Έσβησαν τα τελευταία αποκαΐδια της φωτιάς, που έκαψε μια μεγάλη δημοσία περιουσία. Αν και τα τελευταία χρόνια έστεκε με μια ξεπεσμένη μεγαλοπρέπεια, πόνεσα όταν είδα καρβουνιασμένο το τεράστιο κτήριο, το κτήριο που ήταν σήμα κατατεθέν του τόπου μας. Ο ΑΗΣ Πτολεμαΐδας δεν υπάρχει πια, αχόρταγες οι φλόγες κατάπιαν τη «ΔΕΗ του μπαμπά μου», το εργοστάσιο που έδωσε δουλειά σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους πάνω από μισό αιώνα.Ήμουν μακριά όταν έμαθα την σοκαριστική είδηση, της μεγάλης φωτιάς στο εργοστάσιο και ένιωσα πως καίγεται το σπίτι μου. Θύμωσα που δεν ήταν πρώτη και μοναδική είδηση στα κεντρικά ΜΜΕ, θύμωσα που δεν διακόψαν το πρόγραμμα τους για να συνδεθούν ζωντανά και να μας ενημερώσουν, τόσοι άνθρωποι εκεί τόσες ζωές σε κίνδυνο… Παρακολουθούσα από τα τοπικά μας μέσα, με αγωνία την εξέλιξη της πυρκαγιάς και κάποια στιγμή ένιωσα την ανάγκη να επικοινωνήσω με τους ανθρώπους που πάλευαν με τις φλόγες, για να τους εκφράσω την συμπαράσταση μου, η απάντηση που πήρα ήταν λιτή, σεμνή και καθηλωτική «είμαστε εδώ και ‘’πολεμάμε’’ όπως

