Απολογισμός συναισθημάτων…

Τέτοια εποχή συνηθίζουμε να κάνουμε απολογισμούς, οικονομικούς επαγγελματικούς, προσωπικούς.

Θα προσπαθήσω να κάνω απολογισμό συναισθημάτων.

Η χρόνια μου ξεκίνησε στην Αθήνα, σε μια πόλη που βασιλεύει η μοναξιά και οι αποστάσεις. Μπορείς να τα έχεις όλα, είναι διαθέσιμα και προσιτά, αλλά τελικά δεν έχεις αυτά που πραγματικά αξίζουν.

Δουλεύοντας σε ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της χώρας, συνειδητοποιείς πως το πρωτογενές συναίσθημα της λύπης κυριαρχεί, τόσο στην λειτουργία του όσο και στις εικόνες που βλέπεις. Προσπαθείς όμως να αλλάξεις ο,τι μπορείς, άλλοτε τα καταφέρνεις και άλλοτε όχι, είναι σημαντικό όμως πως στο τέλος, μετράς νίκες έστω μικρές! 

 

Χριστούγεννα σε νοσοκομείο.

-«Οι συνοδοί παρακαλώ να περάσουν έξω για να γίνει η νοσηλεία»

Βγήκαμε στο διάδρομο που πάντα τα πρωινά έχει μια ιδιαίτερη βουή, αυτή της πολυκοσμίας, της αναμονής και του ξεκινήματος της μέρας .

Παρατηρώ την κίνηση και τα πρόσωπα, οι νοσηλεύτριες μπαινοβγαίνουν βιαστικά στα δωμάτια, με σχεδόν συγχρονισμένες κινήσεις, ασθενείς μεταφέρουν την θεραπεία τους με αργά βήματα, άλλοι με το εξιτήριο στα χέρια περιμένουν στωικά για την συνταγογράφηση.

Το καρότσι από τα πλυντήρια έφερε τα καθαρά σεντόνια. Σαν μελίσσι ο 4ος όροφος του «Αγίου Σάββα»

Οι μοναδικές καρέκλες του διαδρόμου, είναι τοποθετημένες κοντά στο παράθυρο με θέα τα «λαβωμένα» προσφυγικά της Αλεξάνδρας.

Μια κυρία έχει βγάλει το πλεκτό της και μετατρέπει την αναμονή σε δημιουργία, μια άλλη έχει στα χέρια της ένα κομποσκοίνι και σε κάθε κυκλική κίνηση αφήνει μια προσευχή να αιωρείται.

Κάθομαι στην τελευταία κενή καρέκλα και τρίζει , σαν παράπονο ακούγετε ο οξύς ήχος του ταλαιπωρημένου σίδερου , έχει σηκώσει τόσο πόνο αυτή η καρέκλα.

Αλλάζουν οι ήχοι μέσα σε ένα νοσοκομείο, και οι μυρωδιές και οι εικόνες , και οι εποχές και οι γεύσεις, ποτέ ο καφές δεν είχε την ίδια γεύση εδώ, ήταν πάντα λίγο πιο πικρός.