Να συμπονέσουμε και να συμπαρασταθούμε στις οικογένειες που κάποιο μέλος τους νοσεί.
Γιατί η νόσος Αλτσχάιμερ έχει την ιδιαιτερότητα, όταν κάποιος νοσήσει να πάσχει ουσιαστικά και όλη η οικογένεια μαζί του.
Αυτοί που έχουν υπό τη φροντίδα τους ανοϊκούς ασθενείς φέρουν δυσβάστακτο ψυχολογικό, σωματικό και οικονομικό φορτίο.
Είναι πραγματικά τραυματική εμπειρία να ζεις από κοντά το «διαρκές τέλος» της προσωπικότητας του ανθρώπου που αγαπάς.
Δυστυχώς και εγώ βίωσα αυτήν τη δραματική εμπειρία, με την αγαπημένη μου γιαγιά την Πίστη .Η γλυκιά μου γιαγιά ,που μου είχε μεγάλη αδυναμία και ουσιαστικά με μεγάλωσε σαν κόρη της .
Μια γυναίκα δυναμική, έζησε τα παιδικά της χρόνια μέσα στον πόλεμο του '40, με κακουχίες, ταλαιπωρία και τον θάνατο γύρω της. Είδε το χωρίο της να καίγεται δύο φορές. Και ένιωσε τι προσφυγιά και το ξερίζωμα στα παιδικά της χρόνια.
Το μόνο της παράπονο , ότι δεν τελείωσε το σχολείο γιατί ως μεγαλύτερη κόρη έπρεπε να αναλάβει την ευθύνη και τη φροντίδα των μικρότερων αδελφών της, έξι τον αριθμό!
Παντρεύτηκε μέσα στον εμφύλιο, άφησε την οικογένεια της στη Φλώρινα και εγκαταστάθηκε με τον άντρα της στη Πτολεμαΐδα ,για να δουλέψει σκληρά στα χωράφια, με τα καπνά και τα σιτηρά.
Όλοι είχαν να λένε για την νοικοκυροσύνη και την εξυπνάδα της. Έλαμπε το πλίθινο σπίτι της , το οποίο φρόντιζε να ασβεστώνει κάθε Απρίλη μόνη της. Η αυλή της γεμάτη λογής- λογής λουλούδια και ο λαχανόκηπος της ζηλευτός. Σ΄ αυτό το σπίτι με τις λιγοστές ανέσεις, που τις γωνιές του στόλιζαν τα εργόχειρα της , δημιουργίες απαράμιλλης αισθητικής και τέχνης, φρόντισε τα πεθερικά της και μεγάλωσε παιδιά και εγγόνια.
πατήστε για να διαβάσετε την συνέχεια
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου