Ηπειρωτικό πανηγύρι....

 

Ξέρεις τι θέλω να κάνω όταν έρθει το καλοκαίρι, να πάω σε ένα Ηπειρωτικό πανηγύρι.

Από αυτά όμως που γίνονται στα μικρά χωριά στο Ζαγόρι, όπως το Κουκούλι που είναι στο κέντρο του.

Γύρω από τον πλάτανο, καθισμένο το χωριό, με την ιεραρχία και τη θέση που έχει κάθε οικογένεια.

Να παίζει το κλαρίνο αργά, στη συνέχεια ακόμα πιο αργά και στο τέλος απλά να «αναπνέει».

Στα πανηγύρια οι Ηπειρώτες μάθανε να γλεντούν μέσα από μοιρολόγια, για τη ξενιτιά, τον έρωτα, τους νεκρούς συγγενείς και φίλους τους.

Ημερολόγιο μάχης .... 14 Φεβρουαρίου 2017

Έρωτας είναι να ξυπνάς το πρωί και να χαμογελάς!

Έρωτας είναι να ακούς ένα τραγούδι και να ψιθυρίζεις τους στοίχους του...

Έρωτας είναι να λάμπουν τα μάτια σου όταν κοιτάς...

Ο Έρωτας είναι έκπληξη ....

Ο Έρωτας είναι θράσος...

Ο Έρωτας είναι ζωή...

Η ζωή είναι έρωτας !

Ο έρωτας αν σου συμβεί δεν τελειώνει ποτέ! Γιατί ο έρωτας είναι κινητήρια δύναμη, σου δίνει φτερά και «αν πετάξεις έστω και μια φορά, θα περπατάς για πάντα με τα μάτια στραμμένα στον ουρανό, γιατί εκεί βρέθηκες και εκεί λαχταράς πάντα να επιστρέψεις»

Γιατί σε κάθε έρωτα που ζούμε έχει μείνει και λίγος από τους προηγούμενους, για να μπορείς να φτάσεις στο άπειρο, γιατί μόνο αυτό ταιριάζει στον έρωτα... αν του βάζεις όρια τον σκοτώνεις! 
Ο έρωτας σε γεμίζει πληγές, σου παίρνει ότι έχεις, αλλά τελικά σου χαρίζει την παρακαταθήκη του «για πάντα», αφού είχες την τύχη να τον ζήσεις!

Ναι μόνο αν έχεις ερωτευτεί κατανοείς την έννοια του για πάντα και του ποτέ!

Ημερολόγιο μάχης ... 3 Φεβρουαρίου 2017

 Επιστρέψαμε στη βραχεία νοσηλεία του Αγίου Σάββα και στην "τιμωρία" της ξεχωριστής αναμονής, αλλάξαμε  θεραπεία.

Έχω φτιάξει ένα πρωτόκολλο για αυτή την αναμονή ή μια «χορογραφία» όπως θέλεις πες το, αφού πάντα επαναλαμβάνω τις ίδιες κινήσεις .

Όταν πια έχουμε τελειώσει με τα γραφειοκρατικά και ο Δημήτρης μπαίνει και ξεκινάει τη θεραπεία του, εγώ βγαίνω από τον Άγιο Σάββα και ανηφορίζω προς το σταθμό του μετρό Αμπελόκηποι. Περνάω από τη ΓΑΔΑ και φτάνω στις κυλιόμενες σκάλες του σταθμού, για να βρω τον πωλητή του περιοδικού δρόμου “Σχεδία”.

Όταν το πρωτοσυνάντησα αυτό το περιοδικό θεώρησα ωραία «υποχρέωση» να διαθέσω 3 €, για να ‘χει εργασία ένας άνθρωπος που δεν είχε τη δυνατότητα να κάνει κάτι άλλο, θεώρησα πως αυτά τα 3 € ήταν ελάχιστο ποσό για να έχει κάποιος ελπίδα. Να όμως που άλλαξαν οι καιροί και ψάχνω εγώ την ελπίδα μου, σε αυτό το περιοδικό, ψάχνω πάντα την ιστορία στην τελευταία σελίδα, την ιστορία του ανθρώπου με το κόκκινο γιλέκο,ενός ανθρώπου που όλα του πήγαν στραβά και παρ' όλα αυτά βρήκε τη δύναμη να σταθεί στα πόδια του και να συνεχίσει.

Πάντα διαβάζω την εφημερίδα και το περιοδικό μου ξεκινώντας από το τέλος, δεν ξέρω ποια είναι η ψυχιατρική εξήγηση γι’ αυτό το κάνω χρόνια τώρα.

Αλλά αυτή τη στιγμή έχω ανάγκη να διαβάσω για την νίκη ενός ανθρώπου, μου είναι απαραίτητη η αισιοδοξία και η πίστη, πως ακόμα και στα δύσκολα υπάρχει ελπίδα.

Ημερολόγιο μάχης ....Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2017

Απόγευμα στο σπίτι, ο Δημήτρης ξεκουράζεται, εγώ πίνω καφέ και δεν αναγνωρίζω καμία απόλαυση στη γεύση του,  ανατρέχω στις αναμνήσεις που μας «αποθηκεύει» το Facebook. Άλλη μια δυνατότητα της τεχνολογίας, να  μην ξεχνάμε, αυτά που εκθέσαμε δημόσια!

Πέρσι λοιπόν ήμασταν στην Πτολεμαΐδα, σε ένα όμορφο μικρό καφέ  στο κέντρο της πόλης, με πολύχρωμα τραπεζάκια και καρέκλες, που φαινομενικά δεν ταιριάζουν μεταξύ τους.

Όμως όλα με το ξεχωριστό τους τρόπο, φτιάχνουν ένα όμορφο, πολύχρωμο, καθόλου πληκτικό σαλόνι σπιτιού!

Σε αυτό το χώρο, που αγαπάει την τέχνη, μαγικά  συναντιούνται πολλές δεκαετίες, γιατί τα δυο αδέρφια ο Μιχάλης και η Αθηνά που το έφτιαξαν εξολοκλήρου με τα ίδια τους τα χέρια, έχουν τοποθετήσει με μια αξιοζήλευτη συμμετρία, Vintage διακοσμητικά και έπιπλα, που όλοι συναντήσαμε στο σπίτι της γιαγιάς μας, της θείας στη Θεσσαλονίκη, στα σπίτια των παιδικών μας χρόνων και αναμνήσεων.

Ένα ποδήλατο της δεκαετίας του ‘60 κρεμασμένο στον τοίχο,  μια λάμπα που αλλάζει χρώματα και δέσποζε στα αστικά σαλόνια το ‘80, ένα κόκκινο τηλέφωνο με καντράν φερμένο από τις μέρες του ‘70, πιατέλες από το «σερβαν» της γιαγιάς και σερβίτσια του 50.

Vintage και η δεκαετία του ‘90 πια, με μια υδρόγειο που αγαπώ να βλέπω και μεγάλα βάζα, που η Αθηνά φροντίζει να είναι πάντα γεμάτα με φρέσκα λουλούδια.

Ημερολόγιο Μάχης ... η κυρία Ευθαλία

 Φεύγω νωρίς το πρωί από το νοσοκομείο για να πάω σπίτι μας.

Έχω κανονίσει να έρθει μια κυρία να με βοηθήσει να το καθαρίσουμε, είναι η κυρία Ευθαλία, έχει έρθει χρόνια τώρα από την Αλβανία, αυτό είναι το επάγγελμα της, μας βοηθάει να κρατάμε καθαρά τα σπίτια μας.

Μικροκαμωμένη, πατημένα 50, με κοντά μαλλιά, χτενισμένα κολλητά στο κεφάλι της, λες και ο στόχος είναι να μην ξεφεύγει τρίχα, για φαίνεται η επιμέλεια και η καθαριότητα της. Πάντα τα ρούχα της μοσχοβολάνε και εκείνη χαμογελάει μόνο με τα μάτια της. Στα χέρια της φαίνονται ξεκάθαρα τα χρόνια της χλωρίνης, των καθαριστικών και του κόπου που έχει αυτή η δουλειά .

αγαπητοί γονείς ...

Έχετε ρωτήσει ποτέ το παιδί σας:

-Για πες μου, πόσες αποτυχίες είχες σήμερα;

Προσέξτε Αποτυχίες όχι επιτυχίες.

Εξηγώ!

Αν απενοχοποιήσουμε την αποτυχία, αν καταφέρουμε να διδάξουμε στα παιδιά μας, πως είναι μέρος της εξέλιξης και απαραίτητο σκαλί για να φτάσεις στο στόχο σου, τότε μπορούμε να μεγαλώσουμε ευτυχισμένα παιδιά, που έχουν εφόδια να πετύχουν στη ζωή τους.

Το θάρρος της Σοφίας ...

 Μια γυναίκα βρήκε το θάρρος και τη δύναμη να μιλήσει μετά από πολλά χρόνια για την σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη.

Αν διαβάσει κάποιος τη δήλωση της, προφανώς και δεν πέφτει από τα σύννεφα, κάποιος άντρας με εξουσία εκμεταλλεύτηκε τη δύναμη του και κατέστρεψε  ένα κορίτσι.

Εκείνο όμως που είναι συγκλονιστικό είναι πως αυτός ο άνθρωπος χρησιμοποίησε την αγάπη που είχε εκείνη για το άθλημα και την ομάδα της, εναντίον της!

Πάτησε εκεί που πονούσε η καρδιά της και την κακοποίησε .