Το χωρίς μαζί…

Σου είχα εκχωρήσει όλα τα «δικαιώματα υπογραφής» των αποφάσεων της ζωής μου,
είχες εξουσιοδότηση και μπορούσες να υπογράφεις αντ’ εμού, εν λευκώ,
να αποφασίζεις,
να ορίζεις
και να επιλεγείς ακόμα και «τα θέλω μου».

Και εσύ τελικά αποφάσισες, να μετρώ τη ζωή μου με το “χωρίς” …
Μια μέρα χωρίς εσένα.
Ένα μήνα χωρίς εμένα.
Ένα χρόνο χωρίς εμάς.
Επέλεξες να ζω με το “δεν” …
Δεν σε πιστεύω…
Δεν με νοιάζει…
Δεν μ´ αγαπάς…

Σου έδινα δύναμη να προχωράς μπροστά.
Πάντα με επιμονή έψαχνα «το καλύτερο εγώ σου».
Σου είχα επιτρέψει να είσαι ο δυνατός ,
αυτός που νικά,
αυτός που τιμωρεί …

Και εσύ τελικά επέλεξες να προχωρήσεις χωρίς εμάς .
Επέλεξες να νικήσεις εμένα.
Επέλεξες να μου επιβάλλεις την απουσία σου.
Αυτή ήταν η τιμωρία μου!

Πίστεψες πως από μοναδική, θα μπορούσα θα γίνω καμία.
Πίστεψες πως μπορείς να είσαι κάτι χωρίς εμένα!
Πίστεψες πως θα μπορούσε να περνάει η ζωή σου ξεχνώντας με.
Ξέρω όμως πως τίποτα δεν κατάφερες τελικά,
γιατί τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο για σένα.
Το ξέρω γιατί είμαι μέσα σου.
Το ξέρω γιατί σε μένα βρήκες εσένα.
Με είχες ευχηθεί μωρό μου,
είχες ευχηθεί να μ´ έχεις !
Το βλέμμα σου έχει αλλάξει και εγώ μπορώ να το διαβάζω,
έχει τη σκιά του ανεκπλήρωτου και του ανικανοποίητου καλέ μου.
Με έκανες εκκρεμότητα αυτό μόνο κατάφερες!
Και ξέρεις, έχει μεγάλη δύναμη διάβρωσης η εκκρεμότητα !
Εκκρεμότητα το φιλί, που μας έκανε “ένα”…
Εκκρεμότητα η ζωή, που ονειρευτήκαμε αγκαλιά…
Εκκρεμότητα γιατί ξέρεις τι θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί!
Εκκρεμότητα σου πάντα θα είμαι…

Να η δική σου τιμωρία …
το χωρίς μαζί!