Με την απεραντότητα του γαλάζιου που μπορείς να βρεις κάθε απόχρωση του απλά με ένα άνοιγμα του βλεφάρου σου.
Το φλογερό κόκκινο της ένωσης του, με τον ήλιο μέσα στη θάλασσα.
Το αναπάντεχο μοβ του χειμώνα όταν πίσω από τη χιονισμένη βουνοπλαγιά καταλήγει το άρμα του Φαέθων.
*οι φωτογραφίες είναι ευγενική παραχώρηση,
από το προσωπικό αρχείο του Νικόλαου Λόφτσαλη






1 σχόλιο:
Πίστη μου,αγαπημένη μου.
Να ήξερες πόσο μεγάλη τιμή μου κανεις,να γνωρίζεις πως νοιώθω την αγάπη σου για τις φωτογραφίες μου και για μένα.Η φωτογραφία για μένα είναι μια ιεροτελεστία,είναι η ξευδαίσθηση της στιγμής του παρόντος,είναι η θεωρία της σχετικότητος.Σήμερα είναι το λιβάδι με τα λευκάδια και αύριο δεν είναι.Είναι η παρακαταθήκη μας αυτά τα καρέ για τους χρόνους τους οποίους δεν θα είμαστε εν ζωή.Θα προκαλούν ερωτηματικά,φτερούγίσματα στις καρδιές,ανατριχίλες στους απογόνους μας.
Και αυτοί θα λένε:
-Ώ!! Τι κόσμος Μπαμπά!
Δημοσίευση σχολίου