Ο Σταύρος Ξαρχάκος και η Μαρινέλλα μας ξανά συστήνουν

  Τη σονάτα του σεληνόφωτος, του Γιάννη Ρίτσου

Ο Σταύρος Ξαρχάκος βάζει την ψυχή και τις νότες του στη Σονάτα του σεληνόφωτος, τον σκηνικό μονόλογο του μεγάλου μας Γιάννη Ρίτσου. Ένα έργο στηριγμένο στο λυρισμό, εμβληματικό και μνημειώδες. Ο συνθέτης και οι συντελεστές καταφέρνουν να υλοποιήσουν την επιθυμία του ποιητή να «ξανακάνει την ποίηση να βλέπεται και να ακούγεται», όπως ο ίδιος έλεγε.

Ιδανική «γυναίκα με τα Μαύρα» η Μαρινέλλα, η μόνη που θα μπορούσε να ενσαρκώσει στην σκηνή, την ηλικιωμένη ποιήτρια του Ρίτσου. Την νεανική σκηνοθετική του αύρα σε αυτό το υψηλής  ποιότητας  και δύναμης καλλιτεχνικό γεγονός έδωσε ο ταλαντούχος Γιώργος Νανούρης.

Πέρα λοιπόν από την μιζέρια, την γκρίνια και την δυστοκία των τελευταίων ετών υπάρχει και αυτή η Ελλάδα, υπάρχουν και αυτοί οι Έλληνες που δημιουργούν που αναγεννούν και προσφέρουν απλόχερα  πνευματική περιουσία σε όλους εμάς. 




Αυτή η παράσταση είναι μνημείο εθνικής πολιτιστικής κληρονομιάς.
Καμία άλλη τραγουδίστρια δεν θα μπορούσε να σηκώσει στους ώμους της, τις ερμηνευτικές απαιτήσεις του πολυδιάστατου έργου παρά η Μαρινέλλα! Σαν αερικό η σκηνική της παρουσία , κατέκλυσε το χώρο! 

Αυτό το πηγαίο:
«Άφησέ με να ’ρθω μαζί σου....!»

 Μόνο η δική της χροιά είχε την απαραίτητη ικεσία και έναν λυγμό μέσα από τα σωθικά της.
Αν ο Ρίτσος έγραφε μουσική για την Σονάτα του, θα ήταν ακριβώς αυτή η ίδια που συνέθεσε ο αεικίνητος Ξαρχάκος, μεστός, πρωτότυπος, άρτιος ο μουσικός του λόγος.

Ο πιανίστας Νεοκλής Νεοφωτίδης ήταν η προέκταση των δακτύλων του Ξαρχάκου, απέδωσε με τα αγγίγματα του στα πλήκτρα του πιάνου, το όραμα του συνθέτη. 
Τα φώτα της Σοφίας Αλεξιάδου έφτιαχναν το απόλυτο σκηνικό, δημιουργούσαν την καταχνιά που είχε ανάγκη το ποίημα  του Ρίτσου, για να φτιάξει και η όραση μας την μνήμη της εικόνας που του αναλογεί.   

Η έμπνευση του σκηνοθέτη Γιώργου Νανούρη απέριττη , δεν χρειάζονται άλλωστε πλουμιστά στολίδια οι στίχοι του Ρίτσου, αυτά θα ήταν ιεροσυλία σε ένα τέτοιο μεγαλειώδες έργο! 
Τέλος μου έκανε εξαιρετική εντύπωση η συστολή των χορευτών Αντώνη Σπορίδη και Γιάννη Σταυρόπουλο που δεν είχαν το κουράγιο να σταθούν δίπλα στη Μαρινέλλα και να υποκλιθούν μαζί της στο τέλος.
Ήταν μια ολόκληρη συγκλονιστική ώρα, χωρίς διάλειμμα, που δοκιμάστηκαν οι αντοχές των αισθήσεων μου "στο υπέροχο". Ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που είναι τόσο έντονες που δεν μπορείς να τις ταξινομήσεις μέσα σου ...θα την κουβαλώ παρακαταθήκη και περιουσία μου.
Ήταν  μια μεγαλειώδης εμπειρία που τη φυλάς μέσα σου και ανατρέχεις στα δύσκολα και όταν σε προλαβαίνουν οι ασχήμιες, για να πάρεις μια ανάσα. 

Στο να γίνει μεγαλειώδης ίσως βοήθησε και το άγγιγμα του χεριού σου στο χέρι μου, ίσως συντέλεσε σ΄ αυτό και η «παραχώρηση» του ώμου σου …

Φωτογραφίες:Εύη  Φυλακτού από το greekfestival.gr

Μια εξαιρετική ανάλυση της Σονάτα του σεληνόφωτος του Γιάννη Ρίτσου θα βρείτε εδώ