Θα υπάρχει πάντα το Παρίσι...

Να είναι αρχή του φθινοπώρου, να το έχουμε “σκάσει” για το Παρίσι, όπως κάνουν οι ήρωες στις ταινίες.

Οι δρόμοι δίπλα στο Σηκουάνα να έχουν στρώσει εκείνο το  παχύ καφέ χαλί, από τα φύλλα που πέφτουν... όπως τότε.

Νοσηλευτές σε νοσοκομείο αναφοράς...

Ποιος ορίζει τον ήρωα ; Υπάρχει μέτρο ή κανόνας που μπορεί να διατυπώσει τον ηρωισμό; Κάποια συνάρτηση που όταν βάλεις τα δεδομένα, συνθήκες , αντοχές, αφετηρία, εφόδια, θα σου βγάλει ποιος είναι «πιο» ήρωας;

Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοιος μετρητής, αυτό που ξέρω όμως με σιγουριά, είναι πως κάθε εποχή έχει τους δικούς της ήρωες, τους αναδεικνύει η ανάγκη βλέπεις!

Έτσι χειροκροτούμε και εμείς σήμερα τους δικούς μας ήρωες, όλους αυτούς που είναι εκεί έξω για μας.

Λένε πολλοί : «είναι όμως ήρωας κάποιος που κάνει απλά τη δουλειά του»;

Ναι δυνατά ναι, είναι ήρωας όποιος κάνει σε ακραίες συνθήκες, με αυταπάρνηση, καλά τη δουλειά του.

Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στους νοσηλευτές και στις νοσηλεύτριες, γιατί έχω ζήσει από κοντά τη δουλειά τους και την εκτιμώ απεριόριστα.

Είχα την τύχη επίσης, να με τιμά με την φιλιά της μια νοσηλεύτρια. Μια γυναίκα που το πτυχίο της, δεν είναι απλά μια κορνίζα στον τοίχο, αλλά στάση ζωής!

Η Εύη μου έμαθε πως δεν μπορείς να γίνεις νοσηλευτής, αν δεν έχεις μέσα σου, απεριόριστη αγάπη, αποθέματα φροντίδας και εκτίμηση για τον άνθρωπο.

Όταν της μίλησα τις πρώτες μέρες της φωτιάς, κατάλαβα γιατί ηγείται της νοσηλευτικής υπηρεσίας του Νοσοκομείου Πτολεμαΐδας, νοσοκομείο αναφοράς για τον Covid -19 στην Δυτική Μακεδονία.

Τη Μεγάλη Παρασκευή

Τη Μεγάλη Παρασκευή, ο δάσκαλος, μας πήγε
στην εκκλησία να προσκυνήσουμε το Σταυρωμένο.
Μας γύρισε ύστερα στο σχολειό
να μας ξηγήσει τι είδαμε, ποιον προσκυνήσαμε
και τι θα πει Σταύρωση.

Αραδιαστήκαμε στα θρανία,
κουρασμένοι, βαριεστημένοι,

γιατί δεν είχαμε φάει παρά λεμόνι
και δεν ήπιαμε παρά ξύδι,
για να δοκιμάσουμε κι εμείς τον πόνο του Χριστού.

Άρχισε λοιπόν,

με βαριά επίσημη φωνή να μας ξηγάει
πως ο Θεός κατέβηκε στη γη και γίνηκε Χριστός,

κι έπαθε και σταυρώθηκε
για να μας σώσει από την αμαρτία.

Ποια αμαρτία;
Δεν καταλάβαμε, μα καταλάβαμε καλά

πως είχε δώδεκα μαθητές
κι ένας, τον πρόδωσε. Ο Ιούδας.

- Κι ήταν ο Ιούδας, σαν ποιον; Σαν ποιον;

Είχε απλώσει το δείχτη του χεριού του
και τον μετακινούσε από τον έναν μας στον άλλο,

ζητώντας να βρει
με ποιον από εμάς έμοιαζε ο Ιούδας.

Κι εμείς ζαρώναμε και τρέμαμε, μην μπας
και σταθεί το δάχτυλο το φοβερό πάνω μας.

Κι άξαφνα ο δάσκαλος έσυρε φωνή,

και το δάχτυλό του στάθηκε
σ' ένα χλωμό φτωχοντυμένο παιδάκι
με όμορφα ρουσόξανθα μαλλιά.

Έσυρε φωνή θριαμβευτικιά: -Τετέλεσται !

Τίναξε το κεφάλι κι ολομεμιάς θυμήθηκε πού βρίσκουνταν, ποιός ήταν και γιατί πονούσε.

Άγρια αδάμαστη χαρά τον συνεπήρε, όχι, όχι δεν ήταν άναντρος, λιποτάχτης, προδότης,

όχι, όχι ήταν καρφωμένος στον σταυρό, τίμια στάθηκε ως το τέλος, κράτησε το λόγο του,

μια αστραπή, τη στιγμή που φώναξε “Ηλί !Ηλί !”και λιποθύμησε,

τον άρπαξε ο Πειρασμός και τον πλάνεσε, ψέματα οι χαρές, οι παντρειές, τα παιδιά.

Ψέματα τα χούφταλα, ξευτιλισμένα γεροντάκια, που τον φώναζαν άναντρο, λιποτάχτη, προδότη.

Όλα, όλα φαντάσματα του Πονηρού!

Φταίνε οι ποιητές ...;

-Μήπως και εσείς οι ποιητές, έχετε μερίδιο ευθύνης για την απώλεια της αγκαλιάς ;
Μήπως δεν την υμνήσατε αρκετά στα ποιήματα σας; 
Ρώτησα έναν ποιητή και εκείνος απάντησε
-Ουαί κι αλίμονο αν περίμεναν οι άνθρωποι τους ποιητές να τους δείξουν την αξία της αγκαλιάς...
-Την αξία την νιώθουμε, για να την υμνήσουμε σας έχουμε ανάγκη, για να την περιγράψουμε ...
χωρίς την ποίηση οι λέξεις είναι ξερές και απότιστες


Photo by Brittani Burns on Unsplash

Αχ πουλάκι μου...

Όταν συνάντησα αυτό το τραγούδι, δεν υπήρχε στη ζωή μου έρωτας που να δικαιολογεί την ανατριχίλα, που ένιωσα σε κάθε στίχο του!

Προοικονομία φαίνεται πως ήταν τελικά, 

για τη μια μέρα και την μια νύχτα, τόσο μετρήθηκε το «πολύ» που έζησα μαζί σου!

Άκουγα αυτό το «Αχ» στο λυγμό της Χαρούλας για την παραδοχή της καταστροφής του «χωρίς το μαζί»

και δεν είχα τεκμήρια, για το παράπονο που θα ´ρθει.

Μέγας καταδότης η γραφή,

Μέγας καταδότης η γραφή, 
για εσάς που υποσχεθήκατε σε κοινή θέα, 
να μην φοβηθείτε τις αγκαλιές...
αλήθεια δεν φοβάστε,
τις ανοιχτές πληγές της συνείδησης σας;

Photo by Filipe de Rodrigues on Unsplash

Ήμασταν μαζί στο χορό ... θα είμαστε και πάλι.

Πέρσι μου δόθηκε η ευκαιρία να βιώσω το έθιμο των Λαζαρίνων,στην ιστορική έδρα της Αιανής.

Ήταν η αποδοχή μιας πρόσκλησης, που επέμενε να επαναλαμβάνει κάθε χρόνο, ο αγαπημένος φίλος μου Γιάννης Κουμπούρας, μέχρι που την δέχτηκα!

Ήταν πρόσκληση για να γίνω και εγώ μέρος της μυσταγωγίας, της χαράς, της αναγέννησης και της υπόσχεσης της Ανάστασης.

Ένα πανάρχαιο γυναικείο δρώμενο, που «ασπάστηκε» τον χριστιανισμό, αναβιώνει κάθε χρόνο το Σάββατο του Λαζάρου και συνεχίζει να δίνει απάντηση στην ερώτηση «ποιοι είμαστε»!

Στις αναμνήσεις μας θα στηριχτούμε

Χθες είδα μια ανάρτηση του Auguste Corteau
Μια φωτογραφία ενός όμορφου χαμόγελου από διακοπές, τις αναμνήσεις που την συνοδεύουν και μια υπόσχεση
"Μα θα ξανά ‘ρθουμε"
Σκέφτομαι πως τα χαμόγελα των διακοπών μας, είναι αποθέματα ζωής!
Και οι αναμνήσεις η μόνη περιουσία που έχουμε!
Ας ανατρέξουμε λοιπόν σ´ αυτά , ας νιώσουμε την ανεμελιά, τη χαρά, ας θυμηθούμε πόσο ωραία ζεσταίνει τα καλοκαίρια ο ελληνικός ήλιος τα πρόσωπα μας!
Ας ξαναθυμηθούμε τις μυρωδιές, το θυμάρι, το νυχτολούλουδο, τα γεμιστά στο φούρνο!
Τους ήχους , τα τζιτζίκια, τη βαβούρα στη βεράντα, τη συναυλία του αγαπημένου μας καλλιτέχνη, το πανηγύρι στο χωριό!
Ας κλείσουμε τα μάτια για να νιώσουμε, τα δροσερά σεντόνια, την άμμο κολλημένη στο σώμα μας και το φιλί που ήταν γεμάτο αλμύρα και καρπούζι.
Ανεβάζω την δική μου αγαπημένη φωτογραφία διακοπών .