Ένα «διαθέσιμο» θαύμα

Πάντα όταν έβγαινα από το Νοσοκομείο του Αγίου Σάββα, από εκείνη τη θορυβώδη αυτόματη πόρτα του, έπαιρνα μια βαθιά ανάσα, ξέρεις σαν και αυτές που ψάχνεις, μόλις τελειώνει ένα μακροβούτι και βγάζεις το κεφάλι σου μέσα από την θάλασσα.
Τόσο βαθιά και ασυναίσθητα, άφηνα τον αέρα να βγει από μέσα μου, σαν να έφευγε ένα βάρος από το στήθος μου.
Σχεδόν άκουγα την ανάσα και την σκέψη μου «Πέρασε και αυτή η μέρα ή πέρασε και αυτή η νύχτα»
Πολλές φορές έμπαινα στο εκκλησάκι της αυλής, καταφύγιο το ένιωθα και δεν ήταν μόνο δικό μου.
Ικέτες οι ασθενείς με τα στατό στο χέρι , αιτούνται χρόνο.
Ικέτες και οι συνοδοί με δάκρυα στα μάτια, αναζητούν υπομονή.
Ικέτες και οι γιατροί και οι νοσηλευτές ψάχνουν εκεί μέσα τη δύναμη που χάσανε.
Σαν σε αρχαία τραγωδία, ικέτες όλοι μας που τρέχουμε στο ιερό, ψάχνοντας ασυλία για να σωθούμε.
Πολλές φορές μου φάνηκε πως τα κεριά καίγονται διαφορετικά στο μανουάλι καθώς μπαίνεις δεξιά, έχουν μια περίεργη λάμψη!

Μην πυροβολείτε τους υποψηφίους

Διανύοντας την προεκλογική περίοδο, βλέπουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μια κωμική, άλλα επικίνδυνη κατά τη γνώμη μου, αντιμετώπιση των υποψηφίων.

Σε μια εποχή που η πολιτική και οι πολιτικοί έχουν απαξιωθεί (οι λόγοι είναι πολλοί και θέλουν ξεχωριστή ανάλυση), σε μια χώρα που η φιλοδοξία είναι σχεδόν «ποινικό αδίκημα», αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους που επέλεξαν να εκτεθούν και να διεκδικήσουν την ψήφο μας με χλευασμό και καχυποψία.

Στην χώρα λοιπόν που γέννησε την δημοκρατία, πρέπει να αποδείξεις πως δεν είσαι ελέφαντας, αλλά υποψήφιος και έχεις διάθεση να προσφέρεις.

Πληγή στο πολίτευμα μας, ήταν και όλες εκείνες οι  ακραίες αντιδράσεις, με τις κρεμάλες έξω από την Βουλή, αλλά και η λεκτική και σωματική βία προς τους πολιτικούς, που τώρα είναι «υποχρεωμένοι»  να υπόκεινται, οι τότε πρωτοστάτες και δημιουργοί τους.

Οι Έλληνες και κυρίως οι νέοι άνθρωποι αποστρέφονται την πολιτική , δεν συμμετέχουν στα κοινά και απαξιώνουν τις διαδικασίες και αυτό είναι ανησυχητικό και άκρως επικίνδυνο.

Ο Πλάτωνας έλεγε : «Μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου.»