Η μάνα της…

 Η μάνα της, αχ η μάνα της έπρεπε να την χάσει για να μπορέσει να συμφιλιωθεί μαζί της.

Από την πρώτη στιγμή στην κόντρα, από το πρώτο χάδι που δεν ήθελε να της δώσει , επιλόχειος κατάθλιψη την λένε σήμερα, τότε όμως η κυρία Αμαλία πώς να εξηγήσει ότι δεν το ήθελε το μωρό της; το πρώτο της παιδί και δεν ήταν αγόρι !

«Τι ντροπή, δεν κατάφερα να δώσω στον Απόστολο χέρια, παρά βάρος, άκου εκεί κορίτσι!»

Και περνούσαν τα χρόνια και η κόντρα και η αντιζηλία μεγάλωνε, γιατί η κάθε μια ήταν αυτό που θα ήθελε να είναι η άλλη!

Το μόνο κοινό που είχαν ήταν τα αρνητικά του χαρακτήρα τους, το πείσμα και εκείνο το πράσινο βλέμμα που μπορούσε να σε τσακίσει.

Όταν όμως βλέπεις τ´ αρνητικά σου σε κάποιον άλλο, σε γονατίζει αυτή η ταύτιση και αντιδράς πάντα με το χειρότερο τρόπο.

Δεκαεφτά χρόνια πέρασαν για να μπορέσει η Ζωή να φύγει από το σπίτι, να πάει να σπουδάσει, για να ελαφρύνει η απόσταση την σχέση τους.

Το πράσινο τσάι ...

 Πήγα πρόσφατα ν’ αγοράσω πράσινο τσάι σε μεγάλη αλυσίδα καταστημάτων!

Δεν βρήκα το τσάι μου, στο γνωστό σημείο και αφού το αναζήτησα στα διπλανά ράφια κατάλαβα πως δεν υπάρχει.
Εκνευρίστηκα πολύ, πώς είναι δυνατόν σκέφτηκα ένα κατάστημα που μου "υπόσχεται" αφθονία να μην έχει το τσάι μου ;
Βλέπεις μάθαμε να νομίζουμε πως μπορούμε να τ´ αγοράσουμε όλα!
Κοντοστάθηκα στο ράφι και τελικά πήρα ένα άλλο κουτί πρασίνου τσαγιού με άρωμα λεμόνι

Ο νους μου στους ανθρώπους που φεύγουν και δεν έχουν κάποιον δικό τους δίπλα

 Τέταρτη μέρα που του χαϊδεύω το χέρι και του μιλάω. Τέταρτη μέρα που έχω το νου μου στον καθετήρα του και παρακαλάω το Θεό να λειτουργήσουν τα νεφρά του.

Τέταρτη μέρα που μου μιλάει μόνο με τα μάτια και με το ρυθμό της ανάσας του, που με κόπο πια παίρνει από τα σωληνάκια στη μύτη του.
Έπαψα από χθες να τον παρακαλώ ν´αντέξει και να παλέψει για να ζήσει.
Του θύμιζα επιτακτικά τις υποσχέσεις του, «θα ζήσουμε μαζί ευτυχισμένοι», «θα ταξιδέψουμε» «θα σ´ αγαπώ για πάντα» «ζω για σένα»
Ένιωθα πως ήταν εγωιστική πια αυτή η απαίτηση μου, σκέφτηκα πως δεν τον διευκολύνω στην μετάβαση του.
Όχι δεν το πήρα απόφαση, απλά έλπιζα πως πάλι θα κάνει το θαύμα του και θα ανακάμψει.

έχεις εμένα…

 Σήμερα είχα ένα υπέροχο τηλεφώνημα, ξέρεις από αυτά που κοιτάς ποιος σε καλεί και χαμογελάς πριν απαντήσεις.

Το τηλεφώνημα αυτό με πήγε πίσω, στα φοιτητικά μου χρόνια, στα Εξάρχεια στην πλατεία, στον Κάβουρα, στην Κοτταρού και στην Κληματαριά .
Νομίζω πως εκείνοι που μας θυμίζουν τα χρόνια των σπουδών μας, έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας.
Όπως και να έχει ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι μοναδικός έτσι κι αλλιώς, δοτικός, ταλαντούχος , μ’ ένα «ζωτικό χιούμορ» και αυτή η ιδιότητα του, να με κάνει πάντα να γελάω, με έξυπνο τρόπο, μου γεμίζει με περισσότερη αγάπη την καρδιά.
Ζούμε σε διαφορετικές πόλεις και η επικοινωνία μας δεν είναι όσο συχνή θα θέλαμε, ξέρεις η καθημερινότητα, η δουλειά, μπλα μπλα…χανόμαστε από αυτούς που εκτιμάμε και αγαπάμε.

οι γιατροί με ενσυναίσθηση είναι η καλύτερη θεραπεία

 Σαν χθες την θυμάμαι αυτή τη μέρα και ας έχουν περάσει τόσα  χρόνια!

Ήταν απόγευμα Δευτέρας 7 Νοεμβρίου 2016, εμείς στο τελευταίο τετράκλινο του διαδρόμου, στον τέταρτο όροφο του «Αγίου Σάββα».

Περιμέναμε τα αποτελέσματα από τις πρωινές αιματολογικές εξετάσεις, κλείναμε 9 μήνες μάχης και ο Δημήτρης είχε αρχίσει να κουράζεται.

Έλπιζε πως όλα θα ήταν όπως την πρώτη φορά, 3 μήνες θεραπειών και μετά όλα καλά!

Αυτή όμως η μάχη δεν ήταν αγώνας ταχύτητας, αλλά Μαραθώνιος, μια μεγάλη απόσταση που έπρεπε να διανύσουμε.

Είχαμε εδώ και λίγο καιρό, αφήσει το ιδιωτικό θεραπευτήριο, για πολλούς λόγους και είχαμε επιλέξει τον ΓΑΟΝΑ «Άγιος Σάββας».

Προφανώς οι συνθήκες δεν ήταν «ειδυλλιακές», αλλά θυμάμαι εκείνο το απόγευμα άκουσα τον ενθουσιασμό της, από τον βηματισμό της, ήταν η Δέσποινα Νάση η γιατρός του Δημήτρη.

Στάθηκε στην πόρτα με ένα χαμόγελο και μια λάμψη σχεδόν θριαμβευτική είπε:

«Ορίστε Σιάχο πάρε τις αιματολογικές σου» 

Και ήταν σαν να του απένειμε μετάλλιο!