Εσύ είσαι δυνατή αντέχεις θα τα καταφέρεις

Πως την πάτησα έτσι και μου κόλλησαν την «ρετσινιά» της δυνατής ; Πώς με έπεισαν ότι πρέπει να είμαι αλύγιστη, σκληρή και να αντέχω;

Θα μου πεις ήταν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, που έπρεπε να αναπτύξω από νωρίς, σε ένα σπίτι γεμάτο αρσενικά. Έμαθα πως, για να επιβάλλω τα θέλω μου και για να διεκδικήσω το χώρο μου, πρέπει να το κάνω με κλωτσιές και μπουνιές.

Με ματωμένα γόνατα και κυνηγητό μεγάλωσα. Δεν με θυμάμαι να παίζω με κούκλες και κουζινικά. Δεν έβρισκα κανένα ενδιαφέρον στο να υποδυθώ την νοικοκυρά «στις κουμπάρες»,  βαριόμουνα οικτρά.

Τζαμί, αμπάριζα και ποδόσφαιρο, αυτά ήταν τα αγαπημένα μου  παιχνίδια και πάντα αρχηγός και πόσο δεν μου άρεσε να χάνω. Ατελείωτα καλοκαίρια από το πρωί ως το βράδυ στους δρόμους με μια μπάλα...

Θυμάμαι στο δημοτικό όταν ήρθαν να μας εμβολιάσουν , όλα τα κορίτσια κρύφτηκαν αγκαλιασμένες σε μια γωνιά της τάξης, εγώ πήρα μια ανάσα και πήγα προς τη νοσηλεύτρια … πολύ μου στοίχισε που δεν ήμουν πρώτη απ΄ όλους, με είχε προλάβει ο Κωστάκης  …

Μεγάλωνε μια αρσενική δύναμη μέσα στο μικρό κοριτσίστικο σώμα μου. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; «Πολεμική μηχανή».

Έτσι πορεύτηκα σαν πολεμική μηχανή και με ένα «παίρνω αμπάριζα και βγαίνω» σε όλα. Έμαθα να μην ζητάω αλλά να διεκδικώ, να μάχομαι να κερδίζω και να χάνω.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, παλεύω με τα χέρια και τα δόντια μου να επιβεβαιώνω το «Εσύ είσαι δυνατή αντέχεις θα τα καταφέρεις» .

Αυτό είπα και στον εαυτό μου, όταν χάσαμε το Γιώργο και είδα τους γονείς μου να καταρρέουν, το πήρα πάνω μου… βαρύ αλλά το πήρα.  

Πόσο πιο εύκολη θα ήταν η ζωή μου αν «πουλούσα» την αδυναμία του φύλου μου, να στέκομαι στο πύργο μου «φυλακισμένη πριγκίπισσα» και να περιμένω να έρθουν να με σώσουν.  

Αυτό δεν θέλετε εσείς οι άντρες ; να σώσετε κάποια από το δράκο και  μετά να σας χρωστάει «χάρη» . Να σας θυμίζει πόσο εύθραυστη και ανίκανη είναι, να κάνει το οτιδήποτε χωρίς εσάς, πως θα «σπάσει» αν δεν είστε εκεί να την φροντίζετε .

Ποτέ δεν επέλεξα αυτή την εικόνα για μένα, αν και θα μου έκανε τη ζωή πιο εύκολη, όταν είσαι αδύναμος φροντίζουν οι άλλοι για σένα, καλύπτουν τις ανάγκες σου, προστρέχουν στις στεναχώριες σου .

Έστεκα να αγωνίζομαι για χρόνια μόνη μου, αλλά πάντα περίμενα κάποιον να μην φοβάται αυτό που είμαι, έναν πιο δυνατό από μένα, να μου πει «εγώ είμαι εδώ τώρα , ξεκουράσου για λίγο, αναλαμβάνω τις μάχες σου μην ανησυχείς» .

Ήρθε λοιπόν ο Δημήτρης  και εγώ για πρώτη φορά,  παρέδωσα τη θέση του αρχηγού και του είπα «καλώς ήρθες» και σ΄ αυτό το λίγο που κράτησε, δώσαμε τις μάχες μαζί, τις δικές του μάχες τελικά…

Μου έμαθε όμως  το «μαζί», το ισότιμο μαζί, που σε κάνει ακόμα πιο δυνατό.

Και μετά έφυγε, δεν κράτησε την υπόσχεση του μ΄ άφησε μόνη, με καψαλισμένα φτερά. Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να είσαι δυνατή και πάλι, μετά από το «μαζί» ;

Έπρεπε για άλλη μια φορά , να αποδείξω πως είμαι δυνατή και αντέχω, λες και κάποιος μου έχει δώσει το μαγικό φίλτρο του  δρυίδη… ε! λοιπόν σου έχω νέα , ακόμα και το μαγικό φίλτρο κάποτε τελειώνει!  Όχι, όχι δεν σου παραπονιέμαι , δεν το συνηθίζω, αλλά να είχα ανάγκη σε κάποιον να τα πω.

Άλλωστε όπως έχει πει και ο Καζαντζάκης «Η πέτρα, το σίδερο, το ατσάλι δεν αντέχουν. Ο άνθρωπος αντέχει».

Για άλλη μια φορά λοιπόν επιβεβαίωσα το «Εσύ είσαι δυνατή αντέχεις θα τα καταφέρεις». Και για άλλη μια φορά κατάλαβα πως επιλέγεις να είσαι δυνατός, γιατί δεν θέλεις να «εκθέσεις» την αδυναμία των άλλων .

Πίστη