Από αυτά όμως που γίνονται στα μικρά χωριά στο Ζαγόρι και τα Τζουμέρκα! Σ´ αυτά που οι μοιροκαμένοι Ηπειρώτες, πάντα μοιρολογούν, σε κάθε συναπάντημά τους.
Την ξενιτιά, τους νεκρούς συγγενείς και φίλους.
Πάντα το ηπειρώτικο πανηγύρι, γύρω από τον πλάτανο του χωριού, ξεκινά με το μοιρολόγι. Σ' αυτή την ηχητική μυσταγωγία της δωρικής πεντατονικής αρμονίας, ζυμώνονται η ζωή και o θάνατος, το πένθος και η χαρά.
Την ξενιτιά, τους νεκρούς συγγενείς και φίλους.
Πάντα το ηπειρώτικο πανηγύρι, γύρω από τον πλάτανο του χωριού, ξεκινά με το μοιρολόγι. Σ' αυτή την ηχητική μυσταγωγία της δωρικής πεντατονικής αρμονίας, ζυμώνονται η ζωή και o θάνατος, το πένθος και η χαρά.
«Μνημόσυνο αληθινό που μετατρέπεται σε ερωτική πράξη, τελετουργία, θρησκευτική επαφή επίπονη κι ασταμάτητη προσπάθεια ανίχνευσης κι αποκάλυψης, μνήμης και προφητείας. Και γι' αυτό μπορεί να παρατηρήσει κάποιος ότι σ' αυτές τις “μνημονικές τελετές”, στα πανηγύρια..
παίζει το κλαρίνο «αργά», ύστερα «πιο αργά» και στο τέλος «ακίνητα».
Και ο χορός δίχως φιγούρες εγωλατρίας, αληθινή εκδήλωση ενδιάθετης βούλησης.
Και «βαράει» για τα καλά το συναίσθημα, που εκδηλώνεται με το κλάμα. Κλάμα να δουν τα μάτια σας.
Κλάμα στα πανηγύρια, μόνο οι ηπειρώτες το συνηθίζουν… Είναι, όμως, τόσο εκφραστικό, τόσο λυτρωτικό! Τόσο όμορφο!»
Χρίστος Τούμπουρος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου