ΗΜΕΡΙΔΑ ΜΕ ΘΕΜΑ: «Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ ΣΗΜΕΡΑ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΕΡΓΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ»

Το Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου -2014- στις 10:00π.μ στην αίθουσα εκδηλώσεων του Μουσείου της Πτολεμαΐδας,  διοργανώνεται από το ΝΠΔΔ ΚΟΙΠΠΑΠ και την Γενική Γραμματεία Iσότητας των Φύλων ημερίδα  με θέμα:

«ο ρόλος της γυναίκας στη διαπαιδαγώγηση σήμερα, προβληματισμοί και προτάσεις για τις άνεργες και εργαζόμενες μητέρες».

Η ημερίδα είναι απόσταγμα διετούς μελέτης , που έχει  πραγματοποιήσει στα πλαίσια της κοινωνικής του  δράσης το ΝΠΔΔ ΚΟΙΠΠΑΠ, την περίοδο 2012-2013 στα δημοτικά σχολεία του Δήμου Εορδαίας με θέμα «Σχολικός εκφοβισμός. Όλα όσα πρέπει να γνωρίζουν τα παιδιά, οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί» και την περίοδο 2013-2014 στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς με θέμα: «πιθανά προβλήματα συμπεριφοράς και κοινωνικοποίησης των παιδιών ηλικίας από  2,5 έως 4,5 ετών».
Η ημερίδα αυτή είναι η πρώτη που
διοργανώνει το ΝΠΔΔ ΚΟΙΠΠΑΠ και είναι μια ολοκληρωμένη προσέγγιση της διαπαιδαγώγησης από ειδικούς  σήμερα. Στόχος είναι να δοθούν εφόδια, από ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, λογοθεραπεύτες, παιδαγωγούς, τις μητέρες για να μπορούν να ανταποκριθούν στις υψηλές απαιτήσεις της διαπαιδαγώγησης των παιδιών τους σήμερα.

       Η Πρόεδρος της                                                                             Η Πρόεδρος της

Επιστημονικής Επιτροπής                                                            Οργανωτικής Επιτροπής

Γιαννοπούλου Ευδοξία                                                                 Κρυσταλλίδου Θεοπίστη

Για τους συμμετέχοντες στην ημερίδα θα πραγματοποιηθεί βιωματικό σεμινάριο   την Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου στις 11:00π.μ στο αμφιθέατρο του «Μποδοσάκειου» Νοσοκομείου με θέμα :

«Η διαχείριση του θυμού» σε συνεργασία με 2^ο και 3^ο  περιφερειακό τμήμα  της Ένωσης Νοσηλευτών Ελλάδας. 

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

eordaia.org

Χαιρετισμός

της Γενικής Γραμματέως Ισότητας των Φύλων

κ.Βάσως Κόλλια

Κυρίες και κύριοι,

Θα ξεκινήσω την ομιλία μου με τη διαπίστωση. Σήμερα, στην ήπειρό μας, έχουμε την τύχη να απολαμβάνουμε σημαντικά κεκτημένα που προσφέρει το ευρωπαϊκό πολιτισμικό, κοινωνικό και οικονομικό οικοδόμημα. Ατομικές και κοινωνικές ελευθερίες που για εκατομμύρια ανθρώπους σε άλλες ηπείρους παραμένουν στη σφαίρα της φαντασίας, ακόμη κι αν η δική τους χώρα διαπρέπει οικονομικά σε παγκόσμιο επίπεδο.

Αυτά τα αγαθά, οι ταλαιπωρίες της οικονομικής κρίσης δεν πρέπει να  τα επισκιάσουν.

Ειδικά στο πεδίο της ισότητας των φύλων, οι Ευρωπαίες, και μαζί τους και οι Ελληνίδες, έχουν δει τις τελευταίες δεκαετίες πολλές από τις διεκδικήσεις τους να γίνονται πραγματικότητα. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η ισότητα των φύλων είναι στο DNA της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από τη στιγμή της γέννησής της, το 1957. Και πράγματι. Η ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών αποτελεί συνταγματικό θεμελιώδες δικαίωμα και αδιαμφισβήτητη αξία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η αξία αυτή αποτυπώνεται ρητά στην ιδρυτική Συνθήκη της Ρώμης.

Η πρόοδος δεν είναι πάντα θεαματική, αλλά είναι συνεχής. Συνεχίζονται οι προσπάθειες ώστε άνδρες και γυναίκες να αμείβονται το ίδιο, για την ίδια εργασία. Πραγματοποιούνται μεγάλες εκστρατείες για να εξαλειφθεί η βία κατά των γυναικών. Καταπολεμώνται οι ανισότητες στον εργασιακό χώρο. Περισσότερες γυναίκες σταδιακά εισέρχονται σε θεσμούς και οργανισμούς, σε θέσεις υψηλές με σημαντικές ευθύνες, σε κέντρα πολιτικών και οικονομικών αποφάσεων. Γίνεται συστηματική προσπάθεια ώστε να υποστηριχθεί η εργαζόμενη μητέρα, καταφέρνοντας να συμφιλιώσει την οικογενειακή και επαγγελματική της ζωή.

Δεν ισχυρίζομαι ότι οι αγώνες των γυναικών έχουν τελειώσει. Όπως διαπιστώθηκε πριν λίγους μήνες στη Νέα Υόρκη από το αρμόδιο όργανο του ΟΗΕ για το Καθεστώς των Γυναικών, «παρά την αδιαμφισβήτητη πρόοδο, η ουσιαστική ισότητα των φύλων δεν έχει επιτευχθεί σε καμία χώρα». Παραμένει μία παγκόσμια πρόκληση για όλες τις κοινωνίες και σε όλα τα επίπεδα.

Ας δούμε όμως τι συμβαίνει στη χώρα μας, σε μια γωνιά της Ευρώπης με ξεχωριστή σημασία και ενδιαφέρον. Μια χώρα «μικρή σε έκταση, απέραντη στο χρόνο», όπως δεν έπαυε να υμνεί ο μεγάλος μας Ελύτης. Στην Ελλάδα, παρά τις αντιξοότητες, με κάποιον τρόπο επιβιώνουν μοναδικά προνόμια. Γιατί, όπως έχει αποδείξει η Ιστορία, στον τόπο μας δύσκολα ριζώνει η ακραία καταπίεση και η ανελευθερία για μεγάλο διάστημα. Ο λαός μας, υπερβολικά ανεξάρτητος, ίσως ακόμη και ανυπότακτος στο βάθος, κατορθώνει πάντα την κρίσιμη στιγμή να δείξει ότι διαθέτει «αρετή και τόλμη».

Όμως, πώς αυτά τα χαρακτηριστικά διαμορφώνουν τις σχέσεις των δύο φύλων; Είναι εστίες ανταγωνισμού ή πεδία έμπνευσης για όσους ενώνονται με τα δεσμά του γάμου και κάνουν οικογένεια; Είναι άραγε ο πολιτισμός μας και οι αξίες μας ικανές να εξασφαλίσουν ένα πιο δίκαιο, πιο βιώσιμο «αύριο» για τα παιδιά μας;

Ας δούμε πώς έχουν εξελιχθεί ιστορικά οι σχέσεις των δύο φύλων στη χώρα μας μέχρι σήμερα.

Μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, η Ελληνίδα παρέμενε παραγκωνισμένη, θεωρείτο «κατώτερο» φύλο. Βασικός προορισμός της ήταν ακόμη το σπίτι. Νομοθεσία ισότητας των φύλων δεν υπήρχε. Ο κόσμος της γνώσης ήταν κλειστός για τις γυναίκες. Και γιατί άλλωστε, η γυναίκα να μορφώνεται εφόσον δεν μπορεί να ψηφίζει!

Παρότι στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο, η γυναίκα παρέμενε για αιώνες στο περιθώριο της επίσημης ιστορίας, η αξιοθαύμαστη δύναμη και οι ικανότητές της έβρισκαν διέξοδο σε ένα παράλληλο «σύμπαν». Στο σύμπαν της οικογένειας, της ανατροφής  των παιδιών, του καθημερινού μόχθου. Είναι η πρωταγωνίστρια του λαϊκού πολιτισμού. Είναι ο αφοσιωμένος αρωγός και αθέατος συμπαραστάτης του άνδρα σε κάθε του βήμα, σε κάθε επίτευγμα.

Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την κρίσιμη συμβολή των γυναικών σε κάθε δύσκολη στιγμή του έθνους. Παρότι οι Ελληνίδες εισέρχονται δειλά στην επίσημη αγορά εργασίας μόλις στις αρχές του 20ου αιώνα, η συμβολή τους στον πόλεμο του 1940 είναι καταλυτική, για την αλλαγή της θέσης της γυναίκας. Ενώ μέχρι τότε οι γυναίκες δεν είχαν καν λόγο στην κοινωνική ζωή, ξαφνικά αναδεικνύονται πρωταγωνίστριες της Ιστορίας.

Μετά από λίγα χρόνια, το 1952, κατοχυρώνεται διά νόμου το δικαίωμα του «εκλέγειν» και «εκλέγεσθαι» για τις Ελληνίδες. Αρκετά χρόνια αργότερα, το Σύνταγμα του 1975 κατοχυρώνει συνταγματικά την ισότητα μεταξύ πολιτών, ανδρών και γυναικών.

Αυτό που όμως αλλάζει ριζικά τα δεδομένα είναι η συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΟΚ, το 1981. Σε όλα τα κρίσιμα πεδία διεκδικήσεων, το νομοθετικό πλαίσιο έπρεπε να εκσυγχρονιστεί. Να επιτρέψει στη γυναίκα να συμμετέχει δυναμικά σε όλες τις πτυχές της ζωής. Ξεκίνησαν να αναπτύσσονται κοινωνικές υπηρεσίες φροντίδας για να διευκολύνουν την εργαζόμενη γυναίκα. Ιδρύονται κρατικοί δημοτικοί σταθμοί σε όλη την επικράτεια, κέντρα βρεφών για την άγαμη μητέρα, κοινωνικοί ξενώνες ενηλίκων για αυτοεξυπηρετούμενα άτομα, Κέντρα Ανοικτής Προστασίας Ηλικιωμένων, τα γνωστά μας Κ.Α.Π.Η.

Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι σήμερα, στην Ελλάδα, τα δικαιώματα των γυναικών τουλάχιστον ως προς το τυπικό μέρος, είναι κατοχυρωμένα.

Στην πράξη, όμως η ανισότητα στα φύλα παραμένει κατά βάθος, ακλόνητη. Αυτό μας αποκαλύπτει το γεγονός ότι για κάθε σημαντική –αρνητική- μεταβολή στα δεδομένα της ζωής μας, ενοχοποιείται το κοινωνικά πιο αδύναμο φύλο. Το γυναικείο.

Ζούμε σε μια χώρα όπου συχνά ενοχοποιείται η γυναίκα για το γεγονός ότι ο πληθυσμός των παιδιών μειώνεται διαρκώς. Είναι γεγονός ότι τα παιδιά στην σημερινή Ελλάδα αποτελούν μια ηλικιακή μειονότητα. Ο πληθυσμός μας διαρκώς γερνάει. Τα παιδιά, το 1961 αποτελούσαν το 32% του συνολικού πληθυσμού. Το 2011, έφθασαν στο 17,4%, σύμφωνα με εκτιμήσεις που δημοσίευσε η UNICEF. Συνολικά, τα τελευταία 50 χρόνια, το ελληνικό νοικοκυριό συρρικνώθηκε κατά 2,65 μέλη.

Όμως, η γυναίκα ενοχοποιείται ακόμη και για κάτι άλλο, αν και ίσως λιγότερο ανοικτά.

Ενοχοποιείται για το γεγονός ότι η δομή της οικογένειας αλλάζει καθημερινά.

Τα διαζύγια στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί, παρότι ο θεσμός της πυρηνικής οικογένειας παραμένει αρκετά πιο ισχυρός από ό,τι στην Ευρώπη. Υπολογίζεται ότι περίπου το 27% των γάμων στη χώρα μας καταλήγουν σε διαζύγιο, ενώ στο δυτικό κόσμο το αντίστοιχο ποσοστό φθάνει στο 50%.

Το τρίπτυχο «οικογένεια-οικονομική ανεξαρτησία-κοινωνική και προσωπική ολοκλήρωση» δεν φαίνεται να λειτουργεί όπως θα έπρεπε. Ή τουλάχιστον για τις γυναίκες. Τι συμβαίνει, λοιπόν, γύρω μας;

Αυτό που συμβαίνει είναι αρκετά απλό. Παρότι οι γυναίκες μορφώνονται περισσότερο από τους άνδρες, παρότι αρκετά συχνά εργάζονται εκτός σπιτιού, εξακολουθούν να επωμίζονται κατά κύριο λόγο τα βάρη της οικιακής φροντίδας. Αντίθετα, οι άνδρες φαίνονται αμετακίνητοι ως προς τις εργασιακές τους συνήθειες και τη νοοτροπία.

Η άνιση κατανομή του χρόνου μεταξύ γυναικών και ανδρών για τη φροντίδα σπιτιού και οικογένειας, συνεχίζει να αποτελεί ένα από τα πιο κρίσιμα πεδία ανισότητας μεταξύ των φύλων. Πρόκειται για ένα πρόβλημα Ευρωπαϊκό, που όμως στη χώρα μας είναι ιδιαίτερα οξυμένο. Στην χώρα μας, με την οικιακή φροντίδα απασχολούνται κατά μέσο όρο 78% γυναίκες και μόνον 9% άνδρες σε συστηματική βάση. Το χάσμα των φύλων στο πεδίο αυτό είναι το δεύτερο μεγαλύτερο της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά την Πορτογαλία.

Η άνιση κατανομή των ευθυνών φροντίδας του νοικοκυριού μεταξύ των φύλων, θέτει σοβαρά εμπόδια στην ισότιμη πρόσβαση στην αγορά εργασίας και στην οικονομική αυτονομία των γυναικών. Τα μεγάλα διαστήματα διακοπής της επαγγελματικής ζωής της γυναίκας λόγω της γέννησης και ανατροφής των παιδιών, δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο την ένταξη και επανένταξη στην αγορά εργασίας. Όπως εκτιμάται, σήμερα οι γυναίκες αφήνουν την εργασία τους 5,8 φορές περισσότερο από τους άνδρες για προσωπικούς ή οικογενειακούς λόγους. Ακόμη, δημιουργούνται εμπόδια στην επαγγελματική ανέλιξη των γυναικών και στην ανάληψη θέσεων ευθύνης.

Η κρίση δημιουργεί πρόσθετες προκλήσεις. Η ανεργία πλήττει κυρίως γυναίκες ή τις ωθεί σε κακής ποιότητας θέσεις εργασίας. Οι γυναίκες παραμένουν πρωταγωνίστριες στην ημι-απασχόληση. Άλλες, οδηγούνται πίσω στην μη αμειβόμενη οικιακή εργασία, η οποία ηθικά αναγνωρίζεται ανεπαρκώς ή καθόλου από την κοινωνία μας.

Είναι γεγονός, όπως φαίνεται από τις μελέτες, ότι οι γυναίκες τα καταφέρνουν καλύτερα στη συμφιλίωση εργασίας και οικογενειακής ζωής σε σχέση με τους άνδρες εργαζόμενους.

Ωστόσο, η προσπάθειά μας να ανταποκριθούμε στο ρόλο της «βιονικής γυναίκας», παλεύοντας σε όλα τα μέτωπα, μας εξαντλεί και δεν οδηγεί την κοινωνία μας μπροστά.

Εγκλωβίζοντας τις γυναίκες σε «δεύτερους» ρόλους, οι κοινωνίες μας στερούνται πολύτιμο ταλέντο, γνώση και εν τέλει ζωτική ενέργεια. Υπολογίζεται ότι σε παγκόσμιο επίπεδο, αυτό συνεπάγεται χαμηλότερη οικονομική ανάπτυξη έως και κατά 27% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος.

Γιατί λοιπόν συντηρούμε την ανισότητα των φύλων παρότι μάς κοστίζει τόσο ακριβά; Ίσως γιατί ακόμη και σήμερα, είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι, ακολουθούμε πρότυπα για τους ρόλους των φύλων που μας έρχονται από τα βάθη της ανθρώπινης ιστορίας.

Θα δώσω ένα παράδειγμα για το ρόλο της γυναίκας. Στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, η δύναμη, είτε ως σωματική ρώμη ή ως ψυχικό σθένος, ήταν χαρακτηριστικό των ανδρών. Οι ήρωες ήταν πάντα άνδρες. Η γυναίκα τής δράσης και των επιτευγμάτων είχε εξοριστεί στη σφαίρα του μύθου και της θρησκευτικής πρακτικής. Η γυναίκα που κατέχει δύναμη είναι επικίνδυνη, είναι ξένη και βάρβαρη, όπως οι Αμαζόνες. Ή ακόμη και μάγισσα, όπως η Μήδεια, η Κίρκη και η Κασσάνδρα.

Οι ελάχιστες μυθικές γυναίκες που διαθέτουν δύναμη και κατορθώνουν να ξεφύγουν από την ανωνυμία, οδηγούνται στη μοναξιά, στο περιθώριο, στην αποστροφή. Τα χαρίσματά τους τερατοποιούνται. Η θεά Άρτεμις, διαθέτει κυνηγετικές ικανότητες και πολεμικές αρετές. Όμως δεν ολοκληρώνει τη γυναικεία της φύση. Μένει η αιώνια παρθένα, με φοβική στάση απέναντι στο άλλο φύλο. Το ίδιο και η Αταλάντη, η μυθική κυνηγός, που αποκαλείται και «φυγόδεμνος», δηλαδή εκείνη που αποφεύγει το συζυγικό κρεβάτι.

Όπως μαρτυρούν οι μύθοι, η γυναικεία φύση καταξιώνεται κατά βάση μέσα από τη θυσία. Σκεφθείτε το αρχαίο έπος και τις τραγωδίες, σκεφθείτε την Ιφιγένεια, την Αντιγόνη ή την Άλκηστη.

Μάλλον δεν είχε αίγλη να είσαι η «καθημερινή γυναίκα» στον αρχαίο κόσμο. Οι άνδρες της αρχαιότητας ήθελαν τις γυναίκες τους σιωπηλές υφάντριες, κατασκευάστριες ψωμιού, συζύγους και μητέρες. Εξαφανισμένες στην ανωνυμία του φύλου τους. Βασικά τους προσόντα, η υπομονή και η απαντοχή.

Είναι χαρακτηριστικό το σχετικό απόσπασμα από τον Επιτάφιο που εκφώνησε ο Περικλής: «Και αν πρέπει κάπως να αναφερθώ και στην αρετή των γυναικών που τώρα έγιναν χήρες, με μία σύντομη παραίνεση θα ολοκληρώσω αυτό το ζήτημα: Μη γίνεστε χειρότερες από όσο η φύση σας σάς επιβάλλει. Μεγάλη τιμή είναι για τη γυναίκα να μιλούν οι άντρες όσο γίνεται λιγότερο γι’αυτήν, είτε πρόκειται για τις αρετές της είτε πρόκειται για τα ελαττώματά της».

Οι γυναίκες από τη φύση τους θεωρούνταν «συναισθηματικές», χαρακτηριστικό μάλλον «δεύτερης διαλογής». Η «υστερία» ήταν μια αποκλειστικά γυναικεία διαταραχή. Ετυμολογικά προέρχεται από την «υστέρα», δηλαδή τη μήτρα. Με ένα τέτοιο «βεβαρυμμένο» ψυχολογικό προφίλ, η γυναίκα αποκλειόταν από το δημόσιο βίο, καθώς δεν ήταν σε θέση να κρίνει αντικειμενικά, να σκεφθεί λογικά.

Κατά τον Αριστοτέλη, η γυναίκα είναι ένας ατελής άνδρας. Αλλά και αργότερα, ο Θωμάς Ακινάτης θεωρεί ότι η γυναίκα «Είναι πνευματικώς ανίκανη να κρατήσει θέση εξουσίας».

Η γυναίκα παρέμεινε επί αιώνες άτομο ή πολίτης δεύτερης ή τρίτης κατηγορίας. Στα χέρια της αφέθηκε ολοκληρωτικά ο κρίσιμος ρόλος της ανατροφής των παιδιών. Η κατάκτηση του δημόσιου βίου, των υψηλόβαθμων αξιωμάτων, των θέσεων ευθύνης και εξουσίας στον επαγγελματικό, οικονομικό και πολιτικό στίβο δεν ήταν ποτέ δικός της αγώνας. Αλλά των ανδρών.

Πιστεύω ότι όλα αυτά μας ακουμπούν και σήμερα. Ακόμη και σήμερα, η γυναίκα έρχεται αντιμέτωπη με μια διχοτομική αντίληψη για το ρόλο των φύλων. Από τη μια, ο εξιδανικευμένος οίκος, μια «νησίδα προστασίας» για γυναίκες και παιδιά. Στην απέναντι όχθη βρίσκεται ο επαγγελματικός χώρος, όπου κυριαρχούν οι σκληροί νόμοι της αγοράς, η εμπορευματοποίηση της εργασίας, οι επιταγές του εργοδότη. Αυτός είναι ο χώρος των ανδρών.

Η ανάγκη να προσαρμοστούμε στα σύγχρονα δεδομένα είναι ανυπέρβλητη. Ο άνδρας έχει πάψει από καιρό να είναι ο μοναδικός «στυλοβάτης» της οικογένειας. Το μοντέλο που λέει ότι «ο άνδρας συντηρεί την οικογένεια» και η «γυναίκα μαγειρεύει, σιδερώνει και μεγαλώνει τα παιδιά» δεν λειτουργεί πια. Η «δύναμη» του άνδρα, ή η «καρτερικότητα» της γυναίκας δεν επαρκούν ως βασικές αποσκευές των δύο φύλων σε έναν κόσμο που αλλάζει. Χρειάζεται επιστημονικός και τεχνολογικός αλφαβητισμός από όλους για να λειτουργήσουμε ως πολίτες, ως γονείς, ως ασθενείς, ως ψηφοφόροι, ως κοινωνικά όντα, ως δημιουργοί, ως καταναλωτές. Η ανάγκη για διά βίου μάθηση είναι σαρωτική.

Τα λεγόμενα «τυπικά προσόντα» δεν επαρκούν πλέον για να εξασφαλίσουν ένα βιώσιμο μέλλον σ’εμάς και κυρίως στα παιδιά μας. Χρειάζονται άλλου τύπου προσόντα όπως η «συναισθηματική νοημοσύνη» και δεξιότητες που σχετίζονται με τη συνεργασία και την επικοινωνία. Αυτά τα προσόντα η κοινωνία μας δεν είχε μέχρι τώρα αξιολογήσει επαρκώς. ΄Ανθρωποι με ιδιοφυείς ιδέες που άλλαξαν τον κόσμο, αλλά που δεν κατάφεραν ποτέ να τελειώσουν τις σπουδές τους, όπως ο Steve Jobs, ο «πατέρας» των υπολογιστών Mac και ο Bill Gates της εταιρείας Microsoft, θα κινδύνευαν στην Ελλάδα να παραμείνουν άνεργοι!

Κι αυτό γιατί τείνουμε να ξεχνάμε ότι όταν ο νέος και η νέα εργαζόμενη εμφανιστούν στην καινούργια τους δουλειά, οι αποσκευές τους δεν βρίσκονται στο «χαρτί», αλλά εντός τους. Στην προσωπικότητά τους. Και για το λόγο αυτό, θα πρέπει να ωθήσουμε τα παιδιά μας να καλλιεργήσουν πολύπλευρα τα πνευματικά και ψυχικά τους προσόντα. Δεν είναι τόσο σημαντικό να διαπρέψουν στις ξένες γλώσσες π.χ. ήδη από το Γυμνάσιο, όσο το να δοκιμαστούν στον κοινωνικό στίβο, στον εθελοντισμό, στην κοινωνική προσφορά.

Φίλες και φίλοι,

Ίσως τελικά η κρίση μας βοηθά. Γιατί αναδεικνύει ξεκάθαρα τα αδιέξοδα των κοινωνιών μας που εμποδίζουν την εξέλιξη και την ίδια την επιβίωσή μας. Όμως, όπως λέει και ο Μικρός Πρίγκιπας, "Αυτό που κάνει την έρημο όμορφη είναι ότι κάπου κρύβει μια πηγή"!

Πιστεύω ότι σταδιακά θα δούμε ριζικές ανατροπές στη λειτουργία και το ρόλο των φύλων.

Δεν πρέπει να περιμένουμε ότι οι αλλαγές θα γίνουν αυθόρμητα. Χρειάζονται παρεμβάσεις και μάλιστα ξεκινώντας από ένα κρίσιμο πεδίο πολιτικής, την οικογένεια. Η λειτουργική οικογένεια συμβάλλει καταλυτικά στην εναρμόνιση της επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής για τους εργαζόμενους γονείς. Παράλληλα, επιτελεί έναν κεντρικό ρόλο στην κοινωνία μας, ως θεμελιώδης θεσμός κοινωνικοποίησης. Είναι το πρώτο «σχολείο» της κοινωνίας μας. Το φυτώριο θετικών και αρνητικών στερεοτύπων. Η κινέζικη σοφία διδάσκει τους γονείς ότι «τα παιδιά θα κάνουν το 10% από αυτό που τους λες, αλλά το 80% από αυτό που θα δουν να κάνεις».

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: πώς θα αλλάξουν οι βαθιά ριζωμένες νοοτροπίες σχετικά με τα φύλα; Η εφαρμογή πρακτικών μέτρων ίσως να μπορεί να ξεκλειδώσει το αδιέξοδο του φαύλου κύκλου των έμφυλων στερεοτύπων που αναπαράγονται και μαζί αναπαράγουν τις ανισότητες.

Θα αναφερθώ σε ένα χαρακτηριστικό και χρήσιμο παράδειγμα από τη Σκανδιναβία. Στη Νορβηγία παρέχεται η δυνατότητα 59 εβδομάδων αμειβόμενης γονικής άδειας με το 80% των απολαβών (ή 49 εβδομάδων με το 100% των απολαβών). Ένα τρίμηνο προορίζεται για τον πατέρα, αντίστοιχο διάστημα για τη μητέρα, και το υπόλοιπο οι γονείς το μοιράζονται με δική τους απόφαση. Αντίστοιχη πολιτική εφαρμόζεται στη Σουηδία.

Η υποδοχή και αποδοχή αυτών των «ονοματισμένων» τριμήνων από τους άνδρες ήταν εντυπωσιακή. Σταδιακά, φαίνεται να αντιμετωπίζουν την προοπτική αυτή όχι ως υποχρέωση αλλά ως ένα πολύτιμο δικαίωμα και ευκαιρία να μοιραστούν χρόνο με τα παιδιά τους. Η υποχρέωση της τρίμηνης άδειας αυτή ήταν αρκετή για να ανακαλύψουν τις χαρές της πατρότητας. Να αναπτύξουν νέες δεξιότητες και ανθρώπινες πτυχές του εαυτού τους.

Με τη ρύθμιση αυτή, επιλύεται με έναν δίκαιο και σταθερό τρόπο το θέμα της γονικής άδειας. Αντιμετωπίζονται όμως και μια σειρά δυσλειτουργίες στο όλο σύστημα που εμπλέκει την οικογένεια, το επάγγελμα και το φύλο. Αν οι πιθανότητες ανδρών και γυναικών να απουσιάσουν για την ανατροφή του παιδιού τους, είναι ίδιες, τότε επιλύονται αρκετά προβλήματα παράλληλα. Κατ’αρχήν, εκλείπει αυτομάτως ο λόγος «επιλογής» του φύλου του υποψηφίου κατά την πρόσληψη. Τα δύο φύλα έχουν τις ίδιες ευκαιρίες να προοδεύσουν επαγγελματικά, χωρίς οι επιλογές σταδιοδρομίας να συνδέονται αυτονόητα με την τεκνοποίηση και την ανατροφή των παιδιών. Άνδρες και γυναίκες, όταν μοιράζονται τις ευθύνες της οικογένειας, μπορούν να αποδώσουν εξίσου. Η συμφιλίωση της επαγγελματικής, κοινωνικής και οικογενειακής ζωή αποβαίνει προς όφελος του ατόμου, της οικογένειας, αλλά και της ίδιας της επιχείρησης.

Δεν είναι τυχαίο ότι η παροχή υψηλής ποιότητας υπηρεσιών για την φροντίδα παιδιών από τη γέννηση έως και την ολοκλήρωση της φοίτησης στην υποχρεωτική σχολική εκπαίδευση, αποτελεί προτεραιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό διατυπώθηκε επίσημα στη Βαρκελώνη το 2002.

Η στήριξη της οικογένειας και η συμφιλίωση προσωπικής και επαγγελματικής ζωής των γυναικών αποτελεί έναν από τους βασικούς στόχους του νέου Εθνικού Προγράμματος για την Ισότητα των Φύλων της νέας προγραμματικής περιόδου 2014-2020.

Έχουμε πλήρη επίγνωση ότι η δημιουργία οικογένειας, η ανατροφή, η φροντίδα και η διαπαιδαγώγηση των παιδιών αποτελεί θέμα και ευθύνη όλων μας! Αφορά εξίσου άνδρες και γυναίκες. Αφορά την πολιτεία, τους θεσμούς κοινωνικοποίησης και φροντίδας, τις επιχειρήσεις και τους εργοδότες.

Αν ενέχει κόστος, αυτό είναι ένα κόστος που πρέπει όλοι μας να αναλάβουμε. H επένδυση στη φροντίδα και στην ανατροφή των παιδιών μας είναι μια επένδυση υψηλής απόδοσης. Γιατί πρόκειται για την ίδια την επιβίωση της κοινωνίας μας.

Με τις σκέψεις αυτές, ευχαριστώ θερμά το Δήμο Εορδαίας που στήριξε τόσο ενεργά τη διοργάνωση της εκδήλωσης αυτής.

Όσο πιο σοβαρά και υπεύθυνα αντιμετωπίσουμε την ισορροπία των φύλων μέσα στην οικογένεια, τόσο πιο στέρεη και δημιουργική κοινωνική βάση οικοδομούμε.

Τόσο πιο ανθρώπινη ζωή θα χαρίζουμε στους εαυτούς μας.

Σας ευχαριστώ.

______________________

Απο το βιωματικό σεμινάριο που πραγματοποιήθηκε σήμερα για τη διαχείριση του θυμού, σε συνεργασία με το 2ο και 3ο περιφερειακό τμήμα της Ένωσης Νοσηλευτών Ελλάδας -στο Μποδοσάκειο Νοσοκομείο-.