Είχες πει...

Είχες πει: «θα περάσω κάποια στιγμή, θα έρθω από το σπίτι σου να σε δω…» και εγώ από εκείνη την στιγμή σε περίμενα κάθε στιγμή …. και στόλισα το σπίτι μου και φούρνισα γλυκά και φόρεσα τα καλά μου.

Μάλλον θα πέρασε ένας αιώνας από τότε, ή  ένας χρόνος ή μια μέρα ή μια ώρα δεν θυμάμαι…

Χτύπησες το κουδούνι μου και άκουσα μια ερωτευμένη έφηβη μέσα μου, να φωνάζει με λαχτάρα «ήρθε τρέξε!». Την άκουγα πρώτη φορά αυτή τη φωνή; αναρωτήθηκα …

Πάει τόσος πολύς καιρός που ήμουν ερωτευμένη; Ή τελικά δεν υπήρξα πότε; και αυτόν τον ήχο, τον ξέρω; Ήταν πάντα ο ήχος από το κουδούνι μου ή το άγγιγμα σου τον γλύκαινε;

Ήμουν μπροστά στον καθρέφτη μου όταν χτύπησες, του ζητούσα απεγνωσμένα ένα ψέμα … «καθρέφτη καθρεφτάκι μου… πες μου πως είμαι πιο όμορφη από εκείνη »… καμία απάντηση, δεύτερο κουδούνι, έβαλα βιαστικά το άρωμα μου, που τόσες φορές παραδέχτηκες πως σε μεθά, σήμερα χρειαζόμουν όλα μου τα όπλα, έτρεξα να σου ανοίξω…

Η διαδρομή ατελείωτη, μεγάλη, πόσα τετραγωνικά τελικά είναι ένα δυάρι; Γιατί δεν μπορώ να φτάσω ως την πόρτα; Τα κατάφερα τελικά σαν σε μαραθώνιο να τερματίσω ! Τα χέρια μου όμως αδύναμα προσπαθούν να ανοίξουν το καυτό πόμολο, που λες και η αγωνία το έχει πυρώσει, κολλά πάνω του η ιδρωμένη μου παλάμη… παίρνω μια βαθειά ανάσα, σαν να είχα ανάγκη να ρουφήξω το οξυγόνο όλου του κόσμου και ανοίγω…

Είχες σταθεί μπροστά από τον ήλιο, με δυσκολία διέκρινα τα χαρακτηρίστηκα σου, όλος μια πύρινη μορφή, έτοιμος να κάψει τα πάντα στο πέρασμα του, ήσουν πάντα αυτόφωτος και καταστροφικός, είναι η τελευταία μου ευκαιρία να σωθώ από την λαίλαπα, που εγγυημένα μου φυλάει ο ερχομός σου …. δεν προλαβαίνω μπαίνεις με σιγουριά μες στο σπίτι μου, λες και είχες μόλις ανοίξει με τα κλειδιά σου…

Συνεχίζεται