Ημερολόγιο μάχης .... 14 Φεβρουαρίου 2017

Έρωτας είναι να ξυπνάς το πρωί και να χαμογελάς!

Έρωτας είναι να ακούς ένα τραγούδι και να ψιθυρίζεις τους στοίχους του...

Έρωτας είναι να λάμπουν τα μάτια σου όταν κοιτάς...

Ο Έρωτας είναι έκπληξη ....

Ο Έρωτας είναι θράσος...

Ο Έρωτας είναι ζωή...

Η ζωή είναι έρωτας !

Ο έρωτας αν σου συμβεί δεν τελειώνει ποτέ! Γιατί ο έρωτας είναι κινητήρια δύναμη, σου δίνει φτερά και «αν πετάξεις έστω και μια φορά, θα περπατάς για πάντα με τα μάτια στραμμένα στον ουρανό, γιατί εκεί βρέθηκες και εκεί λαχταράς πάντα να επιστρέψεις»

Γιατί σε κάθε έρωτα που ζούμε έχει μείνει και λίγος από τους προηγούμενους, για να μπορείς να φτάσεις στο άπειρο, γιατί μόνο αυτό ταιριάζει στον έρωτα... αν του βάζεις όρια τον σκοτώνεις! 
Ο έρωτας σε γεμίζει πληγές, σου παίρνει ότι έχεις, αλλά τελικά σου χαρίζει την παρακαταθήκη του «για πάντα», αφού είχες την τύχη να τον ζήσεις!

Ναι μόνο αν έχεις ερωτευτεί κατανοείς την έννοια του για πάντα και του ποτέ!

Ημερολόγιο μάχης ... 3 Φεβρουαρίου 2017

 Επιστρέψαμε στη βραχεία νοσηλεία του Αγίου Σάββα και στην "τιμωρία" της ξεχωριστής αναμονής, αλλάξαμε  θεραπεία.

Έχω φτιάξει ένα πρωτόκολλο για αυτή την αναμονή ή μια «χορογραφία» όπως θέλεις πες το, αφού πάντα επαναλαμβάνω τις ίδιες κινήσεις .

Όταν πια έχουμε τελειώσει με τα γραφειοκρατικά και ο Δημήτρης μπαίνει και ξεκινάει τη θεραπεία του, εγώ βγαίνω από τον Άγιο Σάββα και ανηφορίζω προς το σταθμό του μετρό Αμπελόκηποι. Περνάω από τη ΓΑΔΑ και φτάνω στις κυλιόμενες σκάλες του σταθμού, για να βρω τον πωλητή του περιοδικού δρόμου “Σχεδία”.

Όταν το πρωτοσυνάντησα αυτό το περιοδικό θεώρησα ωραία «υποχρέωση» να διαθέσω 3 €, για να ‘χει εργασία ένας άνθρωπος που δεν είχε τη δυνατότητα να κάνει κάτι άλλο, θεώρησα πως αυτά τα 3 € ήταν ελάχιστο ποσό για να έχει κάποιος ελπίδα. Να όμως που άλλαξαν οι καιροί και ψάχνω εγώ την ελπίδα μου, σε αυτό το περιοδικό, ψάχνω πάντα την ιστορία στην τελευταία σελίδα, την ιστορία του ανθρώπου με το κόκκινο γιλέκο,ενός ανθρώπου που όλα του πήγαν στραβά και παρ' όλα αυτά βρήκε τη δύναμη να σταθεί στα πόδια του και να συνεχίσει.

Πάντα διαβάζω την εφημερίδα και το περιοδικό μου ξεκινώντας από το τέλος, δεν ξέρω ποια είναι η ψυχιατρική εξήγηση γι’ αυτό το κάνω χρόνια τώρα.

Αλλά αυτή τη στιγμή έχω ανάγκη να διαβάσω για την νίκη ενός ανθρώπου, μου είναι απαραίτητη η αισιοδοξία και η πίστη, πως ακόμα και στα δύσκολα υπάρχει ελπίδα.