το μικρότερο διήγημα στον κόσμο ...

Δύο φίλοι του συγγραφέα Έρνεστ Χέμινγουεϊ , ο χρονογράφος John Robert Colombo και ο συγγραφέας Arthur Clarke αποφάσισαν να στοιχηματίσουν μαζί του. 
Τι αφορούσε το στοίχημα που του έβαλαν; 
Να γράψει μια ολόκληρη ιστορία με λίγες μόνο λέξεις
Για την ακρίβεια με έξι λέξεις. 

Γραμματεία Ποιότητας Ζωής και Εθελοντισμού ΝΔ

ευχαριστώ τους δημοσιογράφους του Flash-tv Κοζάνη 
Απόστολο Γαϊτάνη και Κωνσταντίνο Μαυρίδη για την
"εξ αποστάσεως" φιλοξενία στο μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Γραμματεία Ποιότητας Ζωής και Εθελοντισμού ΝΔ

Το να σε επιλέγουν ανάμεσα από πολλούς άξιους, εμπεριέχει τιμή και μάλιστα μεγάλη.

Νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω τον πρωθυπουργό και πρόεδρο της ΝΔ Κυριάκο Μητσοτάκη, για την εμπιστοσύνη που μου δείχνει και με ευθύνη αναλαμβάνω τη θέση στη Γραμματεία Ποιότητας Ζωής και Εθελοντισμού.

Έχοντας ως οδηγό την σημαντική δουλειά που έχει γίνει μέχρι σήμερα στα θέματα εθελοντισμού, πρέπει να συνεχίσουμε την ουσιαστική και ειλικρινής σχέση με την κοινωνία, να είμαστε σημείο αναφοράς για τους πολίτες που έχουν ανάγκη, άλλα και για εκείνους που θέλουν ή που έχουν επιλέξει να αναλάβουν την κοινωνική ευθύνη, για θέματα που απασχολούν ευπαθείς ομάδες.

Βούλα Παπαϊωάννου: Η φωτογράφος που κατέγραψε τη φρίκη της κατοχής

μια απο τις πιο εμβληματικές φωτογραφίες του 1940
ήταν τραβηγμένη απο μια γυναίκα την Βούλα Παπαϊωάννου

διαβάστε στη lifo για την ζωή της

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ (Μάνα και γιος) Νικηφόρος Βρεττάκος

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ
(Μάνα και γιος)

Στης ιστορίας το διάσελο όρθιος ο γιος πολέμαγε
κι η μάνα κράταε τα βουνά, όρθιος να στέκει ο γιος της
μπρούτζος, χιόνι και σύννεφο. Κι αχολόγαγε η Πίνδος
σαν να ’χε ο Διόνυσος γιορτή. Τα φαράγγια κατέβαζαν
τραγούδια κι αναπήδαγαν τα έλατα και χόρευαν
οι πέτρες. Κι όλα φώναζαν: «Ίτε παίδες Ελλήνων…»
Φωτεινές σπάθες οι ψυχές σταύρωναν στον ορίζοντα,
ποτάμια πισωδρόμιζαν, τάφοι μετακινιόνταν.

Κι οι μάνες τα κοφτά γκρεμνά σαν Παναγιές τ’ ανέβαιναν
με την ευκή στον ώμο τους κατά το γιο πηγαίναν
και τις αεροτραμπάλιζε ο άνεμος φορτωμένες
κι έλυνε τα τσεμπέρια τους κι έπαιρνε τα μαλλιά τους
κι έδερνε τα φουστάνια τους και τις σπαθοκοπούσε,
μ’ αυτές αντροπατάγανε, ψηλά πέτρα την πέτρα,
κι ανηφορίζαν στη γραμμή, όσο που μες στα σύννεφα
χάνονταν ορθομέτωπες η μια πίσω απ’ την άλλη.

Νικηφόρος Βρεττάκος

ΠΗΓΗ

49 γράμματα ...

Στην αρχή της σχέσης μας με τον Δημήτρη , περάσαμε μια «κρίση», μια ένταση και χρειάστηκε να πάρουμε απόσταση.

Στην ιδέα όμως πως θα τον χάσω ... κόπηκε η ανάσα μου, έψαχνα έναν τρόπο να επικοινωνήσω μαζί του, βρήκα ερωτικές επιστολές, 49, τις αντέγραψα, βάζοντας πάντα και ένα δικό μου σχόλιο, τις έβαλα σε 49 φακέλους και όλες μαζί σε ένα τεράστιο φάκελο με την παρακάτω επιστολή μου και του τις έστειλα !

Μονάκριβε μου Δημήτρη

Έψαξα ερωτικές επιστολές...

Σου στέλνω όλο τον έρωτα του κόσμου, όλο τον καταγεγραμμένο πάθος μεγάλων ερώτων και σπουδαίων ανθρώπων!

Ο έρωτας έχει ένα παγκόσμιο κοινό λεξικό, στις επιστολές αυτές βρίσκεις αυτά που ήθελες να πεις σε ο,τι έχει προλάβει ένας άλλος να γράψει και ανακουφίζεσαι που δεν είσαι τρελός!

Αναγνώρισα πολύ από «μας» σ´ αυτές...

Παρακαταθήκη σου τις στέλνω αγαπημένε μου, να διαβάζεις μια ή δυο ή δέκα κάθε φορά που αναρωτιέσαι αν σ´ αγαπώ, κάθε φορά που η κυκλοθυμία μου και το απόλυτο μου σε βασανίζει καλέ μου, ν´ ανοίγεις μια επιστολή και να μας βρίσκεις μέσα εκεί.

Τι θα πει «λείπεις»;

Έτσι κι αλλιώς εσύ δεν επέλεξες να λείπεις, δεν ήταν επιλογή σου να φύγεις, είσαι

«Εξ ανάγκης απέχων απο τα πεπραγμένα»

Και στην τελική ποιος ορίζει το τελεσίδικο της απουσίας;

Ναι το ξέρω πως δεν είσαι εδώ, δεν είμαι τρελή, αλλά δεν λείπεις.

Πώς να στο εξηγήσω τώρα αυτό, να το δοκιμάσουμε με την «εις άτοπον απαγωγή»;

Λοιπόν υπάρχουν άνθρωποι που στριμώχνουν την παρουσία τους στη ζωή μας και είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ δίπλα μας.

Είναι εκεί να κάνουν θόρυβο, αλλά όταν τους χρειάζεσαι πραγματικά, δεν έχουν ούτε μια καλή κουβέντα να σου πουν.

Και ξέρεις κάτι, κατάλαβα πως

στις ανθρώπινες σχέσεις, η παρουσία δεν είναι απαραίτητα το αντίθετο της απουσίας και το αντίθετο.

Ο Οδυσσέας Ελύτης για το Άξιον Εστί

«Όσο κι αν μπορεί να φανεί παράξενο, την αρχική αφορμή να γράψω το ποίημά μου την έδωσε η διαμονή μου στην Ευρώπη τα χρόνια του ’48 με ’51. Ήταν τα φοβερά χρόνια όπου όλα τα δεινά μαζί πόλεμος, κατοχή, κίνημα, εμφύλιος δεν είχανε αφήσει πέτρα πάνω στην πέτρα.

Θυμάμαι τη μέρα που κατέβαινα να μπω στο αεροπλάνο, ένα τσούρμο παιδιά που παίζανε σε ένα ανοιχτό οικόπεδο. Το αυτοκίνητό μας αναγκάστηκε να σταματήσει για μια στιγμή και βάλθηκα να τα παρατηρώ. Ήτανε κυριολεκτικά μες τα κουρέλια. Χλωμά, βρώμικα, σκελετωμένα, με γόνατα παραμορφωμένα, με ρουφηγμένα πρόσωπα. Τριγύριζαν μέσα στις τσουκνίδες του οικοπέδου ανάμεσα σε τρύπιες λεκάνες και σωρούς σκουπιδιών. Αυτή ήταν η τελευταία εικόνα που έπαιρνα από την Ελλάδα. Και αυτή, σκεπτόμουν, ήταν η μοίρα του Γένους που ακολούθησε το δρόμο της Αρετής και πάλεψε αιώνες για να υπάρξει.

Πριν περάσουν 24 ώρες περιδιάβαινα στο Ουσί της Λωζάννης, στο μικρό δάσος πλάι στη λίμνη. Και ξαφνικά άκουσα καλπασμούς και χαρούμενες φωνές. Ήταν τα Ελβετόπαιδα που έβγαιναν να κάνουν την καθημερινή τους ιππασία. Αυτά που από πέντε γενεές και πλέον, δεν ήξεραν τι θα πει αγώνας, πείνα, θυσία. Ροδοκόκκινα, γελαστά, ντυμένα σαν πριγκηπόπουλα, με συνοδούς που φορούσαν στολές με χρυσά κουμπιά, περάσανε από μπροστά μου και μ’ άφησαν σε μια κατάσταση που ξεπερνούσε την αγανάκτηση. Ήτανε δέος μπροστά στην τρομακτική αντίθεση, συντριβή μπροστά στην τόση αδικία, μια διάθεση να κλάψεις και να προσευχηθείς περισσότερο, παρά να διαμαρτυρηθείς και να φωνάξεις. Ήτανε η δεύτερη φορά στη ζωή μου η πρώτη ήτανε στην Αλβανία που έβγαινα από το άτομό μου, και αισθανόμουν όχι απλά και μόνο αλληλέγγυος, αλλά ταυτισμένος κυριολεκτικά με τη φυλή μου.

Πέντε Κινέζοι

Πέντε Κινέζους τους έπιασε καταιγίδα στο δάσος. 

Ο κεραυνός τους κυνηγούσε, κατέφυγαν σε ένα καλύβι. 

Είπαν: «ένας από εμάς είναι αμαρτωλός και πρέπει να πεθάνει για να σωθούν οι άλλοι». 

Κρέμασαν τους σκούφους τους απέξω από το καλύβι• ευθύς ο άνεμος φύσηξε και πέταξε το σκούφο του Λι μακριά σ´ ένα χαντάκι. 

Μια καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι

Ήταν μια καρέκλα που είχε φτιαχτεί, για να βρεθεί σε κάποια παραλία κάτω από τον ελαφρύ ίσκιο μιας ομπρέλας ή στην δροσιά μια βεράντας, με μυρωδιά από γιασεμί.

Αυτές οι καρέκλες που βγαίνουν από την αποθήκη , για να προαναγγείλουν  το καλοκαίρι , αυτές οι καρέκλες που  κουρνιάζουν η ανεμελιά και τα όνειρα πάνω τους .  Οι χρωματιστές καρέκλες που διαβάσαμε αναπαυτικά  το πρώτο μας βιβλίο  ή το αγαπημένο μας βιβλίο εκείνο το καλοκαίρι που μας άλλαξε η ζωή.

Αυτές που στις χειρολαβές τους έχουν την δυνατότητα να αλλάζεις θέση και να τις μετατρέπεις σε κρεβάτι , για τη  μεσημεριανή ανάπαυση, με το νανούρισμα των τζιτζικιών.   

Έτσι και η καρέκλα που σας περιγράφω περίμενε με ανυπομονησία να την διαλέξουν από το ράφι μεγάλου πολυκαταστήματος, τυλιγμένη στη ζελατίνα της, για  να την τοποθετήσουν με θέα στην θάλασσα,  ανάμεσα σε παρέες  που πίνουν τσιπουράκι ή ανάμεσα  σε φίλες που θυμούνται με τη μυρωδιά του καφέ.  

Την διάλεξε το χέρι της βιαστικά, ανάμεσα στις νοσηλείες  , είχε κουραστεί να κοιμάται δίπλα του στην καρέκλα και το να «νοικιάσουν» μια κάθε φορά, ήταν απαγορευτικό για τα οικονομικά τους.

Ηχώ και Νάρκισσος ...

Οι αρχαίοι Έλληνες για να εξηγήσουν το ακουστικό φαινόμενο, της ανάκλασης του ήχου, δημιούργησαν έναν μύθο αυτόν της Ηχούς!

Ήταν λοιπόν μια Νύμφη η Ηχώ, που κατοικούσε στα βουνά, είχε υπέροχη φωνή και σε μια περιπλάνησή της στα δάση, είδε και ερωτεύτηκε το Νάρκισσο. Προσπάθησε να τον σαγηνέψει με την ομορφιά της, αλλά εκείνος ήταν απορροφημένος από τη δική του ομορφιά. Χρησιμοποίησε τότε τη φωνή της, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα.

Η Ηχώ μετά από την απόρριψη του έρωτα της, έπεσε σε βαθιά θλίψη, κρύφτηκε στα δάση και σιγά-σιγά η φυσική της υπόσταση εξαφανίστηκε, έμεινε μόνο η φωνή της, που ακούγεται ως επανάληψη λέξεων άλλων.

Βασιζόμενος σ΄ αυτόν τον μύθο ο Νότης Περγιάλης έγραψε ένα θεατρικό με τίτλο «Ηχώ και Νάρκισσος».

Το 1952 σε  σκηνοθεσία του Μήτσου Λυγίζου, «ανέβηκε» η παράσταση ραδιοφωνικά με πρωταγωνιστές την Έλλη Λαμπέτη και τον Δημήτρη Χορν.  

Σε αυτό λοιπόν το έργο υπάρχει ένας καταπληκτικός διάλογος της Ηχούς  και του  Νάρκισσου.

Ο Περγιαλής μετατρέπει τον περιορισμό των λέξεων ,που μπορεί να εκφέρει η Ηχώ, σε  συγκριτικό πλεονέκτημα. Χρησιμοποιεί την ανάκλαση των λέξεων, για να πει κάτι καινούργιο, κάνει διάλογο και εξομολογείται τον έρωτα της, χρησιμοποιώντας τις φράσεις που έχει ήδη πει ο Νάρκισσος.   

Κατά τη γνώμη μου, είναι η πιο όμορφη και περίτεχνη ερωτική εξομολόγηση της λογοτεχνίας, ίσως βέβαια επηρεάστηκα και από την απόδοση  και την ερμηνεία των δυο κορυφαίων ηθοποιών, που με έκαναν να αναζητήσω όλο το κείμενο. Δυστυχώς δεν μπορώ να σας περιγράψω τον λυγμό της Λαμπέτη ούτε την άψογη απόδοση του φιλάρεσκου Νάρκισσου από τον Χόρν , αναζητήστε το ηχητικό  στο διαδίκτυο θα καταλάβετε τι εννοώ.   

Ηχώ και Νάρκισσος ...

Οι τοίχοι στα νοσοκομεία έχουν ακούσει τις περισσότερες προσευχές.

Μέσα στα νοσοκομεία αντιλαμβάνεσαι αλλιώς τη ζωή, το χώρο και τον χρόνο. Στους τοίχους τους, συσσωρεύεται πόνος , θλίψη, αγωνία, αλλά και ελπίδα!
Ελπίδα μέσα από την προσευχή , προσευχή σε ότι πιστεύει ο καθένας, γιατί το να πιστεύεις σε κάτι ή κάπου είναι το μεγαλύτερο εφόδιο που μπορείς να έχεις.
Οι προσευχές είναι συνήθως παρακλητικές , ζητούν, την πολύτιμη υγεία, να περάσει η δοκιμασία, ζητούν συγχώρεση και άφεση αμαρτιών.
Όσοι προσεύχονται σε ένα νοσοκομείο έχουν ανάγκη να συγχωρήσουν πρώτα απ΄ όλους τον εαυτό τους και στην συνέχεια εκείνους που με λόγια ή με πράξεις τους πλήγωσαν στο παρελθόν.
Μπροστά σε ένα εικόνισμα θέλουν να βρουν δύναμη και απαντήσεις. Προσευχή στο Θεό ή σε μια ανώτερη δύναμη, δεν έχει σημασία, εκείνες τις ώρες από κάτι ψάχνεις να γαντζωθείς , είναι προσωπικό θέμα του καθένα, που θα εναποθέσει τις ελπίδες του.

Πρώτη μέρα στο σχολείο!

Δεν θυμάμαι ακριβώς την πρώτη μέρα στο σχολείο, το συναίσθημα όμως που ανασύρει η μνήμη μου είναι σίγουρα ευχάριστο, με λίγη αγωνία. 

Θυμάμαι όμως ξεκάθαρα πολλές εικόνες από το 7ο Δημοτικό σχολείο Πτολεμαΐδας.

Ένα παλιό διόροφο σπίτι που μετατράπηκε σε σχολείο, για τις εκπαιδευτικές ανάγκες της πόλης, που μεγάλωνε και «έκανε» παιδιά. 

Την μεγάλη, περιφραγμένη, με τον ψηλό πέτρινο μαντρότοιχο, αυλή, που τ´ αντικριστά της δέντρα τα κάναμε αφετηρίες για την «αμπαρτζα».

Παιχνίδι, πολύ παιχνίδι είχε το διάλειμμα και στην στενή αίθουσα στριμωγμένα θρανία!

Η δασκάλα μας η κυρία Φλωρίκα, που μύριζε κανέλα, προσπαθούσε με υπομονή και χαμόγελο, να μας μάθει τα πρώτα μας γράμματα, τους αριθμούς, τραγούδια και ιστορίες!

Οι ιστορίες μου άρεσαν, τα τραγούδια όχι όλα και ήταν νομίζω από τις πρώτες μου «επαναστάσεις», τότε που αρνιόμουν να τα τραγουδήσω!

Μια από τις πιο δυνατές αναμνήσεις, είναι και η μυρωδιά, από το φρυγανισμένο ψωμί πάνω στην σχάρα της σόμπας , με βούτυρο και μέλι, και το πρωινό, πριν φύγω για το σχολείο, συμπλήρωνε το μεγάλο ποτήρι με γάλα και Hemo.

Και μετά να κρεμάσω στους ώμους, την τεράστια τετράγωνη σάκα και να περιμένω τη Γλυκερία από απέναντι, που ήταν «η μεγάλη» και είχε αναλάβει την ευθύνη μου, για να πάμε παρέα στο σχολείο.

Οι ποδιές δεν ήταν πια υποχρεωτικές, είχαν καταργηθεί, όπως και το πολυτονικό,

διανύαμε άλλωστε την δεκαετία του ‘80. 

Κολατσιό, χωρις επιλογή, μόνο τα κουλούρια που έφερνε σε ένα μεγάλο καλάθι η κυρία Κατίνα, η καθαρίστρια του σχολείου, 10 δραχμές το ένα!

Και ο πηκτός χυμός, που μας μοίραζαν στα ατομικά μας ποτηράκια,  από τα μεγάλα τενεκεδένια δοχεία, «προσφορά» της ΕΟΚ!  

Κοιτάζω τη σχολική μου φωτογραφία και θυμάμαι κάθε έναν από τους συμμαθητές μου με το μικρό του όνομα!

Έρωτας...

Σε ρωτάει κάποιος:

-Τι είναι έρωτας;

Και εσύ δεν έχεις να δώσεις μια απάντηση της «προκοπής» !

Ώπα τότε !Κάτι έχεις κάνει λάθος στη ζωή σου φίλε μου.

Όχι μην μπερδεύεσαι, δεν περιμένω μια «κοινά αποδεκτή» απάντηση, μια φιλοσοφική ανάλυση, αλλά την δική σου απάντηση!

Να κλείσεις τα μάτια σου και να κοντοσταθείς, σε μια ανάμνηση έρωτα, που ν´ αξίζει να την αφηγηθείς ή απλά να περιγράψεις το χαμόγελο της.

Να πάρεις μια βαθιά ανάσα, όπως εκείνη πριν από το φιλί!

Είναι κάποιες διαδρομές...

Χθες ανηφόριζα την Λεωφόρο Αλεξάνδρας, έφτασα εκεί από την ίδια διαδρομή Πέτρου Ράλλη , Κωνσταντινουπόλεως, Μάρνης, όχι όμως για να στρίψω αριστερά στην Δημητσάνας και να παρκάρω στα προσφυγικά.

Άλλος ήταν ο προορισμός, έρχεται όμως εκείνη η ίδια μελαγχολία και σε βρίσκει, αντανακλαστική και απρόσκλητη.

Λογικό θα μου πεις όταν για χρόνια κάνεις την ίδια διαδρομή, το σώμα και η ψυχή έχουν αναπτύξει τους δικούς τους μηχανισμούς άμυνας.Σε προετοιμάζουν για να μπορείς ν' αντέχεις. 

Το σώμα έχει μνήμη και η ψυχή δεν ξεχνά!

Δυο χρόνια μετά …

ο Δημήτρης ήταν ένας χαρισματικός άνθρωπος που ήρθε, για να εμπνεύσει και να διδάξει, τόσο με τη στάση του απέναντι στη ζωή αλλά κυρίως με τη στάση του απέναντι στο θάνατο.Ένας άνθρωπος που μπορούσε να σε γοητεύσει από την πρώτη στιγμή και να σε κάνει να θέλεις να ζήσεις μια ολόκληρη ζωή μαζί του…Αυτό ήταν το σχέδιο μας τουλάχιστον.
Όλα άλλαξαν όταν ένα, παράδοξα ηλιόλουστο για την εποχή, πρωινό του Μάρτη πήραμε στα χερια μας τα αποτελέσματα της κατευθυνόμενης παρακέντησης με χρήση αξονικού τομογράφου. Είμασταν στον κήπο γνωστού ιδιωτικού νοσοκομείου, εκεινος ξεκίνησε να διαβάζει τη γνωμάτευση :
«…υψηλός δείκτης κυτταρικού πολλαπλασιασμού Ki-67 κατ’ εκτίμηση 50-60%… που συνηγορούν υπέρ υψηλού βαθμού κακοήθειας, νευροενδοκρινικού καρκινώματος (grade 3 κατά ENETS/WHO 2010)…».
Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που είδα τα γόνατα του να λυγίζουν χρειάστηκε να καθήσει, άρχισε να κλαίει και να λέει:
«πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό; πριν από 6 μήνες είχα κάνει εξετάσεις και ήταν όλες καθαρές!»
Εγώ δεν καταλάβαινα την ορολογία, ήταν η πρώτη φορά που ερχόμουν σε τόσο κοντινή επαφή με τον καρκίνο, δεν ήξερα ποσο σοβαρή ήταν η κατάσταση, δεν αναγνώρισα καν τον υψηλό βαθμό κακοήθειας!
Δεν ήξερα τι να κάνω.Ένιωθα πως έπρεπε απλά να σταθώ δυνατή.Έμπαινα σε όλο αυτό με απόλυτη άγνοια κινδύνου.Έπρεπε κάτι να πω,αλλά δεν ήξερα ποιες λέξεις να χρησιμοποιήσω; αλήθεια τι μπορεί να πει ο άνθρωπος δίπλα στον ασθενή ;
Κατ´ αρχας όταν μπαίνεις σε όλο αυτό, πρέπει να μην υπάρχει πρέπει! Αν το κάνεις από υποχρέωση είναι σίγουρο πως σύντομα θα εγκαταλείψεις!
Βασική προϋπόθεση είναι η αγάπη και ιδανικά ο έρωτας, αλλιώς δεν έχεις εφόδια.
Επέλεξα λοιπόν από εκείνη την στιγμή να μιλώ στο Πρώτο πρόσωπο… πληθυντικός αριθμός :
Θα το παλέψουμε, Θα αγωνιστούμε, Θα το νικήσουμε
Έτσι συνεχίστηκε η «γραμματική» σε όλη τη διάρκεια του αγώνα
Πέσανε οι δείκτες μας,έχουμε πυρετό, ανέβηκαν τα λευκά μας,χρειαζόμαστε αίμα!
Μετά λοιπόν από το πρώτο σοκ της γνωμάτευσης, αποφασίσαμε να μην επιτρέψουμε στον καρκίνο ν´αλλάξει τη ζωή μας, παντρευτήκαμε μια μέρα πριν ξεκινήσει τις θεραπείες του.

η λάμπα στο γραφείο σου

Οι άνθρωποι δένονται με τα αντικείμενα... όχι δεν αναφέρομαι στον υλισμό ... αλλά στο ακριβώς αντίθετο.

Αγαπάμε τα αντικείμενα που μας ξυπνούν συναισθήματα και αναμνήσεις, που μας θυμίζουν στιγμές ευτυχίας ή που μπορούν να ξύνουν πληγές μας.

Όπως η λάμπα στο γραφείο σου, που σου άρεσε να κάθεσαι τα βράδια και να δουλεύεις με τις ώρες το βιβλίο σου.

Συνάντηση με τον ευρωβουλευτή Στέλιο Κυμπουρόπουλο

Συνάντηση με τον ευρωβουλευτή Στέλιο Κυμπουρόπουλο τον πρόεδρο της Ομοσπονδία Κωφών Ελλάδος – HFD κ. Σίμψη και της συντονίστριας του Wincancer Κρυσταλλίδου Πίστη
Σκοπός της συνάντησης ήταν η ενημέρωση του ευρωβουλευτή κ. Κυμπουρόπουλου για την ανάγκη ύπαρξης διερμηνείας σε αντικαρκινικά νοσοκομεία για την υποστήριξη κωφών και βαρήκοων πασχόντων.
Την ανάγκη ύπαρξης διερμηνείας ή υπότιτλων στις καμπάνιες ενημέρωσης για την πρόληψη του καρκίνου.
Αλλά και την επιτακτική ανάγκη επικοινωνίας των κωφών και βαρήκοων με το ΕΚΑΒ
Ο κύριος Κυμπουροπουλος ήταν ήδη ενημερωμένος για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι με προβλήματα ακοής και άκουσε με ενδιαφέρον τις προτάσεις του προέδρου της ΟΜΚΕ.

Ο άνθρωπος δίπλα στον ασθενή χρειάζεται… μια «συνωμοσία» αγάπης

Αν με ρωτήσετε ποια βοήθεια μπορείτε να δώσετε σε φίλους ή συγγενείς σας που περνούν την ακραία δοκιμασία του καρκίνου θα σας έλεγα. Να είστε εκεί πραγματικά και ουσιαστικά ως το τέλος!
Και όταν τους επισκέπτεστε να τους έχετε πάει τα ψώνια της εβδομάδας και φεύγοντας να πάρετε τα σκουπίδια. Ναι τα σκουπίδια.
Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο βουνό φαντάζουν αυτές οι καθημερινές δουλειές
Όταν έχεις περάσεις 4 συνεχόμενες μέρες και νύχτες σε νοσοκομείο, κοιμάσαι σε μια καρέκλα, το πρωί πρέπει να πας στη δουλειά σου και να ξανά γυρίσεις στο νοσοκομείο και όλο αυτό πάλι από την αρχή... πιστέψτε με το να σου κάνουν τα ψώνια της εβδομάδας είναι «λυτρωτικό».
Μπορείς να είσαι εκεί και ας φοβάσαι το νοσοκομείο και ας μην θέλεις να δεις τις σκληρές εικόνες του.
Δεν χρειάζεται να σου ζητήσουν βοήθεια αν είσαι φίλος ξέρεις, αν αγαπάς νιώθεις.
Εγώ είχα την ατυχία οι δικοί μου άνθρωποι να είναι μακριά και μάλιστα 500 χιλιόμετρα μακριά!
Αλλά είχα την τύχη να μ´ αγαπούν πολύ!

Το άλλο σου μισό…

Οι αρχαίοι λαοί προσπαθώντας να εξηγήσουν τα φυσικά φαινόμενα, τη δημιουργία του κόσμου, των ανθρώπων, έφτιαχναν  μύθους και ιστορίες, απλοποιώντας  και εκλαϊκεύοντας  ότι μπορούσαν να αντιληφθούν. Επέλεγαν να προσωποποιούν  τα στοιχεία της φύσης, να μπλέκουν θεούς και ανθρώπους σε ευφάνταστες ιστορίες , μύθοι που έχουν φτάσει μέχρι τις μέρες μας.

Υπάρχει ένας καταπληκτικός  ελληνικός μύθος , που περιγράφει την προαιώνια ανάγκη μας να βρούμε το άλλο μας μισό.  Μας τον συστήνει  ο Πλάτωνας στο «Συμπόσιο» δια στόματος Αριστοφάνη.  Περιγράφει την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους και την σπουδαιότητα του έρωτα .

«στην αρχή της δημιουργίας οι άντρες και οι γυναίκες δεν ήταν όπως είναι τώρα, υπήρχε μόνο ένα ον. Βραχύσωμο με σώμα και λαιμό αλλά το κεφάλι του είχε δύο πρόσωπα και το καθένα κοίταζε προς διαφορετική κατεύθυνση .Ήταν λες και δύο πλάσματα είχαν κολλημένες τις πλάτες τους με δύο αντίθετα φύλα τέσσερα πόδια, τέσσερα χέρια. Οι θεοί όμως ήταν ζηλιάρηδες και είδαν ότι ένα πλάσμα που είχε τέσσερα χέρια δούλευε περισσότερο, με δύο πρόσωπα έβλεπε παντού και δεν μπορούσε να δεχτεί ύπουλη επίθεση ενώ με τα τέσσερα πόδια δεν χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια για να στέκεται και να διανύει μεγάλες αποστάσεις. Και το πιο επικίνδυνο απ’ όλα, το πλάσμα αυτό είχε δύο φύλα, δεν είχε κανέναν ανάγκη για να συνεχίσει να αναπαράγεται πάνω στη γη. Τότε είπε ο Δίας, ο άρχοντας του Ολύμπου ”έχω ένα σχέδιο για να κάνω αυτούς τους θνητούς να χάσουν την δύναμη τους” και με ένα κεραυνό έκοψε το πλάσμα στα δύο δημιουργώντας τον άντρα και τη γυναίκα”. Από τότε είμαστε ημίτομα. Ο πόθος για το ολόκληρο κι η ορμή μας να επιστρέψουμε στην πρωταρχική μας φύση ενώνοντας τα δύο μισά σε ένα ολόκληρο ονομάστηκε έρωτας.»

Γυρίστε πίσω σ´ αυτούς που σας αγαπάνε

Ψάχνω από το πρωί τις λέξεις για να σας περιγράψω αυτό που ζήσαμε χθες το βράδυ στην εφημερία του «Αττικόν»
Ήθελα να αποφύγω τη λέξη «τραγωδία» αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει άλλη, για να το περιγράψει ... αν και σ´ αυτή την περίπτωση λείπει η «κάθαρση»
Το μεσημέρι λοιπόν της Κυριακής στην Αταλάντη έγινε ένα τροχαίο ατύχημα, στο οποίο σκοτώθηκε ο οδηγός του αυτοκινήτου, παλικάρι 21 ετών. Από τα συντρίμμια ανασύρθηκε η αδερφή του 16 χρονών, βαριά τραυματισμένη, η οποία διακομίστηκε αρχικά στο Κ.Υ. Αταλάντης, στα Επείγοντα του νοσοκομείου Λαμίας και στη συνέχεια στο Αττικό Νοσοκομείο. 

Το βιβλίο της Ανησυχίας ...Φ. Πεσσόα

Ξαφνικά, λες και κάποιο πεπρωμένο μαγικό με γιάτρεψε από μια τύφλωση παλιά, με αποτελέσματα εκπληκτικά και αιφνίδια, σηκώνω το κεφάλι πάνω από την ανώνυμη μου ύπαρξη για να γνωρίσω το πώς ζω. 

Και βλέπω πως ό,τι έκανα ό,τι σκέφτηκα και ό,τι υπήρξα είναι ένα είδος αυτοεξαπάτησης και τρέλας. 

Μένω έκθαμβος μπροστά σε αυτά που κατάφερα να μη δω.

Στέκω άφωνος μπροστά σ’αυτό που ήμουν και που σήμερα βλέπω πως τελικά δεν είμαι.

Το γράμμα ...Γιάννης Βαρβέρης

Στην τσέπη του παλτού σου
παλιό σουσάμι
φλούδια φιστικιών
και το τσαλακωμένο γράμμα μου.

Η πιο όμορφη μαμά του κόσμου

Όταν ήμουν μικρή και είδα για πρώτη φορά  αυτή την φωτογραφία της μαμάς μου, νόμιζα πως ήταν ηθοποιός! 
Μου φάνηκε ασύλληπτη η ομορφιά της! 

Πάντα πρόσεχε την εμφάνιση της, αλλά ποτέ δεν την θεωρούσε κάτι σπουδαίο!
Η μαμά μου η Ελένη, παντρεύτηκε μικρή και μεγάλωνε και εκείνη, μαζί με τα τέσσερα παιδιά της! 

ΝΟΔΕ ΚΟΖΑΝΗΣ: Σε εΝΔιαφέρει – Γίνε εθελοντής δότης μυελού των οστών

Με τη θέλησή σου, σώσε μια ζωή!

Την Παρασκευή 3 Μαΐου 2019 και απόώρες 12:00 το μεσημέρι μέχρι τις 4:00 το απόγευμα, στα Γραφεία της Νέας Δημοκρατίας στην Κοζάνη (Πλατεία Ελευθερίας 7, 4οςόροφος), θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης της τοπικής κοινωνίας για την εθελούσια δωρεά μυελού των οστών, έτσι ώστε μέσα από τη λήψη δείγματος από όσους επιθυμούν να γίνουν δωρητές, στη συνέχεια και εφόσον είναι συμβατοί, να γίνουν εθελοντές δότες.

Η εν λόγω εκδήλωση της ΝΟ.Δ.Ε. Κοζάνης εντάσσεται στα πλαίσια τηςπανελλαδικής δράσης #Σε_εΝΔιαφέρει, που συνδιοργανώνουν η Γραμματεία Ποιότητας Ζωής της ΝΔ και οι Εθελοντές του Οργανισμού Κοινωνικής Αλληλεγγύης «WinCancer».
Πέραν της ΝΟ.Δ.Ε., για τις ανάγκες της εκδήλωσης και σε όλη τη διάρκεια αυτής, στο χώρο θα παρευρίσκεται η Συντονίστρια και Υπεύθυνη του «WinCancer», κα Πίστη Κρυσταλλίδου – Σιάχου.

Για την εξοικείωση των πολιτών με το θέμα, παρατίθενται ενδεικτικά οι ακόλουθες σχετικές ερωτο-απαντήσεις.

Ένα «διαθέσιμο» θαύμα

Πάντα όταν έβγαινα από το Νοσοκομείο του Αγίου Σάββα, από εκείνη τη θορυβώδη αυτόματη πόρτα του, έπαιρνα μια βαθιά ανάσα, ξέρεις σαν και αυτές που ψάχνεις, μόλις τελειώνει ένα μακροβούτι και βγάζεις το κεφάλι σου μέσα από την θάλασσα.
Τόσο βαθιά και ασυναίσθητα, άφηνα τον αέρα να βγει από μέσα μου, σαν να έφευγε ένα βάρος από το στήθος μου.
Σχεδόν άκουγα την ανάσα και την σκέψη μου «Πέρασε και αυτή η μέρα ή πέρασε και αυτή η νύχτα»
Πολλές φορές έμπαινα στο εκκλησάκι της αυλής, καταφύγιο το ένιωθα και δεν ήταν μόνο δικό μου.
Ικέτες οι ασθενείς με τα στατό στο χέρι , αιτούνται χρόνο.
Ικέτες και οι συνοδοί με δάκρυα στα μάτια, αναζητούν υπομονή.
Ικέτες και οι γιατροί και οι νοσηλευτές ψάχνουν εκεί μέσα τη δύναμη που χάσανε.
Σαν σε αρχαία τραγωδία, ικέτες όλοι μας που τρέχουμε στο ιερό, ψάχνοντας ασυλία για να σωθούμε.
Πολλές φορές μου φάνηκε πως τα κεριά καίγονται διαφορετικά στο μανουάλι καθώς μπαίνεις δεξιά, έχουν μια περίεργη λάμψη!

Μην πυροβολείτε τους υποψηφίους

Διανύοντας την προεκλογική περίοδο, βλέπουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μια κωμική, άλλα επικίνδυνη κατά τη γνώμη μου, αντιμετώπιση των υποψηφίων.

Σε μια εποχή που η πολιτική και οι πολιτικοί έχουν απαξιωθεί (οι λόγοι είναι πολλοί και θέλουν ξεχωριστή ανάλυση), σε μια χώρα που η φιλοδοξία είναι σχεδόν «ποινικό αδίκημα», αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους που επέλεξαν να εκτεθούν και να διεκδικήσουν την ψήφο μας με χλευασμό και καχυποψία.

Στην χώρα λοιπόν που γέννησε την δημοκρατία, πρέπει να αποδείξεις πως δεν είσαι ελέφαντας, αλλά υποψήφιος και έχεις διάθεση να προσφέρεις.

Πληγή στο πολίτευμα μας, ήταν και όλες εκείνες οι  ακραίες αντιδράσεις, με τις κρεμάλες έξω από την Βουλή, αλλά και η λεκτική και σωματική βία προς τους πολιτικούς, που τώρα είναι «υποχρεωμένοι»  να υπόκεινται, οι τότε πρωτοστάτες και δημιουργοί τους.

Οι Έλληνες και κυρίως οι νέοι άνθρωποι αποστρέφονται την πολιτική , δεν συμμετέχουν στα κοινά και απαξιώνουν τις διαδικασίες και αυτό είναι ανησυχητικό και άκρως επικίνδυνο.

Ο Πλάτωνας έλεγε : «Μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου.»

Καρκίνος ο φαύλος κύκλος της προκατάληψης …που πρέπει να σταματήσει.

Αλήθεια ποιος τολμά να βάλει στην ίδια φράση με τη λέξη «καρκίνος το όνομα του ή το εγώ; Ποίος τολμά να ψελλίσει τη λέξη, χωρίς να χτυπήσει ξύλο ή χωρίς να ξορκίσει στον κόρφο του; Ακόμα και αυτοί που πρέπει να αναφέρουν το ζώδιο τους , απαντούν «ενοχικά»!
Δεν τολμούμε λοιπόν ούτε να κατονομάσουμε την νόσο και έτσι δημιουργούμε έναν φαύλο κύκλο προκατάληψης. Φοβόμαστε τον καρκίνο, δεν αναφερόμαστε σε αυτόν, δεν ενημερωνόμαστε, δεν κάνουμε προληπτικές εξετάσεις, αποφεύγουμε τους ίδιους τους ασθενείς, αυξάνοντας την αγνοία μας και το χειρότερο, στιγματίζουμε τους ανθρώπους που μάχονται για τη ζωή τους.

Δεν θέλουμε να αναφέρουμε τίποτα σχετικό με τον καρκίνο και έτσι του έχουμε δώσει δικά μας ονόματα, «το κακό», η «ανίατη ασθένεια» ή «επάρατη νόσος». Μια ολόκληρη κοινωνία φοβισμένη απέναντι στην ασθένεια.
Διαβάζουμε στο λεξικό:
«Επάρατος , -η,-ο αυτός τον οποίο απεύχεται κανείς, διότι προκαλεί καταστροφή, καταραμένος ΣΥΝ. Επικατάρατος, αναθεματισμένος. ΦΡ. Επάρατη νόσος ο καρκίνος»
Αυτό το σκληρό επίθετο «επάρατος», έχουμε επιλέξει να χρησιμοποιούμε ακόμα και στις μέρες μας, αυτή τη λέξη που δημιουργεί την αίσθηση του «αθεράπευτου». της καταδίκης.
Ο καρκινοπαθής όμως ΔΕΝ είναι «μελλοθάνατος» . Το ποσοστό θνησιμότητας έχει μειωθεί, η επιστήμη έχει πια πολλά όπλα στην φαρέτρα της, νέες θεραπείες,βιοδείκτες, βιολογικά και βιο-ομοειδή φάρμακα.
Εμείς μπορούμε ατομικά, να δημιουργούμε ασπίδες κατά του καρκίνου, αλλάζοντας τη διατροφή μας και επιλέγοντας την μεσογειακή, κόβοντας το κάπνισμα και μειώνοντας το αλκοόλ, βάζοντας την άσκηση στη ζωή μας, κάνοντας τις προληπτικές εξετάσεις μας.
Το πιο σημαντικό όμως όπλο απέναντι στο καρκίνο είναι η ισχυρή θέληση για ζωή που έχουν οι ασθενείς . Οι ασθενείς ενσαρκώνουν την ίδια την ελπίδα ότι ο καρκίνος μπορεί να νικηθεί. Ενσαρκώνουν την ίδια την Ελπίδα της Ζωής. Μέσα από την προσωπική περιπέτεια του καθένα, γίνεται άλλο ένα βήμα για όλους μας.
Ο κάθε ασθενής για τον γιατρό του είναι ένα μάθημα ζωής ,ο ιατρός μπορεί και πρέπει να διδαχτεί πάντα κάτι παραπάνω, κυρίως για τον άνθρωπο, αλλά και για τη νόσο από τους ασθενείς του. Και μπορεί κάποιοι να μην έχουν καταφέρει να κερδίσουν τον πόλεμο, έχουν όλοι τους όμως, ένας προς έναν, κερδίσει μικρές ,οι μεγάλες μάχες που βοηθούν τους επόμενους ασθενείς.
Και αυτό μπορώ να σας το βεβαιώσω και εγώ, το είδα μέσα από τα μάτια του Δημήτρη μου, ακόμα και τις μέρες των μεγάλων πόνων του, ακόμα και όταν οι εξετάσεις του έδειχναν ραγδαία επιδείνωση, ακόμα και όταν οι γιατροί είχαν πάψει να ελπίζουν … εκείνος μου χάριζε μικρά θαύματα.
Για αυτό δεν πρέπει να εξισώνουμε τους ανθρώπους με την ασθένεια. Δεν είναι ο άνθρωπος η ασθένεια. Δεν πρέπει να αφήνουμε μόνους τους ασθενείς, χρειάζονται συνοδοιπόρους σ΄ αυτόν τον δύσκολο αγώνα τους. Άλλωστε έχει αποδειχθεί πως η ψυχολογική υποστήριξη του ασθενή αποτελεί σημαντικό μέρος της επιβίωσής του.
Ξεκίνησε η Σαρακοστή αν θέλετε να κάνετε μια θεάρεστη πράξη, σταθείτε δίπλα σε έναν ασθενή.
https://e-ptolemeos.gr/author/pistikristal/

Η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου

Σήμερα παγκόσμια μέρα της γυναίκας ήθελα να σου μιλήσω για την πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου.
Δεν ξέρω το όνομα της, την συνάντησα σε διάδρομο νοσοκομείου, φορούσε μια περιποιημένη χνουδωτή λουλουδένια ρομπούλα.
Κάθισε με κόπο στην καρέκλα δίπλα μου, έβαλε το χέρι της στην τσέπη και έβγαλε ένα μικρό καθρεφτάκι, χαμογέλασε και έβαψε τα χείλη της με το κραγιόν της.
Τα μαλλιά της είχαν πέσει, θυσία η θηλυκότητα της στην χημειοθεραπεία. Στο καλοσχηματισμένο της κεφάλι όμως έβλεπες τα νέα της μαλλιά που ανυπομονούσαν να ξανά γίνουν μπούκλες που θα πέφτουν στους ώμους της.

«Θα νικήσω» μου είπε και τα μάτια της είχαν το πιο όμορφο χρώμα του κόσμου, αυτό που παίρνουν τα μάτια μας, όταν η θέληση είναι μεγαλύτερη από κάθε πρόβλεψη και κάθε στατιστικό.
Η πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο είναι η μαμά, η αδερφή, η κόρη και η σύντροφος κάποιου που σήμερα θα ξενυχτά δίπλα της.
Η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου είναι αυτή που αγωνίζεται, αυτή που πονάει αυτή που κουράστηκε, αυτή που βλέπει τα μαλλιά της στο πάτωμα, αλλά σφίγγει τα δόντια και συνεχίζει!

Κρυσταλλίδου Πίστη

https://e-ptolemeos.gr/i-pio-omorfi-gynaika-toy-kosmoy-grafei-i-pisti-krystallidoy/?fbclid=IwAR2iP8C7i1JkGYVCeVRZXVpZl5OwmJDmx94HMpSF0ILa1NdTv4NsIlbqhbM

Η αγάπη των ξένων

Σήμερα θα ήθελα να σας μιλήσω για την κυρία Δέσποινα! 
Είναι η κυρία που ήρθε πριν από δυο χρόνια, να μείνει στον πρώτο όροφο της οικογενειακής πολυκατοικίας, μαζί με τα δυο εγγόνια της.
Η άφιξη τους δεν άρεσε σε όλους, γιατί είχαν και ένα τεράστιο σκύλο μαζί τους, εμένα πάλι μου φάνηκε πως ήταν η καλύτερη «εισβολή», για να γεμίσει ζωή ο άδειος όροφος! 
Το όνομα της το ξέρω από τους λογαριασμούς, εκεί στη είσοδο που στοιβάζονται οι υποχρεώσεις μας, ΔΕΗ, νερό, τηλέφωνο! 
Έτσι δεν γίνεται συνήθως στην Αθήνα;δεν είναι εύκολες οι τυπικές συστάσεις, οι γνωριμίες των ενοίκων και τα καλωσορίσματα ! 
Την συναντώ σπάνια στις σκάλες ή στην ανηφόρα της Ικτίνου, δεν «ταιριάζει» το πρόγραμμα μας, της χτύπησα και μια φορά για να της δώσω «Βαρβαρα» και εκείνη μου επέστρεψε το πιάτο με κουλουράκια πορτοκαλιού!
Είναι διακριτικός άνθρωπος, χαμογελάει πάντα και στα μπλε της μάτια φαίνεται πως μάλλον πέρασε δύσκολη ζωή. 

Την συνάντησα και χθες στις σκάλες, εγώ ανέβαινα και εκείνη κατέβαινε.
Ανταλλάξαμε τις καλημέρες μας, αλλά χθες κοντοστάθηκε, θέλησε να είναι πιο ομιλητική.
«Σε σκέφτομαι πάντα κορίτσι μου και όταν ακούω τα βήματα σου ηρεμώ, ξέρω πως γύρισες!»
Δεν είχα κάτι να της πω, για εκείνο το «κορίτσι μου» και για την έννοια της, πέρα από ένα ευχαριστώ.
Νιώθεις και μια αμηχανία απέναντι στην «αγάπη των ξένων»! 
Και τελικά ποιος είναι ο ξένος και ποιος ο δικός σου; Ποιος δίνει την ταυτότητα στους ανθρώπους; το αίμα, η «εξ αγχιστεία» ή η αγάπη; 
Έτσι λοιπόν και εγώ, θα φροντίσω καθώς ανεβαίνω τις σκάλες να κάνω λίγο θόρυβο παρά πάνω με τα τακούνια μου.

Τον ακολούθησε ...

Τον ακολούθησε, δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή τα κεκτημένα της, τα παράτησε όλα και τον ακολούθησε, όταν της είπε θέλω να είσαι δίπλα μου! 
Δεν ξέρω αν οι γυναίκες έχουν κάποιο γονίδιο που τις κάνει να μπορούν ανα πάσα στιγμή, να αφήνουν πίσω τους τα πάντα και να ακολουθούν τον «άντρα της ζωής τους». 
Τι τίτλος και αυτός «ο αντρας της ζωής μου», εξηγεί όμως όλα τα ρίσκα, όλες τις αποφάσεις και σε κάνει να κατανοείς όλα τα γιατί!
Τον ακολούθησε , άφησε όλα τα όνειρα της, για να γίνουν πραγματικότητα τα δικά του.
Έτσι δεν γίνεται πάντα; Αυτός δεν είναι ο στόχος; να βρεις σύμμαχο και συνοδοιπόρο στα όνειρα σου.
Ο Μπαλζάκ έγραψε : «... δε θα μπορέσετε να γίνετε τίποτα αν δεν βρείτε μια γυναίκα που να ενδιαφέρεται για σας» 
Και τώρα εσύ, θα περιμένεις να σου αφηγηθώ το «και ζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα».
Δεν είναι όμως όλες οι ιστορίες αγάπης σαν παραμύθια, δεν κατοικούν σε παλάτια, αλλά σε δωμάτια νοσοκομείων. Δεν υπάρχει η καλή νεράιδα, αλλά μόνο ο κακός ο δράκος! Ούτε ονειρεμένο ηλιοβασίλεμα, παρά μόνο το μικρό φωτάκι πάνω από το προκεφάλι και μια κοινή προσευχή. 
Ακόμα θέλεις να μάθεις το τέλος; 

Τι σημασία έχει το τέλος, όταν ξέρεις πως η διαδρομή ήταν η αμοιβή;