Σχεδόν πάντα έχω να σας αφηγηθώ, μια ιστορία μετά από εφημερία στο Αττικό Νοσοκομείο.
Χθες λοιπόν αργά, στη μέση της νυχτερινής βάρδιας ήρθε στα επείγοντα μια μητέρα με τον γιο της και οι δυο με προβλήματα ακοής.
Η μητέρα προσπάθησε, κατά βάση με νοηματική, αλλά και με αρκετές λέξεις να μου περιγράψει τα συμπτώματα του γιου της!
Αυτό που θα μου μείνει χαραγμένο στο μυαλό, ήταν ο τρόπος που επαναλάμβανε
«το παιδί μου» σε κάθε φράση , που προσπαθούσε να αποδώσει, με τα χέρια, τα μάτια και τις λιγοστές λέξεις που μπορούσε να εκφέρει...
σε αυτό «το παιδί μου» είχε κλείσει όλη την αγάπη, την φροντίδα και την αγωνία της ...
αν η μητρότητα είχε ήχο, θα ήταν η χροιά αυτής της γυναίκας σε αυτή τη φράση!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου