Την βλέπεις έρχεται χαμογελαστή... γύρω στις 11 το βράδυ, χαμογελάει και ας έχει αφήσει το μικρό της αγοράκι, στο σπίτι με δέκατα, χαμογελάει γιατί ξέρει πως το έχεις ανάγκη αυτό το χαμόγελο και εσύ και αυτή.
Ετοιμάζει το καρότσι νοσηλείας για να περάσει ένα προς ένα τα δωμάτια, ένα προς ένα τα κρεβάτια, έναν προς έναν τους ασθενείς, διαβάζει τις οδηγίες, χαμογελάει όταν βλέπει βελτίωση, σκυθρωπιάζει όταν θα πρέπει να δώσει παρηγορητική αγωγή. Δένεται με τους ασθενείς της και ας ξέρει πώς αυτό της προκαλεί ψυχολογική κόπωση.
Ξεκινάει τη νοσηλεία και κάνει το σταυρό της, να μην της τύχει δύσκολο περιστατικό το βράδυ, μόνη της όπως μένει εκεί γύρω στις 3 τα ξημερώματα πάντα ανησυχεί για τους ασθενείς της. Σκέφτεται και την γκρίνια του κακότροπου επιμελητή, που θα είναι αναγκασμένη να ξυπνήσει, δεν αντέχει τις φωνές και τις προσβολές του. Ευτυχώς όμως σήμερα είναι τυχερή, ο ειδικευόμενος που εφημερεύει, είναι καλό παιδί, φιλότιμο, διαβασμένο, νιώθει σιγουριά μαζί του...