Ξαφνικά, λες και κάποιο πεπρωμένο μαγικό με γιάτρεψε από μια τύφλωση παλιά, με αποτελέσματα εκπληκτικά και αιφνίδια, σηκώνω το κεφάλι πάνω από την ανώνυμη μου ύπαρξη για να γνωρίσω το πώς ζω.
Και βλέπω πως ό,τι έκανα ό,τι σκέφτηκα και ό,τι υπήρξα είναι ένα είδος αυτοεξαπάτησης και τρέλας.
Μένω έκθαμβος μπροστά σε αυτά που κατάφερα να μη δω.
Στέκω άφωνος μπροστά σ’αυτό που ήμουν και που σήμερα βλέπω πως τελικά δεν είμαι.
Βλέπω σαν μια έκταση αχανή κάτω από μια ακτίδα φωτός που σκίζει ξαφνικά τα σύννεφα, τη ζωή μου που πέρασε· και διαπιστώνω, με μια καταπλήξει μεταφυσική, σε κάποιο βαθμό οι κινήσεις μου η πιο σίγουρες, οι ιδέες μου η πιο σοφές και οι πιο λογικοί μου στόχοι, δεν υπήρξαν τελικά πάρε ένα είδος μέθης έμφυτης, μία τρέλα φυσιολογική, μια πλήρης άγνοια.
Ούτε καν υποκρίθηκα, το ρόλο μου τον παίξαν άλλοι για λογαριασμό μου.
Δεν υπήρξα, ηθοποιός μα οι κινήσεις του.
Φερντάντο Πεσσόα
Φερντάντο Πεσσόα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου