Όταν συνάντησα αυτό το τραγούδι, δεν υπήρχε στη ζωή μου έρωτας που να δικαιολογεί την ανατριχίλα, που ένιωσα σε κάθε στίχο του!
Προοικονομία φαίνεται πως ήταν τελικά,
για τη μια μέρα και την μια νύχτα, τόσο μετρήθηκε το «πολύ» που έζησα μαζί σου!
Άκουγα αυτό το «Αχ» στο λυγμό της Χαρούλας για την παραδοχή της καταστροφής του «χωρίς το μαζί»
και δεν είχα τεκμήρια, για το παράπονο που θα ´ρθει.
Τότε δεν μπορούσα να αιτιολογήσω την δύναμη των λέξεων, αλλά αποφάσισα να τις αγαπήσω και να τις φροντίσω, για να μπορώ, όταν θα έρθει η ώρα, να εκφέρω όπως σου αξίζει το
«πουλάκι μου»
Και αν τώρα με ρωτήσεις για τις ικεσίες της
«δώς μου ένα δρόμο...»
«Γίνε ποτάμι να παρασυρείς τα λάθη μου...»
πάλι τις ίδιες θα έκανα !
Δώς μου μια μέρα,
να κατοικήσω στα μάτια σου.
Δώς μου μια νύχτα να παραδώσω ψυχή.
Σαν τον αγέρα,
σφυρίζω στα μονοπάτια σου.
Τη μοναξιά μου δεν την ξεπλένει η βροχή
Αχ πουλάκι μου στο λέω,
καταστράφηκα,
δίχως τη δική σου αγάπη.
Μα στη δίνη του μυαλού μου,
αντιστάθηκα.
Μη σε χάσω και χαθώ
Δώς μου ένα δρόμο,
να περπατήσουν τα πάθη μου.
Να βρουν τη χώρα
που τα όνειρά σου κρατάς.
Γίνε ποτάμι,
να παρασύρεις τα λάθη μου,
κι αν θες να φύγεις,
θα γίνω δρόμος να πας.
Αχ πουλάκι μου...
Στίχοι - Μουσική - Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου