Στέκομαι στην αίθουσα αναμονής και παρατηρώ το σμάρι των επιβατών, πολύβουο μελίσσι να πηγαινοέρχεται με γεωμετρική πρόοδο.
Δεν υπάρχουν ξέχωρα χαρακτηριστικά στα πρόσωπα τους, παρά μόνο κατηγορίες ,αυτοί που έρχονται,αυτοί που φεύγουν και αυτοί που περιμένουν.
Αίθουσες αναμονής όσο φωτεινές και αν φροντίζουν να τις κρατάνε με τις ψυχρές λάμπες φθορίου, πάντα θα τις θολώνει το δάκρυ που δεν άντεξε και κύλησε!
Ποτισμένοι τοίχοι από την θλίψη του αποχωρισμού και τα πικρά φιλιά του «φεύγω» και του «θα σε περιμένω»
Στοιχειωμένη η ηχώ, βολοδέρνει στο χώρο και αντανακλά σε φράσεις όπως ...
να προσεχείς,
μην με ξεχάσεις ...
να γυρίσεις!
Θα μου πεις ότι εκτός από τον αποχωρισμό, σμίγουν οι άνθρωποι σε αυτές και τις γεμίζουν με την έξαψη της ανυπομονησίας, με προσμονή και με την γλύκα του πρώτου φιλιού μετά από καιρό... ναι σμίγουν αλλά έχεις προσέξει, ότι τρέχουν γρήγορα να φύγουν μέσα από εκεί, μετά από την πρώτη αγκαλιά του «καλωσόρισες»;
Λες και φοβούνται πως η χαρά που τους δόθηκε με τον ερχομό θα τους την αρπάξει... και πάλι η φυγή!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου