Τρίτα γενέθλια …

Από χθες η μαμά σου ετοίμασε το εκκλησάκι στους Μολάους, υπόσχεση και τάμα για τα  γενέθλια σου.

Το εκκλησάκι που συμβολίζει την πρώτη μάχη και την μεγάλη σου νίκη με το δράκο.

Του Γρηγορίου του Θεολόγου , όλοι εκεί εκτός από σένα!

Πριν από 3 χρόνια ήσουν εδώ, τρία χρόνια το πιστεύεις; Πολύ ; Λίγο ; Άπειρο ;

Σαν χθες μου φαίνεται, που κάναμε μαζί το ταξίδι και πάλι δεν «καταδέχτηκες» τη βοήθεια μου, ήθελες να οδηγήσεις μόνο εσύ και ας ήταν τα πόδια σου πρησμένα και ας ήσουν κουρασμένος!

Η βασιλόπιτα

Θέλω να σας γράψω μια ιστορία από χθες.
Είχα κανονίσει να πάω συγκεκριμένη ώρα να πάρω τη βασιλόπιτα για τη Γραμματεία μας, όμως όταν έφτασα στο ζαχαροπλαστείο, δεν είχε φτάσει ακόμα από το εργαστήριο.
Η υπάλληλος απολογητικά και ενοχικά μου ζήτησε συγνώμη για την καθυστέρηση.
Η πρώτη σκέψη μου, η αντανακλαστική, που προφανώς φάνηκε στο πρόσωπο μου, ήταν το «ξενέρωμα» και το γαμώτο θα αργήσω!
Είδα στο βλέμμα της κοπέλας, η οποια ήταν η μόνη που δεν έφταιγε, την αγωνία του «τώρα θα ξεσπάσει και θ’ αρχίσει να βρίζει»

Το άλλο μου ολόκληρο…

Είχα πολύ καιρό να βρω ένα βιβλίο που θα με κάνει να ξενυχτίσω για να το διαβάσω με μια ανάσα!
Πάντα έλεγα πως τα βιβλία μας βρίσκουν... με βρήκε λοιπόν «το γράμμα» της Τασουλας Επτακοίλη στον αγαπημένο της Κώστα Μοσχούδη, που και εκείνη τον έχασε από τον ίδιο δράκο.
Ένα ετήσιο ημερολόγιο, μια περιγραφή της ζωής μετά τον ακρωτηριασμό του «μαζί» .
Κάντε μου μια χάρη, αν ξέρετε κάποια γυναίκα που περνάει την δοκιμασία του πένθους, χαρίστε της αυτό το βιβλίο της είναι απαραίτητο! Αν πάλι θέλετε να νιώσετε το «πολύτιμο του μαζί» σας είναι απαραίτητο.
Σε μένα ήρθε από έναν άνθρωπο που δεν έχω γνωρίσει ποτέ με πολύ αγάπη και μου χάιδεψε τη ψυχή.
Αν το είχα νωρίτερα δεν θα αναρωτιόμουν, αν είμαι τρελή, τις στιγμές που με έπαιρναν ξαφνικά τα κλάματα.
Διαβάζω : «θέλω να κλάψω μέχρι να στραγγίξουν όλα τα δάκρυα μου. Για να μπορώ να κλαίω για σένα μέσα μου, με τα μάτια στεγνά, χωρίς κανείς να με βλέπει, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό»

Εθελοντισμός... στάση ζωής !

Αναζητώντας στο λεξικό τον  εθελοντισμό βρίσκουμε:

«εθελούσια, άμισθη και χωρίς καταναγκασμούς παροχή υπηρεσιών σε διάφορους τομείς ...»

Αυτό που ίσως λείπει από τον ορισμό, είναι πως δεν πρόκειται για μια εφάπαξ πράξη, ο εθελοντισμός είναι στάση ζωής! 

Προέρχεται από την εσωτερική ανάγκη, του να προσφέρεις συνεχώς,με οδηγό τον αλτρουισμό, είναι ίσως η ύψιστη μορφή κοινωνικής ευαισθησίας στην πράξη.

Όταν κάποιος έστω και για μια φορά στη ζωή του προσφέρει εθελοντικά, θεωρώ πως θα συνεχίσει να το κάνει για πάντα.

Δυστυχώς όμως στην Ελλάδα είναι πολύ μικρό το ποσοστό του πληθυσμού που ασχολείται με θέματα εθελοντισμού.Στις περισσότερες μελέτες, η χώρα μας κατέχει τις τελευταίες θέσεις στην Ευρώπη.

Η αλήθεια βέβαια είναι, πως δεν υπάρχει σοβαρό μητρώο εθελοντών στη χώρα μας και για πολλά χρόνια, τα οφέλη του εθελοντισμού δεν τονίζονταν και έτσι δεν έχει καλλιεργηθεί αντίστοιχη κουλτούρα.

Πρέπει επιτέλους να μιλήσουμε σοβαρά για τον εθελοντισμό, για την κάλυψη των εθελοντών και την ηθική τους αναγνώριση, αλλά και για την βοήθεια των συλλόγων που βασίζουν τις δράσεις τους σε εθελοντές. 

Ο εθελοντισμός είναι ανεκτίμητος και δεν μπορεί και δεν πρέπει να «κοστολογηθεί», γιατί οι εθελοντές προσφέρουν κομμάτι από την ψυχή τους, αλλά οφείλουμε να συζητήσουμε την έμπρακτη ηθική αναγνώριση και καταγραφή τους.