνητήρι!

Σήμερα που είναι αργία και τα παράθυρα της γειτονιάς άργησαν ν´ ανοίξουν, βγήκα στην βεράντα και άγγιξα τον βασιλικό μου ... αμέσως ένιωσα την ανάγκη να γράψω και εγώ το δικό μου
«αλάτι της ζωής »
*
Να σε ξυπνά η μυρωδιά του καφέ , που σου έχει φτιάξει άλλος.
Να περνάς το χέρι σου από τον βασιλικό και να μοσχοβολάει ο τόπος, να αφήνεις λίγο ψωμί στο μπαλκόνι σου, πάντα στο ίδιο σημείο για τα πουλιά της γειτονιάς σου.
Να περιμένεις φίλους να έρθουν να σε επισκεφτούν για το Σαββατοκύριακο .
Να διαβάζεις Ελύτη και να θέλεις να ερωτευτείς.
Να έρχεται η καταιγίδα και εσύ να μην φοβάσαι κι ας μην έχεις ομπρέλα ν´ανοίξεις ή περβάζι να σταθείς.
Να αναγνωρίζεις την προσπάθεια κάποιου άλλου και να σε συγκινεί.
Να επιτρέπεις ένα διάλειμμα στον εαυτό σου απ´ όλα και από τα πάντα.
Να δεις μια θεατρική παράσταση και να μην καταλάβεις Χριστό, να δεις μια θεατρική παράσταση που θα σου αλλάξει τη ζωή.
Να φτιάχνεις πρωινό με αυγά και να προσθέτεις μερικές σταγόνες λάδι τρούφας.
Να χτυπά η καρδιά σου γρήγορα με την ανάγνωση ενός μηνύματος στο κινητό.
Να κλείνεις τα μάτια σου και να γεύεσαι την μυρωδιά του πεύκου σε μια κουταλιά μελιού.

Πίστη Κρυσταλλίδου

Σήμερα του είπα «όχι»

 Σήμερα του είπα «όχι»

Νομίζω πως ήταν η πρώτη φορά, που του αρνήθηκα να μου προσφέρει.

Όχι για να πικάρω το μικρό κακομαθημένο παιδί που κουβαλάει τις πράξεις του, 

αλλά για να πετύχω μια νίκη, απέναντι στην ανελέητη ανάγκη μου,να του δίνω ότι επιθυμεί!

η γιορτή σου...

 Αυτή η φωτογραφία είναι από τη μέρα της γιορτής σου το 2015,

τότε που δεν υπήρχε ούτε ένα σύννεφο να προαναγγέλλει την δοκιμασία που έρχεται!

Ήταν η μέρα της γιορτής σου και ήταν ακριβώς όπως πρέπει να είναι μια γιορτινή μέρα,

είχε ήλιο είχε εκδρομή στο Ναύπλιο, είχε χρώματα, μυρωδιές!

Είχε εσένα να μου αφηγήσε ιστορίες και εγώ να απολαμβάνω, τον τρόπο σου να με βάζεις μέσα σ´ αυτές!

Ήταν η μέρα της γιορτής σου και το τηλέφωνο σου δεν σταμάτησε λεπτό, γιατί σ´ αγάπησαν οι άνθρωποι Δημήτρη μου!

Γιατί ήξερες να τους δίνεις αυτό που είχαν ανάγκη, ακόμα και αν έπρεπε να το στερηθείς εσύ.

Είναι η μέρα της γιορτής σου και εγώ χαμογελάω, γιατί και σήμερα είχα την ευκαιρία να νιώσω  πόσο τυχερή ήμουν που μ´αγάπησες τόσο!

Πίστη Κρυσταλλίδου 

Κάθε μέρα, όλη μέρα μπορείς να βρεις ένα λόγο να πεις «ευχαριστώ Θεέ μου»

 Που έχεις κάποιον να σου λέει «καλημέρα» και έναν ζεστό καφέ να σε περιμένει,

στην αγαπημένη κούπα σου!
Που δεν έχεις κανέναν να σου λέει καλημέρα, αλλά λες εσύ στον εαυτό σου, ενώ φτιάχνεις ζεστό καφέ, στην αγαπημένη σου κούπα.
Που βλέπεις !
Που δεν βλέπεις, αλλά ακούς !
Που ακούς, αλλά δεν βλέπεις!
Που δεν ακούς και δεν βλέπεις, αλλά αγγίζεις!
Που είσαι στο σπίτι σου και όχι σε ένα νοσοκομείο.

Ακόμα με ταράζει ο ήχος της σειρήνας του ασθενοφόρου

 Ακόμα με ταράζει ο ήχος της σειρήνας του ασθενοφόρου, γιατί ξέρω πως εκεί μέσα είναι ένας άνθρωπος που πονά.

Και στο δρόμο όταν βλέπω το φάρο του, κάνω στην άκρη, όχι μόνο επειδή πρέπει, όχι γιατί θέλω να δώσω χώρο, αλλά για να υποβάλλω τα σέβη μου, σ´ αυτούς που τρέχουν να προλάβουν τη ζωή. Σ´ αυτούς που το «επάγγελμα» τους είναι, να κερδίσουν χρόνο για έναν άγνωστο, σε κάθε διακομιδή.

Μάνο σε ευχαριστώ

 Λίγο πριν φύγω από την Πτολεμαΐδα συνάντησα τη φίλη μου τη Δέσποινα, για πρωινό καφέ!

Είχαμε να βρεθούμε πάνω από έναν χρόνο , αλλά η Δέσποινα είναι από εκείνους τους ανθρώπους, που όσο καιρό και να 'χεις να τους δεις ή να μιλήσεις είναι «σαν να μην πέρασε μια μέρα»

Ευτυχώς επέλεξα να βρω τρόπο να τη συναντήσω και όχι δικαιολογία για να μην ξεβολευτώ, απλά ανέβαλα την αναχώρηση μου για μια ώρα!

Μια ώρα μαζί με τη Δέσποινα

Despina Sakaridou

και μιλήσαμε για όλα, κυρίως για τα θαύματα που συνέβησαν στη ζωή μας , δηλαδή τις δυσκολίες που περάσαμε !

Θα σας μιλήσω όμως άλλη μέρα,για αυτό το φωτεινό κορίτσι, που είναι με τα κόκκινα μαλλιά της σαν νεράιδα παραμυθιού! Που σε κοιτάει στα μάτια και σου μεταφέρει όλη την αγάπη και την δύναμη του κόσμου!

Κάποια στιγμή λοιπόν μου λέει :

«Δεν σου στάθηκα ρε φίλη μου, σε όλα αυτά που πέρασες, δεν ήμουν κοντά σου»

Με αιφνιδίασε η «απολογία» της, γιατί εγώ δεν ένιωσα, ότι απείχε από τα δύσκολα μου.

Της απάντησα πως αυτό δεν ισχύει, γιατί μπορεί να μην κατάφερε να είναι δίπλα μου σωματικά λόγω της απόστασης, αλλά τα μηνύματα που μου έστελνε, ήταν μεγάλη βοήθεια για μένα.

Θυμήθηκα λοιπόν τη δύσκολη εποχή, μετά την απώλεια του Δημήτρη και το πόσο ταλαιπώρησα τους ανθρώπους που ήταν δίπλα μου.

Ήμουν κακότροπη, εριστική, θυμωμένη, καταθλιπτική !

Τον πρώτο μήνα ειδικά, όλο το φορτίο το σήκωσε ο αδερφός μου ο Μανώλης, που παράτησε τη δουλειά του και έμεινε μαζί μου στην Αθήνα.

Ρε γιαγιά μου πόσο όμορφη ήσουν ...

 Ρε γιαγιά μου πόσο όμορφη ήσουν ...

Βρήκα σήμερα αυτήν τη φωτογραφία με τον παππού, περήφανη Σαρακατσάνα μου.

Μικροκαμωμένο κορίτσι με μεγάλο ανάστημα, ήσουν γιαγιά μου!

Είδες το χωριό σου να το καίνε οι Γερμανοί και σαν πιο μεγάλη ανέλαβες τα φροντίζεις τ´αδερφια σου , «και σταμάτησα το σχολείο , αλλά εγώ το αγαπούσα το σχολείο»

Μου λεγες...

Μετά στέριωσε η οικογένεια σου στην Φλώρινα και μέσα στον εμφύλιο ερωτεύτηκες και ακολούθησες τον όμορφο στρατιώτη από την Πτολεμαΐδα!

Για τον έρωτα γιαγιά μου το εσκαγες κρυφά από το σπίτι για να συναντήσεις τον Μανώλη σου!

Και ήσουν και δουλευταρού, στα χωράφια, στα ζώα, στο σπίτι στα πεθερικά! Όλα από τα χέρια σου τα χρυσά, πίτες, φαγητά, εργόχειρα και το σπίτι σου να λάμπει και ο κήπος σου να μοσχοβολάει χρώματα!

Η κυρία Φλώρα

 Σας έχω ξανά μιλήσει για την γειτόνισσα μου την κυρία Φλωρα!

Η γλυκιά μου είχε ένα ατύχημα, λίγο μετά την καραντίνα! Την χτύπησε στο δρόμο ένα μηχανάκι! Ευτυχώς δεν ήταν κάτι πολύ σοβαρό, αλλά βγήκε απ´ολο αυτό, με αρκετά χτυπήματα, που λόγω της ηλικίας της θα την ταλαιπωρήσουν για καιρό!
Την συναντάω καθημερινά στην βεράντα της, κάθετε με το λουλουδάτο νυχτικό της και μια ωραία αραχνοΰφαντη εσαρπα, πάντα αργά το απόγευμα και με παρέα τον άντρα της.
Κοντοστέκομαι και της μιλώ, την ρωτάω για τις φυσικοθεραπείες της και αν πονάει.
Τις τελευταίες μέρες, είχε αρκετή απογοήτευση και πόνο, στον τόνο της φωνής της!
Της είπα πως δεν πρέπει να απογοητεύεται και ότι ήθελα να μου υποσχεθεί, πως θα γίνει καλά, γιατί μου έχουν λείψει τα κουλουράκια πορτοκαλιού που φτιάχνει!

Το σώμα μας,αποθηκεύει τα συναισθήματα μας

 Το σώμα μας,αποθηκεύει τα συναισθήματα μας, τα κάνει ρυτίδες, περπάτημα, τικ, πόνους, αρρώστιες!

Θυμάμαι όταν ξανά συναντηθήκαμε με τον Δημήτρη, παρατήρησα πως ήταν σχεδόν πάντα συνοφρυωμένος, ειδικά όταν μιλούσε στο τηλέφωνο με κάποιους ανθρώπους. Είχαν μάλιστα δημιουργηθεί οριζόντιες έντονες ρυτίδες στο μέτωπο του, που «περιέγραφαν» τα άγχη και τις αγωνίες του.

Η δική μου νεράιδα

Μια φορά και ένα καιρό, εκείνον το ίδιο το καιρό, που έχει πάντα την κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, γεννήθηκε μια νεράιδα !

Όλοι ξέρουμε πως γεννιούνται οι νεράιδες, κάθε 1000 χρόνια σε μια υπόγεια λίμνη, που είναι σαν όλες τις λίμνες των παραμυθιών, με σμαραγδένια νερά, βότσαλα γυαλιστερά και ολόλευκα νούφαρα.
Πάνω από αυτή την λίμνη λοιπόν, που είναι καλά κρυμμένη στους αιώνες, όταν υπάρξει η στιγμή, που είναι πιο δυνατή από όλα τα χρόνια μαζί και όλοι οι πλανήτες καταφέρουν να ευθυγραμμιστούν ακριβώς στις 12 το βράδυ, όλοι περιμένουν να ρίξει το φεγγάρι, το κλεμμένο φως του ηλίου μέσα στα νερά της λίμνης.

φτάνει απλά και μόνο ν´ ακούσεις

 Πολλές φορές φτάνει απλά και μόνο ν´ ακούσεις κάποιον.

Να κάτσεις όμως και να τον ακούσεις με προσοχή, να σε νοιάζει σαν να είναι δικό σου το πρόβλημα!

Τοξικοί άνθρωποι …

 Τοξικοί άνθρωποι, βγαίνουν σε πολλές «εκδόσεις», χειριστικοί, βδέλλες, μίζεροι, δημιουργούν τοξικές σχέσεις και τοξικές σκέψεις… όχι μόνοι τους, πάντα με τη συγκατάθεση μας!

Επιμένουμε να τους κρατάμε στη ζωη μας με την ελπίδα πως θα αλλάξουν!
Όχι! κανείς δεν αλλάζει αν δεν το θέλει ο ίδιος! Η εξέλιξη του καθένα μας, είναι προσωπική υπόθεση και απαιτεί σκληρή ατομική δουλειά!
Ξέρω αυτοί οι άνθρωποι μας ξυπνούν τον ιεραπόστολο μέσα μας, νιώθουμε την υποχρέωση να τους φροντίσουμε και μας εγκλωβίζουν στον φαύλο κύκλο του: «συγνώμη δεν θα το ξανά κάνω»

Μικρά Αγγλία

 

-θέλεις να βγούμε για ένα ποτάκι
-όχι μωρό μου θέλω να δούμε μια ταινία
-ποια;
-την «Μικρά Αγγλία» μου είπαν πως είναι ωραία.
Πήρες το laptop στην αγκαλιά σου και εγώ εσένα.
Κουρνιάσαμε μαζί στον καναπέ και αφήσαμε τις υπέροχες εικόνες της Άνδρου να κατακλύσουν το σαλόνι μας.
Σχεδόν μυρίσαμε την αλμύρα από τα βράχια.
Σου χάιδευα τα μαλλιά και ανέπνεα την αγωνία σου για το ζευγάρι των ερωτευμένων .
Ένιωθα την αφοσίωση σου σε κάτι τόσο μικρό!
Πόσο μ´ αρέσει που το κάνεις αυτό, που βάζεις όλη σου την προσοχή και την αφοσίωση, στο παραμικρό με το οποίο καταπιάνεσαι.
Πολλές φορές σε μαλώνω γιατί  σκορπίζεσαι, αλλά πάντα μου χαμογελάς και λες
«μα έχει αξία αλλιώς ; Αν δεν βάλεις τη ψυχή σου σε ότι κάνεις...;»
Λένε πως η ευτυχία δεν διαρκεί πολύ, αλήθεια είναι ... διαρκεί όσο να τελειώσει μια ταινία που βλέπουμε αγκαλιά .

Πίστη Κρυσταλλίδου 

Η Παναγιά της Τήνου

 Μια φορά μονάχα, έχω πάει στην Παναγία της Τήνου, σε ανύποπτο χρόνο, όταν ακόμα δεν ήξερα τι είναι να εναποθέσεις την τελευταία σου ελπίδα στην προσευχή.

Πήγα εντελώς τυχαία, παρέα με μια θεία μου! Εκείνη είχε κάνει τάμα, ήθελε να ευχαριστήσει την Παναγία που έσωσε τον άντρας της.

Είχε πέσει από το μπαλκόνι του σπιτιού και σίγουρα θα είχε σκοτωθεί, αν δεν τον σταματούσαν η λόγχες στα κάγκελα του κήπου !!!

Καρφώθηκαν τα πόδια του εκεί και σταμάτησε η πτώση! Προφανώς είχε αρκετές μέρες νοσηλείας με κάποιες επεμβάσεις, αλλά σώθηκε και πέρα από μερικά ράμματα, η πτώση ανήμερα της Παναγίας, δεν άφησε τίποτα πάνω του, ήταν σαν να μην συνέβη!

Έτσι λοιπόν συνόδεψα τη θεία μου στην Τήνο,  για να ανάψει τη μεγάλη λαμπάδα που είχε τάξει στη Χάρη της.

Φτάσαμε μερικές μέρες μετά τον Δεκαπενταύγουστο, τα σημαιάκια του στολισμού όμως ήταν ακόμα εκεί, ίσως είχε μείνει και η βαβούρα του κόσμου που μαζεύεται στο νησί για την Κοίμηση της.

Ανηφορίσαμε με τα πόδια για τον ναό της Ευαγγελιστρίας, δίπλα μας κάποιοι ανέβαιναν με τα γόνατα, δεν το είχα ξανά δει ποτέ στη ζωή μου αυτό!

Η διαδρομή είναι μεγάλη, δεξιά και αριστερά του δρόμου υπάρχουν πολλά μαγαζιά, μου κακοφάνηκαν όλα εκείνα «τα σουβενίρ της Παναγίας»

Φτάσαμε στο προαύλιο του ναού και αντίκρισα το πρώτο αξιόλογο αρχιτεκτονικό μνημείο του απελευθερωμένου ελληνικού έθνους!

Η ποσότητα του μαρμάρου μεγάλη, όπως και των κεριών, πάλι μου προξένησε δυσφορία ο τρόπος που οι επίτροποι μας κατεύθυναν στην διαδρομή του προσκυνήματος , πρώτα τα κεριά ανάλογα το μέγεθος και μετά η εικόνα.

Ώσπου μπήκαμε μέσα στο ναό, εκεί άλλαξαν όλα, εκεί υπήρχε Εκείνη, αχνή η μορφή της περιτριγυρισμένη από τα μαγραριταρένια τάματα, αλλά όλα  ήταν όπως έπρεπε να είναι! Μια περίεργη ησυχία επικρατούσε και ναι σίγουρα ένα διάχυτο δέος!

Σταθήκαμε στην ουρά και περιμέναμε να προσκυνήσουμε και εμείς!

Έβλεπα πως πολλοί είχαν κάποιο ρούχο μαζί τους και αφού προσκυνούσαν, το ακουμπούσαν στην εικόνα!

Έφτανε η σειρά μας και μπροστά μου ήταν ένας άντρας γύρω στα 40, είχα δει από ώρα να κρατάει στο δεξί του χέρι, ένα διπλωμένο λευκό ύφασμα, το άνοιξε όταν έφτασε η σειρά του και το ακούμπησε πάνω στην εικόνα, ήταν ένα μικρό λευκό παιδικό φανελάκι .

Ο άντρας λύγισε τα γόνατα του και ξέσπασε σε λυγμούς …

Δεν θα την ξεχάσω ποτέ αυτή τη σκηνή, δεν θυμάμαι αν τελικά προσκύνησα την εικόνα της, είχα σοκαριστεί τόσο πολύ, αλλά σίγουρα προσκύνησα τον πόνο και την πίστη αυτού του γονιού.

Κατηφορίσαμε προς το λιμάνι και δεν ανταλλάξαμε κουβέντα, έφευγα αλλιώς από εκεί …

Αν λοιπόν δεν έχετε ξενυχτήσει για να παρακαλέσετε  τον Θεό, αν δεν έχετε υψώσει το βλέμμα για μια δέηση, αν δεν έχετε αναρωτηθεί :

Παναγιά μου Προσευχήθηκα αρκετά ;

Αν δεν έχετε φτάσει στο σημείο, να είναι η προσευχή η μόνη σας ελπίδα, μην κρίνεται αυτούς που το κάνουν με όποιο τρόπο το κάνουν!

 η φωτογραφία του άρθρου είναι από τη lifo

Πίστη Κρυσταλλίδου

Ο αποχαιρετισμός είναι προνόμιο...

Σε μια από τις συζητήσεις μας με την μητέρα του Δημήτρη μου είπε .
-Πίστευα πως ο Θεός, δεν θα σου δώσει άλλη μεγάλη πίκρα, αφού έχασες τον αδερφό σου, θα έσωνε τον Δημήτρη μου.
Αλλά δυστυχώς η απώλεια δεν είναι μια θητεία, την έκανες και τελείωσες.
Η ζωή σε προετοιμάζει, σε εκπαιδεύει ν´ αντέχεις.
Όταν έφυγε αιφνίδια ο αδερφός μου πίστευα πως δεν θα μπορέσω να το ξεπεράσω ποτέ αυτόν τον πόνο.
Έτσι είναι δεν το ξεπερνάς, απλά μαθαίνεις να ζεις μ´αυτό.
Έφυγε όμως χωρίς να του πω ένα «αντίο» χωρίς να του πω, πόσο πολύ τον καμάρωνα και πόσο τον αγαπούσα.

Γι αυτό σας λέω πως ο αποχαιρετισμός είναι προνόμιο!
Μην «αποθηκεύεται» συναισθήματα και λέξεις, να τα εκφράζεται, κάθε μέρα, να λέτε σ´ αγαπώ, σε καμαρώνω, μου λείπεις!
Πάντα αυτά που δεν είπαμε βαραίνουν.
Και να φοράτε ζώνη όταν οδηγείτε και κράνος! Αν ο αδερφός μου φορούσε ζώνη σήμερα θα ήταν εδώ, η ομορφιά του και το χαμόγελο του θα έκανε καλύτερη τη ζωη μας.
Δεν με αγαπούν τα καλοκαίρια ...
αλλά τα αγαπώ εγώ!

 

Μην ζητάς από έναν άνθρωπο που περνάει δύσκολα να είναι δυνατός .

Μην ζητάς από έναν άνθρωπο που περνάει δύσκολα να είναι δυνατός .
Δεν χρειάζεται συμβουλές και οδηγίες χρήσης, συμπαράσταση χρειάζεται.
Μην ζητάς από έναν άνθρωπο που περνάει δύσκολα να είναι δυνατός.
Δεν είναι κουμπάκι που μπορεί να πατήσει, είναι σκληρή δουλειά που πρέπει να κάνει με τον εαυτό του.

όλοι οι άνθρωποι έχουμε φτερά...

Δεν ξέρω αν το γνωρίζεις, μα όλοι οι άνθρωποι έχουμε φτερά.

Αλήθεια σου λέω, μεγάλα δυνατά για μπορούμε να πετάξουμε!

Γεννιόμαστε με φτερά,

είναι κρυμμένα στην θωρακική μοίρα μας, απλά χρειάζεται κάποιος να μας το πει για να τ´ ανοίξουμε και κάποιος να φροντίσει να μεγαλώσουν σωστά .

Υπάρχει ένα μικρό νανούρισμα που κρυφά τη νύχτα μας ψιθυρίζει η μαμά μας

Νιώσε πουλάκι μου τα φτερά σου

Για να πετάξεις μακριά απ´ τη φωλιά σου

Να γίνουν μεγάλα δυνατά σου

Να ταξιδέψεις όπου διψά η καρδιά σου

Την φροντίδα τους την αναλαμβάνει ο πατέρας μας, πριν ακόμα μάθουμε να περπατάμε μας μαθαίνει να πετάμε!

-Τι είναι έρωτας ;

Ψιτ! έλα θέλω να σε ρωτήσω κάτι.
-Τι είναι έρωτας ; Ξέρεις; έχεις να δώσεις μια απάντηση της «προκοπής» ;
-Όχι !
-Όχι; Ώπα τότε !Κάτι έχεις κάνει λάθος στη ζωή σου φίλε μου.
Μην μπερδεύεσαι, δεν περίμενα μια «κοινά αποδεκτή» απάντηση, μια φιλοσοφική ανάλυση ή μια επιστημονική τεκμηρίωση, την δική σου απάντηση θέλω!
Να κλείσεις τα μάτια σου και να κοντοσταθείς, σε μια ανάμνηση έρωτα, που ν´ αξίζει να την αφηγηθείς!

Όσο λείπεις εγώ θα μας φροντίζω.

Όσο εσύ λείπεις πολύτιμε μου, μην ανησυχείς εγώ θα μας φροντίζω.

Θα μας μαγειρεύω το αγαπημένο σου φαγητό και θα μας αγοράζω το κρασί που σου άρεσε να πίνεις .

Θα βάζω στο ραδιόφωνο τραγούδια που σιγοψυθίριζες και θα μιλάω για μας

στους φίλους

Όσο εσύ θα λείπεις μην ανησυχείς, αγάπη μου εγώ θα μας φροντίζω .

Θα μας διαβάζω ποίηση και θα υπογραμμίζω στοίχους, που θέλω να σου ψιθυρίσω, όταν κοιμάσαι στην αγκαλιά μου.

Όταν ένας άνθρωπος «τα βάζει» με το Θεό...πάντα βγαίνει χαμένος

Το 1609 ο σουλτάνος Αχμέτ Α΄ξεκίνησε να φτιάξει ένα τζαμί , που 

ήθελε να γίνει πιο όμορφο και μεγαλοπρεπές από την Αγία Σοφία.

Ξεκίνησε λοιπόν να χτίζεται το «Μπλέ Τζαμί», φέρνοντας τα εκλεκτότερα υλικά από όλο τον κόσμο και τους καλύτερους τεχνίτες στην Κωνσταντινούπολη.

Ξοδεύτηκαν υπέρογκα ποσά από το θησαυροφυλάκιο της χώρας για αψίδες, μάρμαρα και κεραμικά Ιζνίκ.

Όπως όμως, συμβαίνει συνήθως η απομίμηση υπολείπεται του πρωτότυπου!

Δεν κατάφεραν ποτέ να φτάσουν την αρτιότητα της Αγια-Σοφιάς.

Ο τρούλος του  Sultan Ahmed Camii έγινε κατά πολλά μέτρα μικρότερος και δεν μπόρεσαν  να «κρύψουν» τις 4 κολόνες που στηρίζεται, όπως γίνεται στον ναό του Ιουστινιανού .

Μα εκείνος δεν άκουγε τον θόρυβο της θάλασσας,

Μα εκείνος δεν άκουγε τον θόρυβο της θάλασσας,
αλλά την ηχώ
που δημιουργούσε ο χτύπος της στα βράχια.
Γιατί εκείνος ήξερε να αναγνωρίζει τον ήχο της υπομονής .

Να μου χορέψεις άλλη μια φορά

Να είμαστε λέει σε μια ταβέρνα από αυτές τις παλιές με την κληματαριά και τα βαρέλια στην αυλή. Να έχουμε ήδη πιει πολύ , όταν η ορχήστρα παίξει το αγαπημένο σου ζεϊμπέκικο ...

Ν’ απλώσεις τα χέρια σου και να φτάσουν από την μια άκρη του κόσμου στην άλλη.

Να σηκωθείς να χορέψεις για μένα και για σένα ...

Μα εγώ δε ζω γονατιστός,

είμαι της γερακίνας γιος

Τι κι αν μ’ ανοίγουνε πληγές

εγώ αντέχω τις φωτιές

Μάνα μη λυπάσαι, μάνα μη με κλαις

Κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία και σκέφτομαι…

Κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία και σκέφτομαι…
Έφτιαξε ο Θεός τον έρωτα, για να μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την απελπισία, ακόμη κι αυτήν που δημιουργεί ο ίδιος ο έρωτας.

Αξίζει να λέγεται αγάπη,

Αξίζει να λέγεται αγάπη,
όταν κοιτά το βλέμμα σου
κι όχι το χρώμα των ματιών σου.
Όταν βλέπει την ομορφιά σου το πρωί,
ακόμα και τις μέρες, που οι εφιάλτες,
έχουν τσακίσει τα όνειρα σου.
Κι ακριβώς εκείνες τις μέρες,
έχει μια αγκαλιά για σένα,
για να μπορείς να φτιάξεις
καινούργια όνειρα απ´ την αρχή!

τα μπλε παράθυρα

Βγήκαμε από το νερό μόνο όταν τα ακροδάχτυλα μας άρχισαν να έχουν βαθιές πτυχώσεις. Σκούπισα τα μαλλιά σου με την πετσέτα και σου έδωσα τα γυαλιά ηλίου, πήρες να διαβάσεις την Οδύσσεια σε μετάφραση του Καζαντζάκη και εγώ το άρθρο του Γιανναρά στην Καθημερινή .
Όταν έφτασε το μεσημέρι στο ταβερνάκι
μας υποδέχτηκε με ένα αληθινό «καλώς τους», ο Αντρέας, ψηλός ηλιοκαμένος με ένα φιλόξενο χαμόγελο.
Καθίσαμε σε τραπέζι ακριβώς δίπλα στη θάλασσα. Φυσικά παραγγείλαμε γούνα, χωριάτικη, πατάτες τηγανητές και σαρδέλες στη σχάρα. Πάντα το φαγητό μετά το μπάνιο είναι πιο νόστιμο!
Ζήτησα και δεύτερο καραφάκι με ρακί και με μάλωσες πως πάλι θα μεθύσω, αλλά εμένα δεν με ένοιαζε αφού ήσουν εσύ εκεί!

αλμύρα στα χείλη σου...

Νοικιάσαμε ένα μηχανάκι για να πάμε στο Αχλάδι, ένα ψαροχώρι ανάμεσα στην Ερμούπολη και το Κίνι.
Μας μίλησαν για μια ψαροταβέρνα που φτιάχνει την καλύτερη γούνα στη Σύρο και ήθελες οπωσδήποτε να την δοκιμάσεις.
Όταν σε ρώτησα τι είναι η γούνα, άρχισες με αυτό το γλυκό σου τρόπο να μου εξηγείς, για το λιαστό ψάρι, μια λιχουδιά που φτιάχνουν οι νησιώτες για να μπορούν να διατηρούν τα ψάρια καιρό.
Μου μίλησες με λεπτομέρειες για τα ξύλινα τελάρα, που απλώνεται ο κολιός μετά τον περίτεχνο τεμαχισμό του, το σχολαστικό πασπάλισμα με χοντρό αλάτι και τα τούλινα υφάσματα που προστατεύουν τη νοστιμιά από τα έντομα . Άστραψαν  τα μάτια σου όταν κατάλαβες πως δεν ήξερα για αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο συντήρησης, που έρχεται από τα παλιά, τότε που δεν υπήρχε ψυγείο και ηλεκτρισμός. Σε λατρεύω όταν μου μαθαίνεις με όλες τις λεπτομέρειες του κόσμου αυτά που ξέρεις.

"Λυσιμελής πόθος"

Σήμερα στα θέματα των πανελληνίων, υπήρχε ένα ποίημα του Τίτου Πατρικίου

Θυμήθηκα πως ο Δημήτρης μου είχε χαρίσει ένα βιβλίο του 

και το αναζήτησα στην βιβλιοθήκη μας.

τι είναι ευτυχία ;

Τα προσφυγικά προβάλουν την θλίψη της εγκατάλειψης, μπροστά στην λεωφόρο Αλεξάνδρας ή κρύβουν τη ζωή πίσω από το ογκώδες κτήριο του Αντικαρκινικού.

Αυτό το μπαλκόνι, που ήταν η θέα μου πριν από 3 χρόνια, έκρυβε και ελπίδα!

Η αυλή της κυρίας Στέλλας...

Όταν επιστρέφεις στο πατρικό σου , έχεις πάντα την «απαίτηση»,
την παράλογη απαίτηση, να είναι όλα όπως τα άφησες.

Γιατί  εκεί που είναι οι ρίζες, τα σημεία αναφοράς και οι αναμνήσεις σου,
τα θέλεις όλα άθικτα και αναλλοίωτα μέσα στο χρόνο.

Θα μου πεις αυτό δεν είναι εφικτό!

Κι όμως η αυλή της κυρίας Στέλλας, απέναντι από το πατρικό μου μένει χρόνια τώρα ίδια!
Παραμένει πάντα το ίδιο όμορφη!

Για να κρατηθεί όμως κάτι αναλλοίωτα όμορφο μέσα στο χρόνο, θέλει κόπο και φροντίδα.

Αυτό κάνει και η κυρία Στέλλα στην αυλή της, βάζει όλη την αγάπη, τη φροντίδα
και το μεράκι της.

Την θυμάμαι αυτή την αυλή,από τα παιδικά μου χρόνια,
εκεί στην διασταύρωση της Αργυρουπόλεως με την Επιβατών, δρόμοι που θυμίζουν
πως πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν εδώ.

Με την μεγάλη ακακία στο κέντρο της, που στο μέγεθος της μετράς
πάνω από 50 χρόνια και θέλει τουλάχιστον 3 άτομα για να αγκαλιάσουν τον κορμό της.