Η ζωή είναι κύκλος ...

Αξίωμα που επιβεβαιώθηκε μπροστά στα μάτια μου, με δυο σχεδόν ταυτόχρονες εικόνες.
Και οι δυο σκληρές και οι δυο υπέροχα τρυφερές... 
Εκεί κάπου κοντά στο βράδυ, στην εφημερία του Αττικού, πέρασε από μπροστά μου μια θερμοκοιτίδα με ένα πλασματάκι, «εκτεθειμένο» και αποκομμένο από την σιγουριά της μήτρας...που ίσως είχε πάψει να είναι φιλόξενη.
Ανυπεράσπιστο, χρειάστηκε τεχνητές συνθήκες επιβίωσης και το χέρι του πατέρα του να ακουμπά στο τζάμι και να ακολουθεί! Συγκλονιστική αρχή του κύκλου...
Η δεύτερη εικόνα αυτή του τέλους, μπαίνει από την κεντρική είσοδο κυρία φροντισμένη, μοσχοβολούσε αγάπη, που είχε δώσει και είχε πάρει! 

Τρομαγμένη από την πτώση, πονεμένη από την πληγή στο μέτωπο,ανυπεράσπιστη στο ξένο περιβάλλον που δεν αναγνώριζε, το μόνο γνώριμο το χέρι της κόρης, που δεν θυμάται πως έχει πια!
Η ζωή είναι κύκλος το επιβεβαιώνει το «ανυπεράσπιστο» της αρχής και του τέλους της!