Πες κάτι...

Έπεσε στα χέρια μου ένα απ´ τα  βιβλία  της αγαπημένης μου ποιήτριας ... Το είχα ξεχασμένο στα ράφια της βιβλιοθήκης μου, που τα τελευταία χρόνια γέμιζαν και σχεδόν ασφυκτιούσαν  από βιβλία που μου έχεις χαρισμένα ή ήσουν εσύ  η αφορμή ν' αγοραστούν και να διαβαστούν. 
Άνοιξα  μια από τις τσακισμένες σελίδες του και έπεσα πάνω  σε ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα της: 

"Περιφραστική πέτρα "

"Μίλα. 
Πὲς κάτι, ὁτιδήποτε.
Μόνο μὴ στέκεις σὰν ἀτσάλινη ἀπουσία.
Διάλεξε ἔστω κάποια λέξη,
ποὺ νὰ σὲ δένει πιὸ σφιχτὰ
μὲ τὴν ἀοριστία.
Πές:
«ἄδικα»,
«δέντρο»,
«γυμνό».
Πές:
«θὰ δοῦμε»,
«ἀστάθμητο»,
«βάρος».
Ὑπάρχουν τόσες λέξεις ποὺ ὀνειρεύονται
μιὰ σύντομη, ἄδετη, ζωὴ μὲ τὴ φωνή σου.

Μίλα.
Ἔχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Ἐκεῖ ποὺ τελειώνουμε ἐμεῖς 
ἀρχίζει ἡ θάλασσα.
Πὲς κάτι.
Πὲς «κῦμα», ποὺ δὲν στέκεται.
Πὲς «βάρκα», ποὺ βουλιάζει
ἂν τὴν παραφορτώσεις μὲ προθέσεις.

Πὲς «στιγμή»,
ποὺ φωνάζει βοήθεια ὅτι πνίγεται,
μὴν τὴ σῴζεις,
πὲς
«δὲν ἄκουσα».

Μίλα.
Οἱ λέξεις ἔχουν ἔχθρες μεταξύ τους,
ἔχουν τοὺς ἀνταγωνισμούς:
ἂν κάποια ἀπ᾿ αὐτὲς σὲ αἰχμαλωτίσει,
σ᾿ ἐλευθερώνει ἄλλη.
Τράβα μία λέξη ἀπ᾿ τὴ νύχτα
στὴν τύχη.
Ὁλόκληρη νύχτα στὴν τύχη.
Μὴ λὲς «ὁλόκληρη»,
πὲς «ἐλάχιστη»,
ποὺ σ᾿ ἀφήνει νὰ φύγεις.
Ἐλάχιστη
αἴσθηση,
λύπη
ὁλόκληρη
δική μου.
Ὁλόκληρη νύχτα.

Μίλα.
Πὲς «ἀστέρι», ποὺ σβήνει.
Δὲν λιγοστεύει ἡ σιωπὴ μὲ μιὰ λέξη.
Πὲς «πέτρα»,
ποὺ εἶναι ἄσπαστη λέξη.
Ἔτσι, ἴσα ἴσα,
νὰ βάλω ἕναν τίτλο
σ᾿ αὐτὴ τὴ βόλτα τὴν παραθαλάσσια."

Πήρα μια βαθιά ανάσα και μύρισα θάλασσα, ένιωσα  κάθε λέξη του ποιήματος  και κάθε γράμμα  του μέσα στο μεδούλι μου, τα σημεία στίξης του ένα προς ένα διαπέρασαν  την σπονδυλική μου στήλη ...ήταν τόσο γνώριμο, αλλά μου φάνηκε πως το διάβαζα για πρώτη φορά και ας ήξερα τους στίχους του  απ´ έξω. 
τότε κατάλαβα γιατί εξαρχής το κατέταξα στα αγαπημένα μου, γιατί  με είχε συνεπάρει εκείνη  την  πρώτη φορά της ανάγνωσης  του.Μου "θύμισε" προκαταβολικά εσένα, ήταν γραμμένο για σένα και για μένα για αυτό που θα ζούσαμε  πριν ακόμα γνωριστούμε.
 Ήταν  προάγγελος και οιωνός  του ερχομού σου, μάλλον ενδόμυχα είχα ευχηθεί να βιώσω τον βασανισμό κάθε στίχο του  και η άφιξη σου στη ζωή μου πραγματοποίησε την ευχή μου ... 
Η αγαπημένη μου Δημουλά με "εκπαίδευε" για τις χίλιες σιωπές σου, για αυτές που τακτικά επιλέγεις για τις συζητήσεις μας και μ´ αφήνεις μόνη μου σαν αρχαία ηρωίδα τραγωδίας, να εκτονώνω τον έρωτα μου σε γραπτούς και προφορικούς μονολόγους .
Η αγαπημένη μου Δημουλά ποιητικά περιγράφει τις ικεσίες μου, για μια σου φράση , ατελείωτα βραδιά επαιτούσα μια σου λέξη ... Όχι ποτέ δεν σου ζήτησα απαντήσεις, ποτέ δεν ήθελα υποσχέσεις μόνο λίγο από σένα έστω σε μια σου λέξη... "Πες κάτι"
Και εσύ σχεδόν πάντα δεν έλεγες τίποτα , περίμενες υπομονετικά τα χρόνια, περίμενες τα συναισθήματα  να επιβεβαιώσουν την  αξία  των λέξεων σου και μόνο  τότε εσύ επέλεγες να μιλήσεις  
Εσύ  που ο ερχομός σου ήταν κατάρα και ευλογία, εσύ  που ήρθες  να  μου επιβεβαιώσεις και να μου καταρρίψεις την ποίηση και τους ποιητές μου!