Συνάντησα τη μητέρα της Μυρσίνης

 Συνάντησα επιτέλους τη μητέρα της Μυρσίνης ...

Μετά από δυο χρόνια και εν μέσω κορονοϊου συνάντησα, μια ξεχωριστή μητέρα, που θα πρέπει όλοι να σκύψουμε το κεφάλι μας μπροστά στη δύναμη της.

Η κυρία Λίτσα με υποδέχτηκε, το απόγευμα της Τετάρτης, στο όμορφο σπίτι της στο Περιστέρι , ντυμένη στα μαύρα. Πριν όμως σας μιλήσω για την κυρία Λίτσα θέλω να σας συστήσω την Μυρσίνη μου.

Το κορίτσι αυτό ήταν φίλη του Δημήτρη από τα παλιά και είχε την καλοσύνη να μου στείλει δυο λόγια παρηγοριάς, όταν ο Δημήτρης έφυγε .

Το κορίτσι αυτό ήταν μια όμορφη μαμά, μια σπουδαία αδερφή , μια καλή κόρη, μια άψογη επαγγελματίας. Τα είχε όλα, είχε όμως και το γονίδιο... αυτό το ίδιο που σκότωσε την αδερφή της τη Μαρία.

Η όμορφη Μυρσίνη μου, κάποια στιγμή μου έστειλε ένα μήνυμα :

-Ξεκινάει καινούριος Γολγοθάς Πίστη μου γλυκιά..... Και εγώ πλέον ξέρω!!!λυπάμαι τους γονείς και το παιδί μου

Και εγώ της απάντησα

-σε παρακαλώ μη σκέφτεσαι έτσι θα παλέψουμε και θα κερδίσουμε... δικαιούμαστε μια ωραία νίκη

-Μακάρι ... ήταν η απάντηση της, αλλά δυστυχώς, άλλα σχέδια είχε η ζωή.

Την κυρία Λίτσα πήγα να δω, που μέσα σε ένα χρόνο έχασε δυο όμορφες κόρες από το ίδιο γονίδιο!

Μου άνοιξε το περιποιημένο σπίτι της, που άστραφτε φροντίδα, με τα εργόχειρα της και τις φωτογραφίες των κοριτσιών της, να κυριαρχούν στο σαλόνι.

Εκεί και άντρα της ο κύριος Σταύρος , βιβλική φιγούρα, ταλαιπωρημένος και αυτός από πολλά, Σταύρος και ο πρίγκιπας της Μυρσίνης, που ήρθε να με χαιρετίσει .

Το αλάτι της ζωής...

Πρόσφατα μου χάρισαν αυτό το υπέροχο βιβλίο,με μια γενναιόδωρη αφιέρωση, μπορεί και ο τρόπος που «το συνάντησα» να με προδιαθέτει θετικά, αλλά σας το συστήνω με επιμονή, να το διαβάσετε, να το χαρίσετε σε ανθρώπους που αγαπάτε ή και όχι!

Είναι μια υπέροχη ωδή στη ζωή με ακονισμένες κυριολεξίες και μερικές ευφάνταστες μεταφορές!
Η Φρανσουαζ Εριτιέ με έναν φαινομενικά απλό τρόπο σου μεταφέρει την ευγνωμοσύνη της ζωής, την αξία της, που κάθε λεπτό που περνάει την κάνει ανεκτίμητη .
Τα πρωινά διαβάζω με τον καφέ μου ένα «κεφάλαιο» του...άξιζε η μισή ώρα μετάθεσης στο ξυπνητήρι!

Σήμερα που είναι αργία και τα παράθυρα της γειτονιάς άργησαν ν´ ανοίξουν, βγήκα στην βεράντα και άγγιξα τον βασιλικό μου ... αμέσως ένιωσα την ανάγκη να γράψω και εγώ το δικό μου
«αλάτι της ζωής »
*
Να σε ξυπνά η μυρωδιά του καφέ , που σου έχει φτιάξει άλλος.
Να περνάς το χέρι σου από τον βασιλικό και να μοσχοβολάει ο τόπος, να αφήνεις λίγο ψωμί στο μπαλκόνι σου, πάντα στο ίδιο σημείο για τα πουλιά της γειτονιάς σου.
Να περιμένεις φίλους να έρθουν να σε επισκεφτούν για το Σαββατοκύριακο .
Να διαβάζεις Ελύτη και να θέλεις να ερωτευτείς.
Να έρχεται η καταιγίδα και εσύ να μην φοβάσαι κι ας μην έχεις ομπρέλα ν´ανοίξεις ή περβάζι να σταθείς.
Να αναγνωρίζεις την προσπάθεια κάποιου άλλου και να σε συγκινεί.
Να επιτρέπεις ένα διάλειμμα στον εαυτό σου απ´ όλα και από τα πάντα.
Να δεις μια θεατρική παράσταση και να μην καταλάβεις Χριστό, να δεις μια θεατρική παράσταση που θα σου αλλάξει τη ζωή.
Να φτιάχνεις πρωινό με αυγά και να προσθέτεις μερικές σταγόνες λάδι τρούφας.
Να χτυπά η καρδιά σου γρήγορα με την ανάγνωση ενός μηνύματος στο κινητό.
Να κλείνεις τα μάτια σου και να γεύεσαι την μυρωδιά του πεύκου σε μια κουταλιά μελιού.

Πίστη Κρυσταλλίδου

Σήμερα του είπα «όχι»

 Σήμερα του είπα «όχι»

Νομίζω πως ήταν η πρώτη φορά, που του αρνήθηκα να μου προσφέρει.

Όχι για να πικάρω το μικρό κακομαθημένο παιδί που κουβαλάει τις πράξεις του, 

αλλά για να πετύχω μια νίκη, απέναντι στην ανελέητη ανάγκη μου,να του δίνω ότι επιθυμεί!

η γιορτή σου...

 Αυτή η φωτογραφία είναι από τη μέρα της γιορτής σου το 2015,

τότε που δεν υπήρχε ούτε ένα σύννεφο να προαναγγέλλει την δοκιμασία που έρχεται!

Ήταν η μέρα της γιορτής σου και ήταν ακριβώς όπως πρέπει να είναι μια γιορτινή μέρα,

είχε ήλιο είχε εκδρομή στο Ναύπλιο, είχε χρώματα, μυρωδιές!

Είχε εσένα να μου αφηγήσε ιστορίες και εγώ να απολαμβάνω, τον τρόπο σου να με βάζεις μέσα σ´ αυτές!

Ήταν η μέρα της γιορτής σου και το τηλέφωνο σου δεν σταμάτησε λεπτό, γιατί σ´ αγάπησαν οι άνθρωποι Δημήτρη μου!

Γιατί ήξερες να τους δίνεις αυτό που είχαν ανάγκη, ακόμα και αν έπρεπε να το στερηθείς εσύ.

Είναι η μέρα της γιορτής σου και εγώ χαμογελάω, γιατί και σήμερα είχα την ευκαιρία να νιώσω  πόσο τυχερή ήμουν που μ´αγάπησες τόσο!

Πίστη Κρυσταλλίδου 

Κάθε μέρα, όλη μέρα μπορείς να βρεις ένα λόγο να πεις «ευχαριστώ Θεέ μου»

 Που έχεις κάποιον να σου λέει «καλημέρα» και έναν ζεστό καφέ να σε περιμένει,

στην αγαπημένη κούπα σου!
Που δεν έχεις κανέναν να σου λέει καλημέρα, αλλά λες εσύ στον εαυτό σου, ενώ φτιάχνεις ζεστό καφέ, στην αγαπημένη σου κούπα.
Που βλέπεις !
Που δεν βλέπεις, αλλά ακούς !
Που ακούς, αλλά δεν βλέπεις!
Που δεν ακούς και δεν βλέπεις, αλλά αγγίζεις!
Που είσαι στο σπίτι σου και όχι σε ένα νοσοκομείο.

Ακόμα με ταράζει ο ήχος της σειρήνας του ασθενοφόρου

 Ακόμα με ταράζει ο ήχος της σειρήνας του ασθενοφόρου, γιατί ξέρω πως εκεί μέσα είναι ένας άνθρωπος που πονά.

Και στο δρόμο όταν βλέπω το φάρο του, κάνω στην άκρη, όχι μόνο επειδή πρέπει, όχι γιατί θέλω να δώσω χώρο, αλλά για να υποβάλλω τα σέβη μου, σ´ αυτούς που τρέχουν να προλάβουν τη ζωή. Σ´ αυτούς που το «επάγγελμα» τους είναι, να κερδίσουν χρόνο για έναν άγνωστο, σε κάθε διακομιδή.

Μάνο σε ευχαριστώ

 Λίγο πριν φύγω από την Πτολεμαΐδα συνάντησα τη φίλη μου τη Δέσποινα, για πρωινό καφέ!

Είχαμε να βρεθούμε πάνω από έναν χρόνο , αλλά η Δέσποινα είναι από εκείνους τους ανθρώπους, που όσο καιρό και να 'χεις να τους δεις ή να μιλήσεις είναι «σαν να μην πέρασε μια μέρα»

Ευτυχώς επέλεξα να βρω τρόπο να τη συναντήσω και όχι δικαιολογία για να μην ξεβολευτώ, απλά ανέβαλα την αναχώρηση μου για μια ώρα!

Μια ώρα μαζί με τη Δέσποινα

Despina Sakaridou

και μιλήσαμε για όλα, κυρίως για τα θαύματα που συνέβησαν στη ζωή μας , δηλαδή τις δυσκολίες που περάσαμε !

Θα σας μιλήσω όμως άλλη μέρα,για αυτό το φωτεινό κορίτσι, που είναι με τα κόκκινα μαλλιά της σαν νεράιδα παραμυθιού! Που σε κοιτάει στα μάτια και σου μεταφέρει όλη την αγάπη και την δύναμη του κόσμου!

Κάποια στιγμή λοιπόν μου λέει :

«Δεν σου στάθηκα ρε φίλη μου, σε όλα αυτά που πέρασες, δεν ήμουν κοντά σου»

Με αιφνιδίασε η «απολογία» της, γιατί εγώ δεν ένιωσα, ότι απείχε από τα δύσκολα μου.

Της απάντησα πως αυτό δεν ισχύει, γιατί μπορεί να μην κατάφερε να είναι δίπλα μου σωματικά λόγω της απόστασης, αλλά τα μηνύματα που μου έστελνε, ήταν μεγάλη βοήθεια για μένα.

Θυμήθηκα λοιπόν τη δύσκολη εποχή, μετά την απώλεια του Δημήτρη και το πόσο ταλαιπώρησα τους ανθρώπους που ήταν δίπλα μου.

Ήμουν κακότροπη, εριστική, θυμωμένη, καταθλιπτική !

Τον πρώτο μήνα ειδικά, όλο το φορτίο το σήκωσε ο αδερφός μου ο Μανώλης, που παράτησε τη δουλειά του και έμεινε μαζί μου στην Αθήνα.