Τα πάθη της βροχής

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.

Κ. Δημουλά

Γυναίκες ντυμένες στα μαύρα...

Κοιτώ δυο μαυροφορεμένες γυναίκες στη στάση να περιμένουν κάτω από τον ήλιο. Ελληνικό καλοκαίρι και ο ήλιος καίει, όχι όσο το πένθος, αλλά το να φοράς αυτήν την εποχή τα μαύρα ρούχα είναι «τιμή» και «τιμωρία» . Όχι δεν είναι επιλογή τα μαύρα ρούχα είναι ό,τι σου είχε γραμμένο η μοίρα.

Και ενώ έχεις να αντιμετωπίσεις «το κακό» που σε βρήκε και την απώλεια του αγαπημένου σου, εδώ και δυο χρόνια αυτές οι γυναίκες βρίσκονται απέναντι στην αδιαφορία υπουργών όπως ο κ. Κατρούγκαλος και η κα. Αχτσιόγλου.

Βρίσκονται απέναντι στην ανάλγητη ανικανότητα της κυβέρνησης να υπερασπιστεί το βασικό δικαίωμα των πολιτών της στην αξιοπρέπεια.

Δεν ξέρω αν στις συζητήσεις που έκανε ο κ. Τσακαλώτος  με την τρόικα, ήταν προαπαιτούμενη η δυστυχία αυτών των γυναικών, ξέρω όμως με σιγουριά πως η κυβέρνηση εν γνώση της «κλέβει» τις ασφαλιστικές εισφορές των συζύγων τους και καταδικάζει ολόκληρες  χαροκαμένες οικογένειες στην ανέχεια. Η κυβέρνηση  τιμωρεί τους αδύναμους.

Οι γυναίκες αυτές είναι υποχρεωμένες να διεκδικούν στους δρόμους αυτό που τους στέρησε βίαια η ζωή και τους αρνείται άδικα το κράτος, μια αξιοπρεπή διαβίωση για αυτές και τα παιδιά τους.    

Ο μοναχικός θρήνος

Το ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα· είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται. 

Είναι η σωματική έκφραση της ήττας. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων. 

Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα «να γίνει», να φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να ανέβουν στην επιφάνεια αυτά που τον τρώνε. 

Η περιγραφή της προετοιμασίας είναι σαφής: 

Παίξε, Χρήστο, το μπουζούκι, 

ρίξε μια γλυκιά πενιά, 

σαν γεμίσω το κεφάλι, 

γύρνα το στη ζεϊμπεκιά. 

(Τσέτσης) 

Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του· αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό. Συμπάσχει με τον στίχο ο οποίος εκφράζει σε κάποιον βαθμό την προσωπική του περίπτωση, γι' αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο ταπεινά και με αξιοπρέπεια. Δεν σαλτάρει ασύστολα δεξιά κι αριστερά· βρίσκεται σε κατάνυξη. Η πιο κατάλληλη στιγμή για να φέρει μια μαύρη βόλτα είναι η στιγμή της μουσικής γέφυρας, εκεί που και ο τραγουδιστής ανασαίνει. 

Ο σωστός χορεύει άπαξ· δεν μονοπωλεί την πίστα. Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία. 

Τα μεγάλα ζεϊμπέκικα είναι βαριά, θανατερά: 

Ίσως αύριο χτυπήσει πικραμένα 

του θανάτου η καμπάνα και για μένα. 

(Τσιτσάνης) 

Τι πάθος ατελείωτο που είναι το δικό μου, 

όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ το θάνατό μου. 

(Βαμβακάρης) 

Το ζεϊμπέκικο δεν σε κάνει μάγκα*· πρέπει να είσαι για να το χορέψεις. Οι τσιχλίμαγκες με το τζελ που πατάνε ομαδικά σταφύλια στην πίστα εκφράζουν ακριβώς το χάος που διευθετεί η εσωτερική αυστηρότητα και το μέτρο του ζεϊμπέκικου. 

Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται σε οικογενειακές εξόδους ή γιορτές στο σπίτι· απάδει προς το πνεύμα. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν κουτσούβελα που κυκλοφορούν τριγύρω παντελώς αναίσθητα. 

Είναι χορός μοναχικός. 

Βλέπω τη Σελήνη

Βλέπω τη Σελήνη, μια μέρα πριν την ολοκλήρωση της, να ξεπροβάλλει πίσω από τους θερμοσίφωνες και το απνοο τσιμέντο, έχει βάλει  τα δυνατά της να μας εντυπωσιάσει!  

Πόσο αδικημένη όμως, μόνο η αυριανή αδερφή της έχει υμνηθεί , η χιλιοτραγουδισμένη πανσέληνος του Αυγούστου.

Και αυτή, απλά επειδή έχει ένα ψεγάδι, δεν την ανέφερε ποτέ κανείς, δεν την φωτογράφισε, δεν ξόδεψε καμία σελίδα σε μυθιστόρημα, για να περιγράψει τα χρώματα της! 

Τι και αν καθρεφτίζεται το ίδιο στα νερά και βάζει τα πορφυρά της για να κάνει είσοδο θριαμβευτική πίσω από τα βουνά ... αυτή δεν είναι πανσέληνος ... κάτι της λείπει! 

Λοιπόν το αποφάσισα αυτήν θα αγαπώ και αυτήν θα περιμένω ακριβώς γιατί δεν είναι άψογη ακριβώς γιατί κάτι της λείπει ... μου μοιάζει! 

Να είχαμε τώρα ένα ηπειρωτικό πανηγύρι!

Από αυτά όμως που γίνονται στα μικρά χωριά στο Ζαγόρι και τα Τζουμέρκα! Σ´ αυτά που οι μοιροκαμένοι Ηπειρώτες, πάντα μοιρολογούν, σε κάθε συναπάντημά τους.
Την ξενιτιά, τους νεκρούς συγγενείς και φίλους.
Πάντα το ηπειρώτικο πανηγύρι, γύρω από τον πλάτανο του χωριού, ξεκινά με το μοιρολόγι. Σ' αυτή την ηχητική μυσταγωγία της δωρικής πεντατονικής αρμονίας, ζυμώνονται η ζωή και o θάνατος, το πένθος και η χαρά.

«Μνημόσυνο αληθινό που μετατρέπεται σε ερωτική πράξη, τελετουργία, θρησκευτική επαφή επίπονη κι ασταμάτητη προσπάθεια ανίχνευσης κι αποκάλυψης, μνήμης και προφητείας. Και γι' αυτό μπορεί να παρατηρήσει κάποιος ότι σ' αυτές τις “μνημονικές τελετές”, στα πανηγύρια..
παίζει το κλαρίνο «αργά», ύστερα «πιο αργά» και στο τέλος «ακίνητα».
Και ο χορός δίχως φιγούρες εγωλατρίας, αληθινή εκδήλωση ενδιάθετης βούλησης.
Και «βαράει» για τα καλά το συναίσθημα, που εκδηλώνεται με το κλάμα. Κλάμα να δουν τα μάτια σας.
Κλάμα στα πανηγύρια, μόνο οι ηπειρώτες το συνηθίζουν… Είναι, όμως, τόσο εκφραστικό, τόσο λυτρωτικό! Τόσο όμορφο!»
Χρίστος Τούμπουρος

https://www.youtube.com/watch?v=RMzB7s8NnLE&feature=share

Εσύ είσαι δυνατή αντέχεις θα τα καταφέρεις

Πως την πάτησα έτσι και μου κόλλησαν την «ρετσινιά» της δυνατής ; Πώς με έπεισαν ότι πρέπει να είμαι αλύγιστη, σκληρή και να αντέχω;

Θα μου πεις ήταν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, που έπρεπε να αναπτύξω από νωρίς, σε ένα σπίτι γεμάτο αρσενικά. Έμαθα πως, για να επιβάλλω τα θέλω μου και για να διεκδικήσω το χώρο μου, πρέπει να το κάνω με κλωτσιές και μπουνιές.

Με ματωμένα γόνατα και κυνηγητό μεγάλωσα. Δεν με θυμάμαι να παίζω με κούκλες και κουζινικά. Δεν έβρισκα κανένα ενδιαφέρον στο να υποδυθώ την νοικοκυρά «στις κουμπάρες»,  βαριόμουνα οικτρά.

Τζαμί, αμπάριζα και ποδόσφαιρο, αυτά ήταν τα αγαπημένα μου  παιχνίδια και πάντα αρχηγός και πόσο δεν μου άρεσε να χάνω. Ατελείωτα καλοκαίρια από το πρωί ως το βράδυ στους δρόμους με μια μπάλα...

Θυμάμαι στο δημοτικό όταν ήρθαν να μας εμβολιάσουν , όλα τα κορίτσια κρύφτηκαν αγκαλιασμένες σε μια γωνιά της τάξης, εγώ πήρα μια ανάσα και πήγα προς τη νοσηλεύτρια … πολύ μου στοίχισε που δεν ήμουν πρώτη απ΄ όλους, με είχε προλάβει ο Κωστάκης  …

Μεγάλωνε μια αρσενική δύναμη μέσα στο μικρό κοριτσίστικο σώμα μου. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; «Πολεμική μηχανή».

Εφημερία σε ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της χώρας…

Η εφημερία σε ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της χώρας , είναι κάθε φορά μια ξεχωριστή εμπειρία, σχεδόν πάντα δύσκολη και σπάνια ήσυχη, σε κάθε εποχή , σε όποια μέρα και σε κάθε βάρδια.
Προφανώς και ένας διοικητικός υπάλληλος, δεν έχει να διαχειριστεί το στρες και την ευθύνη ενός νοσηλευτή ή ενός γιατρού, αλλά η πίεση και το άγχος είναι και για μας τεράστια.    Γιατί ο διοικητικός είναι ο πρώτος που έρχεται σε επαφή με το πόνο, την αγωνία και τον πανικό του ανθρώπου που καταφτάνει στο νοσοκομείο για να βρει θεραπεία. 
Είναι ο πρώτος που πρέπει να διαχειριστεί, χωρίς να έχει εκπαιδευτεί στο «πως»,  την απόγνωση, την άγνοια και τον φόβο του ανθρώπου, που έχει μπροστά του. 

Είναι εκείνος που θα πρέπει να δικαιολογήσει την γραφειοκρατία και την πολύωρη αναμονή, εκείνος που θα ανεχτεί την απαράδεκτη συμπεριφορά του Συντονιστή εφημερίας γιατί τον ξύπνησε … όταν πια τέλειωσαν και τα ράντζα, συγνώμη «οι επικουρικές κλίνες». 
Ο διοικητικός υπάλληλος είναι ένα γρανάζι , σε μια μηχανή που στήνεται εξαρχής και εξολοκλήρου κάθε 4 μέρες, γιατί δυστυχώς σε μια χώρα που τα τροχαία αποτελούν πρώτη αιτία θανάτου* ,  δεν έχουμε Αυτοτελή Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών με μόνιμη στελέχωση. 
Τα Επείγοντα δηλαδή στήνονται κάθε φορά και σε κάθε βάρδια με διαφορετικούς διοικητικούς υπαλλήλους , με άλλους νοσηλευτές και νοσηλεύτριες και με διαφορετικούς γιατρούς! 
Πηγαίνεις για δουλειά και κάνεις το σταυρό σου, στη δική σου βάρδια, να έχεις ειδικευόμενους που αντέχουν, γιατί αυτοί θα βγάλουν τη δουλειά, νοσηλεύτριες  και νοσηλευτές που ξέρουν να διαχειριστούν τις καταστάσεις, τους γιατρούς και τους ασθενείς, Διαλογή που δεν θα κολλήσει και εργαστήρια που δεν θα καθυστερούν τα αποτελέσματα. Φυσικά εύχεσαι ο συνάδελφος που θα έχεις δίπλα σου,  να μην «σε κρεμάσει» και να μην σου φορτώσει τη δουλειά του,  συχνά είναι κάποιος που θα τον συναντήσεις πρώτη φορά, θα πρέπει να γίνουν γρήγορα οι συστάσεις και να συνεργαστείς αμέσως .   
Γυρνώντας  στο σπίτι και αφού πάρεις μια ανάσα, σκέφτεσαι τα τροχαία, τα μαχαιρώματα, τις φορές που άνοιξε η ανάνηψη, τα τηλεφωνήματα απόγνωσης ανθρώπων που ψάχνουν τους δικούς τους. 
Πάντα υπάρχει μια ιστορία που μένει στο μυαλό σου ή κάποια εικόνα. Από την τελευταία μου εφημερία, κράτησα έναν ήχο, τον ήχο της φωνής μιας γυναίκας.  
Ήταν λοιπόν αργά, στη μέση της νυχτερινής βάρδιας,  εκείνης που ξεκινά στις 11 το βράδυ και τελειώνει στις 8 το πρωί, στην εφημερία αυτή θα σου έρθουν τα περιστατικά που έχουν πραγματική ανάγκη από φροντίδα. 
Έτσι ήρθε και μια μητέρα με τον γιο της και οι δυο με προβλήματα ακοής. Η μητέρα προσπάθησε, κατά βάση με νοηματική, αλλά και με αρκετές λέξεις να μου περιγράψει τα συμπτώματα του γιου της! 
Αυτό που θα μείνει χαραγμένο στο μυαλό μου, ήταν ο τρόπος που επαναλάμβανε «το παιδί μου», σε κάθε πρόταση  που προσπαθούσε να αποδώσει, με τα χέρια, τα μάτια και τις λιγοστές λέξεις που μπορούσε να εκφέρει… 
Σε αυτό «το παιδί μου» είχε κλείσει όλη την αγάπη, την φροντίδα και την αγωνία της … αν η μητρότητα είχε ήχο, θα ήταν η χροιά αυτής της γυναίκας σε αυτή τη φράση. 
Η εφημερία σε ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της χώρα σε κάνει να εκτιμάς … τον  άνθρωπο.    




* Τα τροχαία αποτελούν την πρώτη αιτία θανάτου για τους νέους από 15 έως 29 ετών, τη δεύτερη αιτία θανάτου για τις ηλικίες 5 έως 14 και την τρίτη για τις ηλικίες 30 έως 44 ετών.



Πηγή: e-ptolemeos.gr

Είχα καιρό να πάρω τη Σχεδία

Είχα καιρό να πάρω τη Σχεδία, πάνω από 6 μήνες, την τελευταία φορά με ενόχλησε ο εξόφθαλμος κομματικός προσανατολισμός, που πάντα είχε, αλλά είχε φτάσει να είναι προσβλητικός.
Το τεύχος του Αυγούστου το πήρα γιατί ο πωλητής στο Μοναστηράκι, στεκοταν στην άκρη, στις σκάλες του Μετρό και έλεγε «καλησπέρα» με ένα καταπληκτικό χαμόγελο , το χαμόγελο λοιπόν ήταν η αφορμή ... 

όταν την ξεφύλλισα διαπίστωσα πως είχε περισσότερες συνεντεύξεις και άρθρα χωρίς πολιτικό χρωματισμό .





Μια από αυτές τις συνεντεύξεις ήταν της Κατερίνας Αγγελάκη -Ρούκ ... 
όπου βρείτε την Σχεδία αγοράστε την, θα κάνετε έναν άνθρωπο χαρούμενο !

αν η μητρότητα είχε ήχο

Σχεδόν πάντα έχω να σας αφηγηθώ, μια ιστορία μετά από εφημερία στο Αττικό Νοσοκομείο.

Χθες λοιπόν αργά, στη μέση της νυχτερινής βάρδιας ήρθε στα επείγοντα μια μητέρα με τον γιο της και οι δυο με προβλήματα ακοής.

Η μητέρα προσπάθησε, κατά βάση με νοηματική, αλλά και με αρκετές λέξεις να μου περιγράψει τα συμπτώματα του γιου της!

Αυτό που θα μου μείνει  χαραγμένο στο μυαλό, ήταν ο τρόπος που επαναλάμβανε 

«το παιδί μου» σε κάθε φράση , που προσπαθούσε να αποδώσει, με τα χέρια, τα μάτια και τις λιγοστές λέξεις που μπορούσε να εκφέρει... 

σε αυτό «το παιδί μου» είχε κλείσει όλη την αγάπη, την φροντίδα και την αγωνία της ... 

αν η μητρότητα είχε ήχο, θα ήταν η χροιά αυτής της γυναίκας σε αυτή τη φράση!

είναι κι εκείνοι οι σπάνιοι...

Είναι αυτοί που είναι καλοί στη θεωρία αλλά όχι στην πράξη, βρώμησε ο τόπος από δαύτους.

Είναι αυτοί που είναι καλοί στην πράξη αλλά όχι στη θεωρία, αυτοί είναι τουλάχιστον χρήσιμοι

Και είναι κι εκείνοι οι σπάνιοι, που κάνουν πράξη την θεωρία τους και όχι κατά συνθήκη αλλά πάντα!

Η ζωή ενός καρκινοπαθή «κοστίζει» 11,7€ …. ντροπή !

Αυτό που ζουν οι καρκινοπαθείς και οι οικογένειες τους από τον Απρίλιο είναι ανήκουστο,  ανεπαίσχυντο και ανήθικο.

Υπάρχει έλλειψη  του φαρμάκου etoposide, το οποίο είναι ένα φθηνό φάρμακο, απαραίτητο όμως σε χημειοθεραπευτικούς συνδυασμούς για την ίαση ογκολογικών νοσημάτων, όπως ο μεταστατικός καρκίνος των όρχεων, ο μακροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα κ.α.

Από τον Απρίλιο λοιπόν οι καρκινοπαθείς έχουν μπει σε μια ασύλληπτη περιπέτεια για την ανεύρεση του φαρμάκου, κάποιοι καταφεύγουν στις γειτονικές χώρες για να το προμηθευτούν και να μπορέσουν να κάνουν τη θεραπεία τους.

Μπορείτε να διανοηθείτε σε τη ψυχολογική πίεση υποβάλλονται οι ασθενείς και οι οικογένειες τους ; Μπορείτε να καταλάβετε τι είναι να αναβάλλεται η θεραπεία σου γιατί δεν υπάρχει το φάρμακο; Είναι πραγματικά ζήτημα ζωής και θανάτου, χωρίς καμία υπερβολή.

Τις τελευταίες μέρες που τα αποθέματα σε φαρμακεία έχουν εξαντληθεί, λαμβάνουμε  στο WinCancer, όλο και περισσότερα  μηνύματα από ανθρώπους που αναζητούν το φάρμακο, για να μην αναβληθεί η θεραπεία τους.

Απελπισμένοι άνθρωποι ψάχνουν μόνοι τους κάτι που θα έπρεπε να τους παρέχεται, ψάχνουν το «αυτονόητο»  το φάρμακο για την θεραπεία τους.

Από τον Απρίλιο που παρουσιάστηκε το πρόβλημα δεν θα έπρεπε να βρεθεί κάποια λύση;

Ο καρκίνος δεν αναβάλει και δεν περιμένει … θα χαθούν άνθρωποι το καταλαβαίνετε;

Πόσο αίμα θέλει ακόμα στα χέρια της αυτή η κυβέρνηση ;

Που ζούμε επιτέλους ;

Θα απαντήσει κανείς ; Θα δώσει κάποιος λύση έστω και τώρα;

Πίστη Κρυσταλλίδου Σιάχου

Ξέρεις τι μου έχει λείψει ;

Να ντυθώ, να φτιάξω τα μαλλιά μου και να βάλω το κόκκινο κραγιόν μου, για να έρθω να σε συναντήσω. Θα ήθελα για άλλη μια φορά να νιώσω εκείνη την αγωνία, του αν θα σου αρέσω! 
Πάντα την είχα αυτή την αγωνία, σε κάθε μας συνάντηση , ακόμα και όταν ζούσαμε μαζί, ακόμα και όταν ερχόμουν να σε βρω στο νοσοκομείο.
Περίμενα στο βλέμμα σου την επιβεβαίωση των επιλογών μου και του έρωτα σου... δεν μου την στερησες ούτε μια φορά, ακόμα και τους μεγάλους πόνους σου, πάντα κρατούσες «λίγο έρωτα» λίγη λαχτάρα για μένα.

Θα ήθελα άλλη μια αγκαλιά σου, μια τελευταία αγκαλιά σου, ξέρεις από εκείνες τις μεγάλες τις δικές σου, που χωρούσαν όλο τον κόσμο μου μέσα τους ή καλύτερα που έφτιαχναν, έναν ολόκληρο κόσμο μόνο για μένα.
Ξέρεις τι άλλο μου έχει λείψει ; Η φωνή σου.
Να σε ρωτάω αν μ´ αγαπάς και εσυ να απαντάς 
-«Ζω για σένα αγάπη μου, είσαι η ζωή μου»!
Θα ήθελα για άλλη μια, μοναδική φορά
ν´ αγγίξω το χέρι σου ενώ αλλάζεις ταχύτητες στο αυτοκίνητο, έτσι για να σου επιβεβαιώσω την επιλογή της διαδρομής μας.
Θα ήθελα για άλλη μια, έστω μοναδική φορά να ήσουν εδώ... Δημήτρης Σιάχος

Ο αδερφός μου ο Γιώργος λείπει ...

Έχετε δει πιο όμορφα  πράσινα μάτια ; 

Λάμπουν μετά από 12 χρόνια, λάμπουν ακόμα και μέσα από τα λίγα pixels της φωτογραφίας, από τις τελευταίες που αποτύπωσαν την ομορφιά του αδερφού μου του Γιώργου.

Κάθε χρονιά πονάει ο χαμός του, βαθαίνει η πληγή δεν κλείνει ποτέ. Κάθε χρόνια έχω την ανάγκη να σας θυμίζω τον ξεχωριστό,όμορφο αδερφό μου!

Κάθε χρονιά θα σας θυμίζω πως αν φορούσε ζώνη, σήμερα θα ήταν εδώ μαζί μας! 

Δεν θα υπήρχε αυτό το τεράστιο κενό στη ζωή μας.

Σίγουρα αυτές τις μέρες θα μιλούσε συνέχεια και θα προετοιμαζόταν για το παιχνίδι του ΠΑΟΚ, που τόσο αγαπούσε, θα μου έκανε ανάλυση, για το πόσο καλή ομάδα είμαστε επιτέλους και θα με μάλωνε που δεν ξέρω όλους τους παίκτες μας! 

Θα ήταν εδώ και είμαι σίγουρη πως θα απάλυνε τον πόνο της άλλης μεγάλης μου απώλειας ... γιατί ο Γιώργος ήξερε να είναι παρών χωρίς θόρυβο, ήξερε πως να σε στηρίξει με μια μόνο φράση του, γιατί ο Γιώργος, ήταν από εκείνα τα αρσενικά, που ο,τι έλεγε το εννοούσε! 

Θα ήταν εδώ ... σκέτο και αυτό θα ήταν υπέροχο! 

Έφυγε όμως εκείνο το βράδυ του Αυγούστου, γιατί η στροφή ήταν δύσκολη; γιατί πετάχτηκε σκύλος μπροστά του; Γιατί δεν κράτησαν τα φρένα;Ποιος ξέρει ;.... Ξέρω όμως με σιγουριά πως αν φορούσε ζώνη σήμερα θα ήταν εδώ, ξέρω πως έφυγε μόνος του σε εκείνο το χωράφι και αυτό με πονάει, με πονάει πολύ! 

Σας παρακαλώ μην στερείται από τους αγαπημένους σας την παρουσία σας αναίτια. 

Να φοράτε πάντα μα πάντα ζώνη, ακόμα και για τις κοντινές αποστάσεις μέσα στην πόλη. 

Να μην οδηγείτε αν έχετε πιει. Να μην τρέχετε και να μην κάνετε επικίνδυνες προσπεράσεις!

Η ζωή είναι πολύτιμη, ο αδερφός μου ο Γιώργος ήταν πολύτιμος...