Ξέρεις τι θέλω να κάνω όταν έρθει το καλοκαίρι, να πάω σε ένα Ηπειρωτικό πανηγύρι.
Από αυτά όμως που γίνονται στα μικρά χωριά στο Ζαγόρι, όπως το Κουκούλι που είναι στο κέντρο του.
Γύρω από τον πλάτανο, καθισμένο το χωριό, με την ιεραρχία και τη θέση που έχει κάθε οικογένεια.
Να παίζει το κλαρίνο αργά, στη συνέχεια ακόμα πιο αργά και στο τέλος απλά να «αναπνέει».
Στα πανηγύρια οι Ηπειρώτες μάθανε να γλεντούν μέσα από μοιρολόγια, για τη ξενιτιά, τον έρωτα, τους νεκρούς συγγενείς και φίλους τους.
Να ακούσω το «Χαλασια μου», το «δόντια πυκνά», το «καίγομαι και σιγολιώνω»
Λιτά, δωρικά , περήφανα οι λέξεις και οι κινήσεις του χορού περιγράφουν τη ζωή, τον θάνατο, τον έρωτα, τη χαρά και τον χωρισμό.
Να περνάει η ώρα και γίνεσαι ένα με τη ηχητική πεντατονική μυσταγωγία, μέρος της τελετουργίας και ν´ αρχίζουν τα μάτια σου να γεμίζουν δάκρυα, χωρίς να μπορείς να το σταματήσεις και να βλέπεις και άλλους να κλαίνε.
Ν´ απλώνεις τα χέρια στον ουρανό και να ρωτάς όλα σου τα γιατί, να ζητάς συγνώμη για τα κρίματα σου, να λες ευχαριστώ για όσα πέρασες ... να λυτρώνεσαι εκεί πάνω στα τρία βήματα
Πίστη Κρυσταλλίδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου