Απολογισμός συναισθημάτων…

Τέτοια εποχή συνηθίζουμε να κάνουμε απολογισμούς, οικονομικούς επαγγελματικούς, προσωπικούς.

Θα προσπαθήσω να κάνω απολογισμό συναισθημάτων.

Η χρόνια μου ξεκίνησε στην Αθήνα, σε μια πόλη που βασιλεύει η μοναξιά και οι αποστάσεις. Μπορείς να τα έχεις όλα, είναι διαθέσιμα και προσιτά, αλλά τελικά δεν έχεις αυτά που πραγματικά αξίζουν.

Δουλεύοντας σε ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της χώρας, συνειδητοποιείς πως το πρωτογενές συναίσθημα της λύπης κυριαρχεί, τόσο στην λειτουργία του όσο και στις εικόνες που βλέπεις. Προσπαθείς όμως να αλλάξεις ο,τι μπορείς, άλλοτε τα καταφέρνεις και άλλοτε όχι, είναι σημαντικό όμως πως στο τέλος, μετράς νίκες έστω μικρές! 

 

Χριστούγεννα σε νοσοκομείο.

-«Οι συνοδοί παρακαλώ να περάσουν έξω για να γίνει η νοσηλεία»

Βγήκαμε στο διάδρομο που πάντα τα πρωινά έχει μια ιδιαίτερη βουή, αυτή της πολυκοσμίας, της αναμονής και του ξεκινήματος της μέρας .

Παρατηρώ την κίνηση και τα πρόσωπα, οι νοσηλεύτριες μπαινοβγαίνουν βιαστικά στα δωμάτια, με σχεδόν συγχρονισμένες κινήσεις, ασθενείς μεταφέρουν την θεραπεία τους με αργά βήματα, άλλοι με το εξιτήριο στα χέρια περιμένουν στωικά για την συνταγογράφηση.

Το καρότσι από τα πλυντήρια έφερε τα καθαρά σεντόνια. Σαν μελίσσι ο 4ος όροφος του «Αγίου Σάββα»

Οι μοναδικές καρέκλες του διαδρόμου, είναι τοποθετημένες κοντά στο παράθυρο με θέα τα «λαβωμένα» προσφυγικά της Αλεξάνδρας.

Μια κυρία έχει βγάλει το πλεκτό της και μετατρέπει την αναμονή σε δημιουργία, μια άλλη έχει στα χέρια της ένα κομποσκοίνι και σε κάθε κυκλική κίνηση αφήνει μια προσευχή να αιωρείται.

Κάθομαι στην τελευταία κενή καρέκλα και τρίζει , σαν παράπονο ακούγετε ο οξύς ήχος του ταλαιπωρημένου σίδερου , έχει σηκώσει τόσο πόνο αυτή η καρέκλα.

Αλλάζουν οι ήχοι μέσα σε ένα νοσοκομείο, και οι μυρωδιές και οι εικόνες , και οι εποχές και οι γεύσεις, ποτέ ο καφές δεν είχε την ίδια γεύση εδώ, ήταν πάντα λίγο πιο πικρός.

Πότισα τις γλάστρες μου

Πότισα τις γλάστρες μου και μου άρεσε τόσο πολύ ο τρόπος που συγκράτησε το νερό στα φύλλα του... σαν θησαυρό, σαν μικρά διαμάντια, έτσι φάνταζαν όπως έπεφτε το φως του ηλίου πάνω τους!
Ένα μικρό φυτό μας υπενθυμίζει πως πολύτιμα είναι αυτά που μας δίνουν ζωή!

#aitia_kalou

Προσοχή δυστυχώς ακολουθεί αληθινή ιστορία :

Δεν την ήξερα πολύ καλά, πήγαινα στο μαγαζί που δούλευε και μου άρεσε η ευγένεια και ο τρόπος που με προθυμία μας εξυπηρετούσε! Είχα προσέξει και το ζεστό  χαμόγελο της, αλλά λες και πάντα κάτι έλειπε από εκείνο το χαμόγελο !

Μπήκα στο κατάστημα και την είδα να φοράει ένα κολάρο, 

-Έπεσα από τις σκάλες, μου είπε!

-Πρόσεχε ρε παιδί μου της απάντησα εγώ!

-θα προσέχω μου απάντησε εκείνη  και δεν με κοίταξε στα μάτια!

Την ξανά είδα μετά από μέρες να περπατάει στο δρόμο με το κεφάλι σκυφτό και να φοράει γυαλιά ηλίου.

Μα καλά με τόση συννεφιά τι τα θέλει τα γυαλιά σκέφτηκα και δεν πρόλαβα να την χαιρετήσω!

Πάνω σ' έναν ξένο στίχο

Στην Έλλη, Χριστούγεννα 1931

Ευτυχισμένος που έκανε το ταξίδι τού Οδυσσέα. *Ευτυχισμένος αν στο ξεκίνημα, ένιωθε γερή την αρματωσιά μιας αγάπης, απλωμένη μέσα στο κορμί του, σαν τις φλέβες όπου βουίζει το αίμα. Μιας αγάπης με ακατέλυτο ρυθμό, ακατανίκητης σαν τη μουσική και παντοτινήςγιατί γεννήθηκε όταν γεννηθήκαμε και σαν πεθαίνουμε, αν πεθαίνει, δεν το ξέρουμε ούτε εμείς ούτε άλλος κανείς. Παρακαλώ το θεό να με συντρέξει να πω, σε μια στιγμή μεγάλης ευδαιμονίας, ποιά είναι αυτή η αγάπη·κάθομαι κάποτε τριγυρισμένος από την ξενιτιά, κι ακούω το μακρινό βούισμά της, σαν τον αχό της θάλασσας που έσμιξε με το ανεξήγητο δρολάπι. Και παρουσιάζεται μπροστά μου, πάλι και πάλι, το φάντασμα του Οδυσσέα, με μάτια κοκκινισμένα από του κυμάτου την αρμύρακι από το μεστωμένο πόθο να ξαναδεί τον καπνό που βγαίνει από τη ζεστασιά του σπιτιού του και το σκυλί του που γέρασε προσμένοντας στη θύρα. Στέκεται μεγάλος, ψιθυρίζοντας ανάμεσα στ’ ασπρισμένα του γένια, λόγια της γλώσσας μας, όπως τη μιλούσαν πριν τρεις χιλιάδες χρόνια. Απλώνει μια παλάμη ροζιασμένη από τα σκοινιά και το δοιάκι, με δέρμα δουλεμένο από το ξεροβόρι από την κάψα κι από τα χιόνια. Θα ’λεγες πως θέλει να διώξει τον υπεράνθρωπο Κύκλωπα που βλέπει μ’ ένα μάτι, τις Σειρήνες που σαν τις ακούσεις ξεχνάς, τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη απ’ ανάμεσό μας·τόσα περίπλοκα τέρατα, που δε μας αφήνουν να στοχαστούμε πως ήταν κι αυτός ένας άνθρωπος που πάλεψε μέσα στον κόσμο, με την ψυχή και με το σώμα. Είναι ο μεγάλος Οδυσσέας· εκείνος που είπε να γίνει το ξύλινο άλογο και οι Αχαιοί κερδίσανε την Τροία.Φαντάζομαι πως έρχεται να μ’ αρμηνέψει πώς να φτιάξω κι εγώ ένα ξύλινο άλογο για να κερδίσω τη δική μου Τροία. Γιατί μιλά ταπεινά και με γαλήνη, χωρίς προσπάθεια, λες με γνωρίζει σαν πατέραςείτε σαν κάτι γέρους θαλασσινούς, που ακουμπισμένοι στα δίχτυα τους, την ώρα που χειμώνιαζε και θύμωνε ο αγέρας, μου λέγανε, στα παιδικά μου χρόνια, το τραγούδι του Ερωτόκριτου, με τα δάκρυα στα μάτια·τότες που τρόμαζα μέσα στον ύπνο μου ακούγοντας την αντίδικη μοίρα της Αρετής να κατεβαίνει τα μαρμαρένια σκαλοπάτια. Μου λέει το δύσκολο πόνο να νιώθεις τα πανιά του καραβιού σου φουσκωμένα από τη θύμηση και την ψυχή σου να γίνεται τιμόνι. Και να ’σαι μόνος, σκοτεινός μέσα στη νύχτα και ακυβέρνητος σαν τ’ άχερο στ’ αλώνι. Την πίκρα να βλέπεις τους συντρόφους σου καταποντισμένους μέσα στα στοιχεία, σκορπισμένους: έναν έναν.Και πόσο παράξενα αντρειεύεσαι μιλώντας με τους πεθαμένους, όταν δε φτάνουν πια οι ζωντανοί που σου απομέναν. Μιλά… βλέπω ακόμη τα χέρια του που ξέραν να δοκιμάσουν αν ήταν καλά σκαλισμένη στην πλώρη η γοργόνανα μου χαρίζουν την ακύμαντη γαλάζια θάλασσα μέσα στην καρδιά του χειμώνα. Γιώργος Σεφέρης ο πίνακας είναι του Δημοσθένη Κοκκινίδη   http://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/concordance/browse.html?cnd_id=1&text_id=3092

Η βροχή ...

Είναι Κυριακή και τα ξυπνητήρια τα αντικατέστησε η βροχή, εδώ δεν μπορείς να «πατήσεις» αναβολή! 
Η βροχή επιβάλετε με τον διακριτικό της ήχο, χτυπά το τζαμί με συστολή και με ένα «συγνώμη για την ενόχληση» συνεχίζει, γιατί επιβάλλεται να συνεχίσει είναι φθινόπωρο είναι η εποχή της. 
Μπορεί να χάλασε την εκδρομή, αλλά σου έδωσε χίλιους λόγους να απολαύσεις την θαλπωρή. 

Η ζωή είναι κύκλος ...

Αξίωμα που επιβεβαιώθηκε μπροστά στα μάτια μου, με δυο σχεδόν ταυτόχρονες εικόνες.
Και οι δυο σκληρές και οι δυο υπέροχα τρυφερές... 
Εκεί κάπου κοντά στο βράδυ, στην εφημερία του Αττικού, πέρασε από μπροστά μου μια θερμοκοιτίδα με ένα πλασματάκι, «εκτεθειμένο» και αποκομμένο από την σιγουριά της μήτρας...που ίσως είχε πάψει να είναι φιλόξενη.
Ανυπεράσπιστο, χρειάστηκε τεχνητές συνθήκες επιβίωσης και το χέρι του πατέρα του να ακουμπά στο τζάμι και να ακολουθεί! Συγκλονιστική αρχή του κύκλου...
Η δεύτερη εικόνα αυτή του τέλους, μπαίνει από την κεντρική είσοδο κυρία φροντισμένη, μοσχοβολούσε αγάπη, που είχε δώσει και είχε πάρει! 

Τρομαγμένη από την πτώση, πονεμένη από την πληγή στο μέτωπο,ανυπεράσπιστη στο ξένο περιβάλλον που δεν αναγνώριζε, το μόνο γνώριμο το χέρι της κόρης, που δεν θυμάται πως έχει πια!
Η ζωή είναι κύκλος το επιβεβαιώνει το «ανυπεράσπιστο» της αρχής και του τέλους της!

Ο ρόλος και η ευθύνη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στη μάχη κατά του καρκίνου»

Οι άνθρωποι έχουμε την ψευδαίσθηση της αθανασίας, νομίζουμε πως θα ζούμε για πάντα και δεν εκτιμούμε το πολυτιμότερο αγαθό, την υγεία! Θεωρούμε πως ο καρκίνος δεν μας αφορά, μέχρι να μας χτυπήσει την πόρτα και δυστυχώς την χτυπά σε όλο και περισσότερες οικογένειες. Και είναι τότε που διαπιστώνεις, την προκατάληψη, τη δαιμονοποίηση,  αλλά και τα τεράστια κενά της πολιτείας.

Στα θέματα υγείας υπάρχει η ατομική και η πολιτική ευθύνη.

Η ατομική ευθύνη, απέναντι στον εαυτό μας, αλλά και τους ανθρώπους που αγαπάμε. Γι’ αυτό οφείλουμε, να θωρακίσουμε την υγεία μας με την πρόληψη, την αλλαγή του τρόπου ζωής και των διατροφικών μας συνηθειών.

Ο καθένας από εμάς όμως, όταν βρίσκεται αντιμέτωπος, για προσωπικούς ή οικογενειακούς λόγους, με τις παρεχόμενες υπηρεσίες υγείας κατανοεί ότι η πολιτική εξαρτά την ζωή μας. Άρα όσο σημαντική είναι η ατομική μας ευθύνη απέναντι στην υγεία μας, άλλο τόσο και ίσως σημαντικότερη είναι η πολιτική ευθύνη.

Οι αποφάσεις δηλαδή και η ικανότητα όσων έχουμε επιλέξει να επωμιστούν το χρέος να κυβερνούν, σε όλα τα επίπεδα, εξαρτούν την καθημερινή μας ζωή αλλά και τη διαβίωση μας.

Την πολιτική ευθύνη απέναντι στην μάχη κατά του καρκίνου, δυστυχώς δεν την έχει αναλάβει υπεύθυνα και εξολοκλήρου κανείς ως τώρα.

Σελίδες ημερολογίου …ο Στέλιος και η Έφη!

Μετά τα επείγοντα και τα άσχημα αποτελέσματα των εξετάσεων, κάναμε εσπευσμένα εισαγωγή στον 4ο όροφο του «Αγίου Σάββα». Αυτή τη φορά σε δίκλινο, το μόνο διαθέσιμο κρεβάτι, ένα κρεβάτι που όμως δεν το δικαιολογούσε η «ασφαλιστική μας ικανότητα». Η κυνική οικονομική κατάταξη της ασθένειας, τα μονόκλινα, τα δίκλινα και τα τετράκλινα.

Στο δωμάτιο βρήκαμε τον Στέλιο και την Έφη, σου έδιναν την αίσθηση πως ήταν εκεί μήνες ή και χρόνια.

Εκείνη μικροκαμωμένη όπως ήταν, είχε βολέψει την κούραση της στην μεγάλη πολυθρόνα του δωματίου, ανασηκώθηκε όταν μας είδε και μας «καλωσόρισε» μ’ ένα νεύμα από τα πράσινα μάτια της και ένα κουρασμένο χαμόγελο, όλα χωρίς ήχο για να μην ξυπνήσει ο Στέλιος της.

Το έχεις προσέξει ότι οι ήχοι στα δωμάτια των νοσοκομείων είναι τρομακτικοί; Και η ησυχία που επιβάλλεται τρομακτική είναι, αλλά την προτιμάς.

Ο Στέλιος κοιμόταν και ανάσαινε βαριά, ήταν εκεί γύρω στα πενήντα και πάλευε το θεριό στο συκώτι, όπως και ο Δημήτρης και οι δυο τους σαν τον Προμηθέα, μυθικοί ήρωες.

Το δίκλινο σου δίνει μια μεγαλύτερη «αδιακρισία», όλοι οι θάλαμοι νοσοκομείων, σε κάνουν αυτήκοο και αυτόπτη μάρτυρα της οικογενειακής, οικονομικής και προσωπικής κατάστασης του άλλου.

Το τηλέφωνο της Έφης χτυπούσε συνέχεια, όχι όχι από συγγενείς και φίλους που θελαν να μάθουν νέα του Στέλιου, αλλά από εισπρακτικές εταιρείες! Της υπενθύμιζαν, με όχι κομψό τρόπο, τις οφειλές της οικογενειακής επιχείρησης τους στις τράπεζες.

Συνειδητοποιούσα  σε κάθε τηλεφώνημα πόσο σκληρή μπορεί να είναι η ζωή και οι άνθρωποι!

Και ενώ η Έφη θα μπορούσε να τους διαολοστείλει ή να μην σηκώνει το τηλέφωνο, εκείνη σημείωνε σε ένα χαρτάκι τα στοιχεία της οφειλής, τους ευχαριστούσε για την ενημέρωση και έκλεινε το τηλέφωνο. Στην συνέχεια επικοινωνούμε με τον γιο της, που παράτησε τις σπουδές του στην Θεσσαλονίκη και ήρθε για να βοηθήσει «την κατάσταση», του ζητούσε με τον πιο γλυκό τρόπο να τακτοποιήσει την οφειλή που είχε ξεχάσει.

Μπορεί ο προληπτικός έλεγχος να είναι γλυκός;

Ο προληπτικός έλεγχος συμβάλλει ουσιαστικά στην νίκη κατά του καρκίνου, την Κυριακή 4 Νοεμβρίου η Κινητή Μονάδα Μαστογράφου του Θεαγένειου Αντικαρκινικού Νοσοκομείου, θα βρίσκεται στο χώρο της Λαϊκής Αγοράς Πτολεμαΐδας, για να πραγματοποιήσει Δωρεάν κλινικούς ελέγχους μαστού.
Η MeliSoula.gr και το Win Cancer συμμετέχουν στην δράση με στόχο να ενισχυθεί ο Σύλλογος Καρκινοπαθών Εορδαίας, αλλά και για να δημιουργήσουμε μια κοινή αλυσίδα ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για τον καρκίνο του μαστού
Τα λαχταριστά χειροποίητα μπισκοτάκια μας με το γνωστό σύμβολο Pink Ribbon θα διατεθούν στο χώρο της εκδήλωσης με στόχο να ενισχυθεί οικονομικά ο Σύλλογος Καρκινοπαθών Εορδαίας .

Σήμερα που είναι η γιορτή σου... Δημήτρη μου

Πρόσφατα «έπρεπε» να σε περιγράψω, στους συγγενείς στην Αμερική, που δεν πρόλαβαν να σε γνωρίσουν μονάκριβε μου Δημήτρη.
Ήθελα να περιγράψω με τα "σκουριασμένα" αγγλικά μου, το παράστημα σου και τον μοναδικό τρόπο που κυριαρχούσε η παρουσία σου, απ´ όπου και αν πέρασες !
Την αληθινή ομορφιά σου, όχι μόνο της εικόνας σου, αλλά και αυτήν που είχες μέσα σου, την ψυχή σου.

Το πάθος σου για αυτά που αγαπούσες, για το βλέμμα σου όταν με κοιτούσες.
Για τις αφηγήσεις σου, τον τρόπο που χρωμάτιζες την μειλίχια φωνή σου και έδινες ζωή στις ιστορίες σου.
Τους μίλησα για τον γενναίο σου αγώνα, το όραμα σου για το Wincancer και τις μάχες που κέρδισες!
Δεν ήταν δύσκολο τελικά, να αντιληφθούν ακριβώς αυτό που ήσουν, αυτό που είσαι ... ο σπουδαίος άντρας που άφησε τα χνάρια του πίσω!
Δεν κατάλαβα από που και πως ήρθαν όλες εκείνες οι αγγλικές λέξεις σαν ποτάμι και δεν σταματούσα να μιλώ... ίσως βοήθησε και το ότι για άλλη μια φορά φώτισες τα μάτια μου... θα μπορούσα μόνο με τα μάτια μου, να σε περιγράψω σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. 

Το πιο δύσκολο σ´ αυτό το ταξίδι ήταν, πως δεν ήσουν εκεί μαζί μου, να απολαύσουμε τις ομορφιές, να σχολιάσουμε τις ασχήμιες. Να πάμε στο θέατρο που αγαπάμε, στα μουσεία που μας αρέσουν και κυρίως να περπατήσουμε μαζί αγκαλιά.
Σου το είχα πει Δημήτρη μου, το ταξίδι θέλει δυο για να γίνει ανάμνηση...

Πίστη Κρυσταλλίδου Σιάχου 

Έχουμε χάσει την αίσθηση του μέτρου ...

Το βράδυ της Δευτέρας στους τηλεοπτικούς δέκτες μας, παρακολουθήσαμε νεαρά κορίτσια να κλαίνε, γιατί έπρεπε να υποβληθούν σε μια «δοκιμασία» κουρέματος των μαλλιών τους.

Οι σκηνές αυτές προέρχονται από ένα τηλεοπτικό προϊόν, που κακοποιεί την προσωπικότητα των κοριτσιών που συμμετέχουν , παρουσιάζει εξιδανικευμένα στερεότυπα ομορφιάς και εμπορευματοποιεί τη θηλυκότητα και το γυναικείο σώμα !

Κορίτσια που ονειρεύονται μια «διεθνή» καριέρα στο χώρο της μόδας, υποβάλλονται σε δοκιμασίες, από τις οποίες πρέπει να «βγάλουν» ερωτισμό, σέξι πόζες και να μπορούν να «πουλήσουν» την εικόνα τους.

Κάποιοι «κριτές» έχουν το δικαίωμα να τους μιλούν υποτιμητικά, να τους ζητούν να υπακούουν και μην φέρνουν αντιρρήσεις. Λυπάμαι  και στενοχωριέμαι πραγματικά για αυτά τα κορίτσια.

Όμως ποιο είναι το μήνυμα, για όσα παιδιά παρακολουθούν αυτήν την εκπομπή;

Το ταξίδι μου στην Αμερική!

Εκεί που όλα είναι μεγάλα, οι δρόμοι, τα αυτοκίνητα, τα σπίτια,τα ποτάμια...τα όνειρα! 
Βρέθηκα με ανθρώπους που δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ ξανά, αλλά είχαμε το ίδιο αίμα!
Δεν μιλούσαμε την ίδια γλώσσα, αλλά καταλαβαίναμε από μια διαφορετική, εγώ αγγλικά και εκείνοι ελληνικά.
Κάθησα σε ένα τραπέζι με τα αδέρφια της γιαγιάς μου, πρώτη γενιά μεταναστών, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους και τα παιδιά των παιδιών τους, 4 γενιές Έλληνες! 
Ένιωσα την αγάπη και την λαχτάρα στις αγκαλιές τους, για αυτό που ήμουν και για αυτό που «έφερνα» μαζί μου, το τσίπουρο, τις ελιές, το λάδι, τις εικόνες από τα παιδικά τους χρόνια. Τη μυρωδιά της Φλώρινας, της Χαλκιδικής και τα παιχνίδια τους στην αυλή της γιαγιάς μου στην Πτολεμαΐδα.
Πήρα φροντίδα και αγάπη που μου είχαν τόσο λείψει! Σας είμαι ευγνώμων θείτσα Eleni Ziorda Douros , αγαπημένες μου Μαίρη, Angelina Douros Campbell, Sevi Ziordas Stathopoulos, Anna Myers και καλε μου Lou Douros.
Οι εικόνες που παίρνω μαζί μου είναι πολλές, αλλά ποτέ δεν θα ξεχάσω, το φως της ελληνικής σημαίας, της μικρής εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου , στο σκοτεινό στενό του Μανχαταν, να επιβάλλει την παρουσία του ανάμεσα στους ουρανοξύστες! 

Η φωτογραφία του ιθαγενή Ινδιάνου με την λευκή μάσκα, λες και την είχε φορέσει για τις Μπούλες της Νάουσας. 

Το εστιατόριο στο Michigan, του Γιώργου από την Καλαμάτα, 50 χρόνια στην Αμερική να μαγειρεύει ελληνικά, ντολμαδάκια, σκορδαλιά,ρυζόγαλο και φυσικά την greek salad. Η λαχτάρα στα μάτια του, όταν του είπα πως ο άντρας μου είναι από την Λακωνία. 

Η λέξη «ελευθερία» γραμμένη πρώτη και στα ελληνικά στην Liberty Bell στην Philadelphia.

Η φέτα που την συνάντησα τόσες φορές στα εστιατόρια και στα σπίτια των συγγενών μου!




















Η γέφυρα του Brooklyn και ο Ιταλός που ζωγράφιζε σκίτσα με μολύβι, ο τρόπος που μου μίλησε για τα 5 χρόνια που έζησε στη Κρήτη!

Αν έχετε συγγενείς στο εξωτερικό να επιδιώξετε να τους επισκεφθείτε, θα αγαπήσετε περισσότερο την Ελλάδα, την Ελλάδα που έχουν εκείνοι μέσα τους. 
Ήταν ένα ταξίδι που έπρεπε να το είχα κάνει εδώ και καιρό, ήταν ένα όνειρο ζωής που πραγματοποιήθηκε ... θα ήταν ιδανικό αν το είχαμε κάνει μαζί ...Δημήτρης Σιάχος

«Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία»

Η ευθύνη μας απέναντι στους γονείς και στους παππούδες μας, είναι μεγαλύτερη σήμερα όσο πότε! Οι άνθρωποι της 3ης ηλικίας ΔΕΝ είναι «επίπτωση στην μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του συνταξιοδοτικού συστήματος»
Οι άνθρωποι αυτοί γεννήθηκαν μετά από έναν πόλεμο, μεγάλωσαν μέσα σε έναν εμφύλιο, σε ανέχεια και δύσκολες συνθήκες, παρόλα αυτά κατάφεραν από το μηδέν να δημιουργήσουν! 

Μέρες ημερολογίου…σε ένα δωμάτιο αντικαρκινικού νοσοκομείου

Τους είχαμε βρει ήδη στο δωμάτιο όταν κάναμε εισαγωγή, είχαν το αριστερό κρεβάτι στο παράθυρο και εμείς το δεξί στη πόρτα.

Πάντα σε κάθε νοσηλεία αναρωτιέσαι με ποιους θα περάσεις και αυτήν τη δοκιμασία, αν θα σεβαστούν τις ανάγκες σου, αν θα κάνουν ησυχία, αν θα είναι βαριά περιστατικά.

Εκείνος ήταν 40 χρονών φαινόταν ήδη ταλαιπωρημένος από αυτόν τον δράκο που τους «έκαιγε» όλους στο 4κλινο. Εκείνη γύρω στα 60, θα πρέπει να υπήρξε όμορφη στη ζωή της μα η ταλαιπωρία είχε κατακλύσει το πρόσωπο της.

Μας χαμογέλασε κουρασμένα και μας ζήτησε ευγενικά να κάνουμε ησυχία γιατί ο γιος της μόλις είχε καταφέρει να κοιμηθεί μετά από μια δύσκολη νύχτα με πυρετούς.

Τα άλλα δυο κρεβάτια ήταν άδεια μα φαίνονταν καλυμμένα, δίπλα στα κομοδίνα πάντα βλέπεις τοποθετημένες τις συνήθειες του καθένα, χυμούς βιβλία εικονίσματα Αγίων.

Το 4κλινο σε δημόσιο αντικαρκινικό νοσοκομείο είναι χωνευτήρι θλίψης, αγωνίας, απελπισίας αλλά και ελπίδας , όλα επί 4 όχι… μάλλον καλύτερα όλα πολλαπλάσια του 8. Σε αυτούς τους θαλάμους «συσσωρεύονται» συναισθήματα, «συγνωτίζονται» ζωές, χαρακτήρες, των ασθενών, αλλά και των ανθρώπων που στέκονται δίπλα τους σε μια καρέκλα.

Χρειαζόμαστε «τρελούς» που θέλουν να σώσουν αυτή τη χώρα.

Σήμερα θα ήθελα να σας μιλήσω για τον κύριο Τάκη.

Τον γνώρισα τον περασμένο Δεκέμβριο στο σταθμό του Μετρό στο Σύνταγμα, όταν μαζεύαμε τα βιβλία για τα αντικαρκινικά νοσοκομεία.

Με πλησίασε διστακτικά, ένας καλοβαλμένος, ευθυτενής κύριος γύρω στα 70 και με ρώτησε τι κάνουμε εδώ. Του εξήγησα τη δράση μας για τα νοσοκομεία και τότε με ρώτησε αν θα μπορούσαμε να δώσουμε βιβλία και στην βιβλιοθήκη, που προσπαθούσαν να φτιάξουν στο χωριό του τα Φιλιατρά Μεσσηνίας.

«Την φτιάχνει ο φαρμακοποιός», μου είπε, «στο παλιό δημοτικό σχολείο, για να μην ερημώσει τελείως και για να έχουν να ασχολούνται με κάτι τα παιδιά όταν έρχονται στο χωριό!»

Τις επόμενες μέρες και αφού είχαμε σταλεί τα βιβλία στα νοσοκομεία, τηλεφώνησα στον κύριο Τάκη για να περάσει , να πάρει κάποια που είχαν περισσέψει.

Ήρθε λοιπόν ένα μεσημέρι στο ΤΕΙ Πειραιά, εκεί που γινόταν η διαλογή των βιβλίων, με δυο μεγάλες σακούλες στα χέρια, του είπα πως του είχα ετοιμάσει δυο κούτες, αλλά τότε μου εξήγησε πως δεν θα μπορούσε να τις κουβαλήσει με το λεωφορείο!!!

Είχε ξεκινήσει από την Κυψέλη άλλαξε 2 λεωφορεία και πήρε και Μετρό για φτάσει ως εκεί!

Βόλεψε τα βιβλία όπως μπορούσε στις σακούλες του, με ευχαρίστησε και λίγο πριν φύγει με ρώτησε αν περισσεύουν και άλλα παιδικά βιβλία και αν μπορεί να ξανά έρθει και αύριο!!!

Αυτό το δρομολόγιο το έκανε άλλες δυο φορές, κουβάλησε 70 χρόνων άνθρωπος, αλλάζοντας συγκοινωνίες πάνω από 150 βιβλία για τα Φιλιατρά Μεσσηνίας!

Κάποιος θα έλεγε πώς είναι τρελό να ταλαιπωρείται έτσι για μερικά βιβλία. Εσείς θα το κάνατε αυτό για το χωριό, την πόλη ή την γειτονιά σας;

Τον έχω ακόμα στον μυαλό μου τον κύριο Τάκη, χαμογελώ όταν τον σκέφτομαι!

Μάλιστα μου τηλεφώνησε στις αρχές του μήνα, για να μου πει ότι τα βιβλία βρήκαν τον προορισμό τους και πως κάναμε χαρούμενα τα παιδιά του χωριού του.

Ο κύριος Τάκης ξέρει το μυστικό, γιατί αν όλοι μας κάναμε από κάτι που θα διόρθωνε, ομόρφυνε και βοηθούσε τον τόπο μας τα πράγματα θα ήταν αλλιώς.

Αν προσπαθούσαμε να επισκευάσουμε αντί να χαλάσουμε ή να πετάξουμε. Αν επιλέγαμε να δημιουργήσουμε αντί να απαξιώσουμε, έχοντας στο μυαλό μας την βελτίωση της ζωής μας, αλλά και των ανθρώπων γύρω μας. Ή αν έστω φυτεύαμε ένα «σπόρο» για να ανθίσει για τις επόμενες γενιές! Πολλά θα άλλαζαν στη χώρα , στην πόλη, στο χωριό ,στη γειτονιά μας.

Χρειαζόμαστε επειγόντως ανθρώπους σαν τον κύριο Τάκη, που μπορούν και κυρίως θέλουν να κάνουν τουλάχιστον κάτι  από τα παραπάνω !

Χρειαζόμαστε και άλλους «τρελούς» που θέλουν να σώσουν αυτή τη χώρα.

το δώρο των Χριστουγέννων

Όταν ένας ιδιώτης επιχειρηματίας έχει ιδανικά και "υποχρεώνει" την πολιτεία να κάνει νόμο της, μια παροχή στους εργαζόμενους... 

«Οι Παπαστράτοι είναι ως φαίνεται εργοδότες με φιλότιμο, πληρώνουν καλά μεροκάματα και νοιάζονται τους ανθρώπους τους· αυτοί ξεκίνησαν τον δώρο εορτών προπολεμικά δίνοντας κάθε Χριστούγεννα από ένα μηνιάτικο σε όλους ανεξαιρέτως τους εργαζόμενους, το συνέχισαν και μετά τον πόλεμο τους μιμήθηκαν κι άλλα εργοστάσια και το εθιμικό έγινε νόμος του κράτους να παίρνει υπαλληλική εργάτης δώρο όχι μόνο τα Χριστούγεννα αλλά και το Πάσχα μικρή ανάσα στο μεροδούλι μεροφάι»

Διονύσης Χαριτόπουλος

Εκ Πειραιώς

Καλημέρα

Βγήκα να πάρω την «Καθημερινή», ανηφορίζοντας για το σπίτι, είδα μια κυρία γύρω στα 70 καλοβαλμένη, ξέρετε από αυτές που η «κυριακάτικη έξοδος» για την εκκλησία είναι ιεροτελεστία! Κοκέτες φτιάχνουν τα μαλλιά τους με μπικουτί από το προηγούμενο βράδυ, φοράνε «τα καλά» τους και ίσως βάζουν και λίγο κραγιονάκι.

Είχε ωραίο παράστημα, μέσα σε ένα καλοραμμένο πάνω της, σκούρο μπλε καλοκαιρινό ταγιέρ, με μια λεπτή λευκή ρίγα στα τελειώματα του, κρατούσε την μικρή τσάντα της κρεμασμένη στον αγκώνα της σαν παράσημο της γοητείας της.

Ανηφόριζε μάλλον και αυτή προς το σπίτι της, την καμάρωσα για την φινέτσα και το κουράγιο της να ανεβαίνει την δύσκολη ανηφόρα των Θερμοπυλών στον Πειραιά.

Της χαμογέλασα και μου είπε «καλημέρα»

της απάντησα λέγοντας της

«είστε πολύ όμορφη» ... 

Δεν της έκανε εντύπωση το σχόλιο μου, μάλλον το έχει ακούσει πολλές φορές στη ζωή της... μου είπε «ευχαριστώ» και συνεχίσαμε την μέρα μας

Αξιότιμη κυρία Νοτοπούλου χρωστάτε μια συγνώμη…

Ακούσαμε στην μαγνητοσκοπημένη συνέντευξη σας, στο προστατευμένο περιβάλλον της ΕΡΤ, πως θα ήταν τιμή σας να είχατε εργαστεί ως καθαρίστρια! Δεν το κάνατε όμως, αντίθετα φροντίσατε να διευκρινίσετε πως εσείς καλύπτοντας μια θέση καθαρίστριας , εργαστήκατε τελικά στο περίπτερο του Δήμου Θεσσαλονίκης!

Διπλό το ατόπημα σας κυρία υπουργέ! Και απαξιώσατε τη θέση που σας δόθηκε, αλλά το χειρότερο και το πιο ανήθικο, «κλέψατε» τη θέση αυτή, από μια γυναίκα που είχε απόλυτη ανάγκη να εργαστεί ως καθαρίστρια.

Αντί λοιπόν να διεκδικήσετε μια θέση ανάλογη του λαμπρού βιογραφικού σας, στερήσατε το δικαίωμα στην εργασία κάποιας γυναίκας, που η μοναδική της ευκαιρία για μία πρόληψη θα ήταν αυτή η θέση.

Σε αυτήν την γυναίκα χρωστάτε μια συγνώμη κυρία υπουργέ! Χρωστάτε μια συγνώμη για τον δόλο, την πονηριά και τον εμπαιγμό.

Με στεναχωρεί που εσείς ένας νέος άνθρωπος, «καταδεχτήκατε » να κάνετε αυτό ακριβώς που κατακρίνατε στους προηγούμενους. Με τις πράξεις σας ξέφτισε η ελπίδα που πουλήσατε στους έλληνες, απολέσθει το ηθικό σας πλεονέκτημα και φυσικά θα κριθείτε για όλα αυτά.

Δεχτήκατε όμως έναν αήθη πόλεμο με σεξιστικά επιχειρήματα για την ιλιγγιώδη ανέλιξη σας. Θα σας υποστηρίξω και θα σας υπερασπιστώ σε αυτό, περιμένοντας να αποδείξετε με πράξεις, πως οι ικανότητες σας δεν περιορίζονται μόνο στην ευλάβεια με την οποία κοιτάτε τον Αλέξη Τσίπρα.

Δυστυχώς η πρώτη ευκαιρία που σας δόθηκε με την διεύθυνση του πρωθυπουργικού γραφείου στην Θεσσαλονίκη, δεν μας έδωσε απτά επιχειρήματα της αξιοσύνης σας.

Η αλήθεια είναι, πως ούτε εσείς απαντήσατε επαρκώς για την χρησιμότητα της «προς τιμήν σας» νεοϊδρυθείσας θέσης.

Θα μπορούσατε να είχατε ασχοληθεί με το τρομακτικό πρόβλημα που προέκυψε, με την έλλειψη φαρμάκων χημειοθεραπείας, την ταλαιπωρία των ασθενών του Θεαγένειου, την αναβολή θεραπειών και τα ταξίδια τους στην Βουλγαρία και τα Σκόπια για την ανεύρεση του etoposide .... αλήθεια το γνωρίζατε αυτό;

Θα μπορούσε το γραφείο που διευθύνατε να ασκήσει πολιτικές για την μείωση της ανεργίας των γυναικών. Πολλά θα μπορούσαν να είχαν γίνει που δυστυχώς δεν έγιναν.

Έχετε  όμως άλλη μια ευκαιρία με τη θητεία σας ως υπουργός, να φανείτε χρήσιμη για τους πολίτες της Βόρειας Ελλάδας, μην την χάσετε.

Ξέρω πως είναι, για μια νέα γυναίκα να έχει θέση πολιτικής ευθύνης, χρειάζεται διπλάσια δουλειά από έναν άντρα και θα πρέπει πάντα να αποδεικνύει τα αυτονόητα, δύσκολος ο δρόμος, αλλά τον επιλέξατε.

Έχετε επίσης ευθύνη και υποχρέωση απέναντι στις γυναίκες της γενιάς μας, που προσπαθούν να «επιβιώσουν» στον αμείλικτο και σκληρό χώρο της πολιτικής να μην γίνεται παράδειγμα προς αποφυγή.
                                                                                                Πίστη Κρυσταλλίδου Σιάχου

Οι αίθουσες αναμονής

Στέκομαι στην αίθουσα αναμονής και παρατηρώ το σμάρι των επιβατών, πολύβουο μελίσσι να πηγαινοέρχεται με γεωμετρική πρόοδο.

Δεν υπάρχουν ξέχωρα χαρακτηριστικά στα πρόσωπα τους, παρά μόνο κατηγορίες ,αυτοί που έρχονται,αυτοί που φεύγουν και αυτοί που περιμένουν.

Αίθουσες αναμονής όσο φωτεινές και αν φροντίζουν να τις κρατάνε με τις ψυχρές λάμπες φθορίου, πάντα θα τις θολώνει το δάκρυ που δεν άντεξε και κύλησε!

Ποτισμένοι τοίχοι από την θλίψη του αποχωρισμού και τα πικρά φιλιά του «φεύγω» και του «θα σε περιμένω»

Στοιχειωμένη η ηχώ, βολοδέρνει στο χώρο και αντανακλά σε φράσεις όπως ...

να προσεχείς,

μην με ξεχάσεις ...

να γυρίσεις!

Τα πάθη της βροχής

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.

Κ. Δημουλά

Γυναίκες ντυμένες στα μαύρα...

Κοιτώ δυο μαυροφορεμένες γυναίκες στη στάση να περιμένουν κάτω από τον ήλιο. Ελληνικό καλοκαίρι και ο ήλιος καίει, όχι όσο το πένθος, αλλά το να φοράς αυτήν την εποχή τα μαύρα ρούχα είναι «τιμή» και «τιμωρία» . Όχι δεν είναι επιλογή τα μαύρα ρούχα είναι ό,τι σου είχε γραμμένο η μοίρα.

Και ενώ έχεις να αντιμετωπίσεις «το κακό» που σε βρήκε και την απώλεια του αγαπημένου σου, εδώ και δυο χρόνια αυτές οι γυναίκες βρίσκονται απέναντι στην αδιαφορία υπουργών όπως ο κ. Κατρούγκαλος και η κα. Αχτσιόγλου.

Βρίσκονται απέναντι στην ανάλγητη ανικανότητα της κυβέρνησης να υπερασπιστεί το βασικό δικαίωμα των πολιτών της στην αξιοπρέπεια.

Δεν ξέρω αν στις συζητήσεις που έκανε ο κ. Τσακαλώτος  με την τρόικα, ήταν προαπαιτούμενη η δυστυχία αυτών των γυναικών, ξέρω όμως με σιγουριά πως η κυβέρνηση εν γνώση της «κλέβει» τις ασφαλιστικές εισφορές των συζύγων τους και καταδικάζει ολόκληρες  χαροκαμένες οικογένειες στην ανέχεια. Η κυβέρνηση  τιμωρεί τους αδύναμους.

Οι γυναίκες αυτές είναι υποχρεωμένες να διεκδικούν στους δρόμους αυτό που τους στέρησε βίαια η ζωή και τους αρνείται άδικα το κράτος, μια αξιοπρεπή διαβίωση για αυτές και τα παιδιά τους.    

Ο μοναχικός θρήνος

Το ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα· είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται. 

Είναι η σωματική έκφραση της ήττας. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων. 

Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα «να γίνει», να φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να ανέβουν στην επιφάνεια αυτά που τον τρώνε. 

Η περιγραφή της προετοιμασίας είναι σαφής: 

Παίξε, Χρήστο, το μπουζούκι, 

ρίξε μια γλυκιά πενιά, 

σαν γεμίσω το κεφάλι, 

γύρνα το στη ζεϊμπεκιά. 

(Τσέτσης) 

Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του· αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό. Συμπάσχει με τον στίχο ο οποίος εκφράζει σε κάποιον βαθμό την προσωπική του περίπτωση, γι' αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο ταπεινά και με αξιοπρέπεια. Δεν σαλτάρει ασύστολα δεξιά κι αριστερά· βρίσκεται σε κατάνυξη. Η πιο κατάλληλη στιγμή για να φέρει μια μαύρη βόλτα είναι η στιγμή της μουσικής γέφυρας, εκεί που και ο τραγουδιστής ανασαίνει. 

Ο σωστός χορεύει άπαξ· δεν μονοπωλεί την πίστα. Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία. 

Τα μεγάλα ζεϊμπέκικα είναι βαριά, θανατερά: 

Ίσως αύριο χτυπήσει πικραμένα 

του θανάτου η καμπάνα και για μένα. 

(Τσιτσάνης) 

Τι πάθος ατελείωτο που είναι το δικό μου, 

όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ το θάνατό μου. 

(Βαμβακάρης) 

Το ζεϊμπέκικο δεν σε κάνει μάγκα*· πρέπει να είσαι για να το χορέψεις. Οι τσιχλίμαγκες με το τζελ που πατάνε ομαδικά σταφύλια στην πίστα εκφράζουν ακριβώς το χάος που διευθετεί η εσωτερική αυστηρότητα και το μέτρο του ζεϊμπέκικου. 

Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται σε οικογενειακές εξόδους ή γιορτές στο σπίτι· απάδει προς το πνεύμα. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν κουτσούβελα που κυκλοφορούν τριγύρω παντελώς αναίσθητα. 

Είναι χορός μοναχικός.