Είχα κανονίσει να πάω συγκεκριμένη ώρα να πάρω τη βασιλόπιτα για τη Γραμματεία μας, όμως όταν έφτασα στο ζαχαροπλαστείο, δεν είχε φτάσει ακόμα από το εργαστήριο.
Η υπάλληλος απολογητικά και ενοχικά μου ζήτησε συγνώμη για την καθυστέρηση.
Η πρώτη σκέψη μου, η αντανακλαστική, που προφανώς φάνηκε στο πρόσωπο μου, ήταν το «ξενέρωμα» και το γαμώτο θα αργήσω!
Είδα στο βλέμμα της κοπέλας, η οποια ήταν η μόνη που δεν έφταιγε, την αγωνία του «τώρα θα ξεσπάσει και θ’ αρχίσει να βρίζει»
Είναι η αναμενόμενη συμπεριφορά απέναντι στον ευάλωτο και το αισχρό «όταν πληρώνω απαιτώ» !
Ίσως παλιότερα να το είχα κάνει, άλλαξα την όψη μου της χαμογέλασα και της είπα δεν πειράζει θα περιμένω!
Βγήκα στο τραπεζάκι που είχαν έξω από το μαγαζί κάθισα και περίμενα 15 λεπτά!
Ο ήλιος μου ζέστανε το πρόσωπο!
Συνειδητοποίησα την «υπέρβαση» μου και χάρηκα !
Προφανώς είχα αργήσει, αλλά αυτό δεν θα άλλαζε αν νευριαζα, αυτά συμβαίνουν σκέφτηκα και πήρα μια ανάσα!
Η βασιλόπιτα ήρθε ήταν πεντανόστιμη γιατί ήταν ολόφρεσκη... νομίζω επίσης στην διαδρομή δεν είχα ούτε ένα κόκκινο φανάρι!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου