τα μπλε παράθυρα

Βγήκαμε από το νερό μόνο όταν τα ακροδάχτυλα μας άρχισαν να έχουν βαθιές πτυχώσεις. Σκούπισα τα μαλλιά σου με την πετσέτα και σου έδωσα τα γυαλιά ηλίου, πήρες να διαβάσεις την Οδύσσεια σε μετάφραση του Καζαντζάκη και εγώ το άρθρο του Γιανναρά στην Καθημερινή .
Όταν έφτασε το μεσημέρι στο ταβερνάκι
μας υποδέχτηκε με ένα αληθινό «καλώς τους», ο Αντρέας, ψηλός ηλιοκαμένος με ένα φιλόξενο χαμόγελο.
Καθίσαμε σε τραπέζι ακριβώς δίπλα στη θάλασσα. Φυσικά παραγγείλαμε γούνα, χωριάτικη, πατάτες τηγανητές και σαρδέλες στη σχάρα. Πάντα το φαγητό μετά το μπάνιο είναι πιο νόστιμο!
Ζήτησα και δεύτερο καραφάκι με ρακί και με μάλωσες πως πάλι θα μεθύσω, αλλά εμένα δεν με ένοιαζε αφού ήσουν εσύ εκεί!

Η μέρα περνούσε και η παλίρροια έφερε τη θάλασσα στα πόδια μας, τώρα πια το τραπέζι μας ήταν μέσα στην θάλασσα, μου φάνηκε υπέροχο αυτό και συνέχισα να πλατσουρίζω τα πόδια μου στο νερό.
Έπαιζε χαμηλά η μουσική, ρεμπέτικα τιμή στον Μάρκο, «τα μπλε παραθύρια» σηκώθηκα να χορέψω τον απταλικο, μ´ αρέσει αυτός ο ρυθμός 9/8 ή εννιάσημος.
Είναι μοναχικός ή αντικριστός, σαν ζεϊμπέκικος, πολεμικός χορός δεν υπάρχει τυποποίηση στα βήματα του. Κάθε χορευτής έχει τις δικές του κινήσεις και βήματα.
Χόρεψε μαζί μου και Αντρέας πολύ την χάρηκα την συνοδεία του.

Επήγες σ’ άλλη γειτονιά
και εγώ τρελός γυρίζω
με παίρνει το παράπονο
κι ανώφελα δακρύζω

Μ´ αρέσει να σε κάνω να ζηλεύεις

Πίστη Κρυσταλλίδου