όλοι οι άνθρωποι έχουμε φτερά...

Δεν ξέρω αν το γνωρίζεις, μα όλοι οι άνθρωποι έχουμε φτερά.

Αλήθεια σου λέω, μεγάλα δυνατά για μπορούμε να πετάξουμε!

Γεννιόμαστε με φτερά,

είναι κρυμμένα στην θωρακική μοίρα μας, απλά χρειάζεται κάποιος να μας το πει για να τ´ ανοίξουμε και κάποιος να φροντίσει να μεγαλώσουν σωστά .

Υπάρχει ένα μικρό νανούρισμα που κρυφά τη νύχτα μας ψιθυρίζει η μαμά μας

Νιώσε πουλάκι μου τα φτερά σου

Για να πετάξεις μακριά απ´ τη φωλιά σου

Να γίνουν μεγάλα δυνατά σου

Να ταξιδέψεις όπου διψά η καρδιά σου

Την φροντίδα τους την αναλαμβάνει ο πατέρας μας, πριν ακόμα μάθουμε να περπατάμε μας μαθαίνει να πετάμε!

-Τι είναι έρωτας ;

Ψιτ! έλα θέλω να σε ρωτήσω κάτι.
-Τι είναι έρωτας ; Ξέρεις; έχεις να δώσεις μια απάντηση της «προκοπής» ;
-Όχι !
-Όχι; Ώπα τότε !Κάτι έχεις κάνει λάθος στη ζωή σου φίλε μου.
Μην μπερδεύεσαι, δεν περίμενα μια «κοινά αποδεκτή» απάντηση, μια φιλοσοφική ανάλυση ή μια επιστημονική τεκμηρίωση, την δική σου απάντηση θέλω!
Να κλείσεις τα μάτια σου και να κοντοσταθείς, σε μια ανάμνηση έρωτα, που ν´ αξίζει να την αφηγηθείς!

Όσο λείπεις εγώ θα μας φροντίζω.

Όσο εσύ λείπεις πολύτιμε μου, μην ανησυχείς εγώ θα μας φροντίζω.

Θα μας μαγειρεύω το αγαπημένο σου φαγητό και θα μας αγοράζω το κρασί που σου άρεσε να πίνεις .

Θα βάζω στο ραδιόφωνο τραγούδια που σιγοψυθίριζες και θα μιλάω για μας

στους φίλους

Όσο εσύ θα λείπεις μην ανησυχείς, αγάπη μου εγώ θα μας φροντίζω .

Θα μας διαβάζω ποίηση και θα υπογραμμίζω στοίχους, που θέλω να σου ψιθυρίσω, όταν κοιμάσαι στην αγκαλιά μου.

Όταν ένας άνθρωπος «τα βάζει» με το Θεό...πάντα βγαίνει χαμένος

Το 1609 ο σουλτάνος Αχμέτ Α΄ξεκίνησε να φτιάξει ένα τζαμί , που 

ήθελε να γίνει πιο όμορφο και μεγαλοπρεπές από την Αγία Σοφία.

Ξεκίνησε λοιπόν να χτίζεται το «Μπλέ Τζαμί», φέρνοντας τα εκλεκτότερα υλικά από όλο τον κόσμο και τους καλύτερους τεχνίτες στην Κωνσταντινούπολη.

Ξοδεύτηκαν υπέρογκα ποσά από το θησαυροφυλάκιο της χώρας για αψίδες, μάρμαρα και κεραμικά Ιζνίκ.

Όπως όμως, συμβαίνει συνήθως η απομίμηση υπολείπεται του πρωτότυπου!

Δεν κατάφεραν ποτέ να φτάσουν την αρτιότητα της Αγια-Σοφιάς.

Ο τρούλος του  Sultan Ahmed Camii έγινε κατά πολλά μέτρα μικρότερος και δεν μπόρεσαν  να «κρύψουν» τις 4 κολόνες που στηρίζεται, όπως γίνεται στον ναό του Ιουστινιανού .

Μα εκείνος δεν άκουγε τον θόρυβο της θάλασσας,

Μα εκείνος δεν άκουγε τον θόρυβο της θάλασσας,
αλλά την ηχώ
που δημιουργούσε ο χτύπος της στα βράχια.
Γιατί εκείνος ήξερε να αναγνωρίζει τον ήχο της υπομονής .

Να μου χορέψεις άλλη μια φορά

Να είμαστε λέει σε μια ταβέρνα από αυτές τις παλιές με την κληματαριά και τα βαρέλια στην αυλή. Να έχουμε ήδη πιει πολύ , όταν η ορχήστρα παίξει το αγαπημένο σου ζεϊμπέκικο ...

Ν’ απλώσεις τα χέρια σου και να φτάσουν από την μια άκρη του κόσμου στην άλλη.

Να σηκωθείς να χορέψεις για μένα και για σένα ...

Μα εγώ δε ζω γονατιστός,

είμαι της γερακίνας γιος

Τι κι αν μ’ ανοίγουνε πληγές

εγώ αντέχω τις φωτιές

Μάνα μη λυπάσαι, μάνα μη με κλαις

Κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία και σκέφτομαι…

Κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία και σκέφτομαι…
Έφτιαξε ο Θεός τον έρωτα, για να μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την απελπισία, ακόμη κι αυτήν που δημιουργεί ο ίδιος ο έρωτας.

Αξίζει να λέγεται αγάπη,

Αξίζει να λέγεται αγάπη,
όταν κοιτά το βλέμμα σου
κι όχι το χρώμα των ματιών σου.
Όταν βλέπει την ομορφιά σου το πρωί,
ακόμα και τις μέρες, που οι εφιάλτες,
έχουν τσακίσει τα όνειρα σου.
Κι ακριβώς εκείνες τις μέρες,
έχει μια αγκαλιά για σένα,
για να μπορείς να φτιάξεις
καινούργια όνειρα απ´ την αρχή!

τα μπλε παράθυρα

Βγήκαμε από το νερό μόνο όταν τα ακροδάχτυλα μας άρχισαν να έχουν βαθιές πτυχώσεις. Σκούπισα τα μαλλιά σου με την πετσέτα και σου έδωσα τα γυαλιά ηλίου, πήρες να διαβάσεις την Οδύσσεια σε μετάφραση του Καζαντζάκη και εγώ το άρθρο του Γιανναρά στην Καθημερινή .
Όταν έφτασε το μεσημέρι στο ταβερνάκι
μας υποδέχτηκε με ένα αληθινό «καλώς τους», ο Αντρέας, ψηλός ηλιοκαμένος με ένα φιλόξενο χαμόγελο.
Καθίσαμε σε τραπέζι ακριβώς δίπλα στη θάλασσα. Φυσικά παραγγείλαμε γούνα, χωριάτικη, πατάτες τηγανητές και σαρδέλες στη σχάρα. Πάντα το φαγητό μετά το μπάνιο είναι πιο νόστιμο!
Ζήτησα και δεύτερο καραφάκι με ρακί και με μάλωσες πως πάλι θα μεθύσω, αλλά εμένα δεν με ένοιαζε αφού ήσουν εσύ εκεί!

αλμύρα στα χείλη σου...

Νοικιάσαμε ένα μηχανάκι για να πάμε στο Αχλάδι, ένα ψαροχώρι ανάμεσα στην Ερμούπολη και το Κίνι.
Μας μίλησαν για μια ψαροταβέρνα που φτιάχνει την καλύτερη γούνα στη Σύρο και ήθελες οπωσδήποτε να την δοκιμάσεις.
Όταν σε ρώτησα τι είναι η γούνα, άρχισες με αυτό το γλυκό σου τρόπο να μου εξηγείς, για το λιαστό ψάρι, μια λιχουδιά που φτιάχνουν οι νησιώτες για να μπορούν να διατηρούν τα ψάρια καιρό.
Μου μίλησες με λεπτομέρειες για τα ξύλινα τελάρα, που απλώνεται ο κολιός μετά τον περίτεχνο τεμαχισμό του, το σχολαστικό πασπάλισμα με χοντρό αλάτι και τα τούλινα υφάσματα που προστατεύουν τη νοστιμιά από τα έντομα . Άστραψαν  τα μάτια σου όταν κατάλαβες πως δεν ήξερα για αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο συντήρησης, που έρχεται από τα παλιά, τότε που δεν υπήρχε ψυγείο και ηλεκτρισμός. Σε λατρεύω όταν μου μαθαίνεις με όλες τις λεπτομέρειες του κόσμου αυτά που ξέρεις.